حدیث دربارهمرگ

الزهد، حسين بن سعيد:يادم نمى آيد كه ابو بصير، آن را جز از امام باقر عليه السلام نقل كرده باشد كه فرمود: «آن گاه كه خداوند، بهشتيان را به بهشت و دوزخيان را به دوزخ مى برد، مرگ را به صورت قوچى مى آورند و آن را ميان بهشت و دوزخ، نگاه مى دارند. سپس آواز دهنده اى با صدايى كه همه اهل بهشت و اهل جهنّم بشنوند، بانگ مى زند: اى اهل بهشت و اى اهل دوزخ! با شنيدن صدا، همه به طرف آن، رو مى كنند. پس به آنها گفته مى شود: آيا مى دانيد كه اين چيست؟ اين، همان مرگى است كه در دنيا از آن مى ترسيديد. اهل بهشت مى گويند: بار خدايا! مرگ را نزد ما مياور. اهل دوزخ نيز مى گويند: بار خدايا! مرگ را نزد ما بياور. در اين هنگام، آن (مرگ) را مانند گوسفند، سر مى بُرند. سپس آواز دهنده اى آواز مى دهد كه: ديگر، مرگى نيست. به جاودانگى، يقين كنيد. پس بهشتيان، چنان خوش حال مى شوند كه اگر قرار بود كسى در آن روز از خوش حالى بميرد، قطعا آنان مى مُردند». سپس اين آيه را تلاوت كرد: «آيا ديگر روى مرگ را نمى بينيم، جز همان مرگ نخستين خود را؟! و ما هرگز عذاب نخواهيم شد؟! به راستى كه اين، همان كاميابى بزرگ است. براى چنين [پاداشى] بايد كوشندگان بكوشند» و [فرمود:] «دوزخيان، چنان ناله اى سر مى دهند كه اگر قرار بود كسى از ناله بميرد، قطعا آنان مى مُردند. اين است [معناى]سخن خداوند عز و جلكه: «آنان را از روز حسرت، بيم ده، آن گاه كه كار، تمام مى شود» ».