حدیث دربارهدرهاى بهشت

بهشت و دوزخ ج ۱، ص ۱۲۷، ح ۱۰۵

امام علی علیه‌السلام

درهاى بهشت

الإمام عليّ عليه السلام:إِنَّ الجِهادَ بابٌ مِن أَبوابِ الجَنَّةِ، فَتَحَهُ اللّهُ لِخاصَّةِ أَولِيائِهِ. ۱

امام على عليه السلام:جهاد، درى از درهاى بهشت است كه خداوند، آن را براى دوستان ويژه اش گشوده است.

۱.الكافي: ج 5 ص 4 ح 6 عن أبي عبد الرحمن السلمي، نهج البلاغة: الخطبة 27، معاني الأخبار: ص 309 ح 1، بحار الأنوار: ج 100 ص 7 ح 2.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت ویژگی های بهشت درهای بهشت

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، هشت در دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، هشت در دارد و دوزخ، هفت در. برخى از اين درها [ى بهشت] بر برخى ديگر، برترى دارند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، هشت در دارد و فاصله هر در تا در ديگر، هفتاد سال راه است كه سواره مى پيمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فاصله ميان دو لنگه يك در از درهاى بهشت، چهل سال راه است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:درى كه امّت من از آن وارد بهشت مى شوند، پهنايش به مسافت سه [روز يا سال] راهى است كه شخص سوار بر اسبِ تيزتك بپيمايد. سپس بر آن در، چنان فشار داده مى شوند كه چيزى نمانده شانه هايشان كَنده شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يك جفت ظاهرا مقصود اين است كه در انفاق سخت گيرى نكند اگر مى تواند دو درهم دهد، يك درهم ندهد، اگر مى تواند دو دينار دهد، يكى ندهد، اگر مى تواند دو شتر بدهد، يكى ندهد و از اين قبيل. در راه خدا انفاق كند، از [همه] درهاى بهشت به او ندا داده مى شود كه: «اى بنده خدا! اين در، خوب است!»، در حالى كه كسى كه اهل نماز باشد، از درِ نماز، فرا خوانده مى شود، كسى كه اهل جهاد باشد، از درِ جهاد، فرا خوانده مى شود، كسى كه اهل روزه باشد، از درِ سيراب، فرا خوانده مى شود، و كسى كه اهل صدقه باشد، از درِ صدقه فرا خوانده مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، درى دارد كه به آن، «سيراب» گفته مى شود. اين در، تا روز قيامت، باز نمى شود. سپس [در آن روز] به روى مردان و زنان امّت محمّد كه اهل روزه دارى بوده اند، گشوده مى گردد و رضوان، نگهبان بهشت، بانگ مى زند: «اى امّت محمّد! به سوى سيراب آييد» و امّت من، از آن در، داخل بهشت مى شوند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت، درى ويژه روزه داران است كه به آن، سيراب مى گويند. از اين در، كسى جز آنها وارد نمى شود و آخرين نفرشان كه وارد شد، آن در، بسته مى شود. پس، هر كه از آن در بيايد، مى آشامد و هر كه بياشاميد، ديگر هرگز تشنه نمى شود.