حدیث دربارهشوق به بهشت

عنه عليه السلامـ فِي صِفَةِ الجَنَّةِ ـ: فَلَو رَمَيتَ بِبَصَرِ قَلبِكَ نَحوَ ما يُوصَفُ لَكَ مِنها لَعَزَفَت ۱ نَفسُكَ عَن بَدائِعِ ما أُخرِجَ إِلَى الدُّنيا مِن شَهَواتِها وَلَذَّاتِها، وَزَخارِفِ مَناظِرِها، وَلَذَهِلَت بِالفِكرِ فِي اصطِفاقِ أَشجارٍ غُيِّبَت عُرُوقُها فِي كُثبانِ المِسكِ عَلى سَواحِلِ أَنهارِها، وَفِي تَعلِيقِ كَبائِسِ اللُّؤلُؤِ الرَّطبِ فِي عَسالِيجِها ۲ وَأَفنانِها، وَطُلُوعِ تِلكَ الثِّمارِ مُختَلِفَةً فِي غُلُفِ أَكمامِها ۳، تُجنى مِن غَيرِ تَكَلُّفٍ فَتَأتِي عَلى مُنيَةِ مُجتَنِيها، وَيُطافُ عَلى نُزّالِها فِي أَفنِيَةِ قُصُورِها بِالأَعسالِ المُصَفَّقَةِ، وَالخُمُورِ المُرَوَّقَةِ. قَومٌ لَم تَزَلِ الكَرامَةُ تَتَمادى بِهِم حَتّى حَلُّوا دارَ القَرارِ، وَأَمِنُوا نُقلَةَ الأَسفارِ، فَلَو شَغَلتَ قَلبَكَ أَيُّها المُستَمِعُ بِالوُصُولِ إِلى ما يَهجُمُ عَلَيكَ مِن تِلكَ المَناظِرِ المُونِقَةِ ۴، لَزَهَقَت نَفسُكَ شَوقا إِلَيها، وَلَتَحَمَّلتَ مِن مَجلِسِي هَذا إِلى مُجاوَرَةِ أَهلِ القُبُورِ استِعجالاً بِها، جَعَلَنا اللّهُ وَإِيّاكُم مِمَّن سَعى بِقَلبِهِ إِلى مَنازِلِ الأَبرارِ بِرَحمَتِهِ! ۵

امام على عليه السلامـ در وصف بهشت ـ: اگر به آنچه از بهشت براى تو وصف مى شود، با چشم دلت نظر افكنى، بى گمان، نفْس تو از خواهش ها و خوشى هاى دل انگيزى كه در دنيا پديد آورده شده، و زيبايى هاى مناظر آن، روى گردان خواهد شد، و انديشه ات در صداى بر هم خوردن شاخسار درختانى متحيّر خواهد شد كه در كنار جويبارهاى بهشت در تپّه هايى از مُشك، ريشه دوانيده اند و در خوشه هاى مرواريد تر و تازه اى كه بر شاخه هاى نازك و ستبر، آويزان اند، و در بر آمدن آن ميوه هاى گوناگون رنگارنگ از غلاف هاى شكوفه هايشان كه بى رنج، چيده مى شوند و هر سان كه چيننده اش آرزو كند، در دسترسش قرار مى گيرند. و براى بهشتيان در آستان كاخ هايشان، عسل هاى مصفّا و باده هاى ناب، گردانده مى شود. بهشتيان، مردمانى هستند كه كرامت [خداوند]، پيوسته آنان را در بر مى گيرد تا آن كه در سراى ماندگارى فرود آيند و از نقل و انتقال سفرها آسوده گردند. پس تو ـ اى شنونده ـ، اگر دل خويش را در رسيدن به آن مناظر زيبا و شگفت انگيز كه ناگهان بر تو هجوم مى آورند، مشغول دارى، از شوق آنها قالب تهى خواهى كرد و از همين مجلس من، به همسايگىِ خفتگان در گورها، رخت بر خواهى بست تا هر چه زودتر به آن مناظر، دست يابى. خداوند به رحمت خويش، ما و شما را از كسانى قرار دهد كه با دل خويش براى رسيدن به منزل هاى نيكوكاران مى كوشند.

۱.عَزَفَت نفسي عن الدنيا: أي عافتها وكرهتها (النهاية: ج 3 ص 230 «عزف»).

۲.عساليجها: أغصانها (النهاية: ج 3 ص 238 «عسلج»).

۳.أكْمام: جمع كِمْ وهو غلاف الثمر والحبّ قبل أن يظهر (النهاية: ج 4 ص 200 «كمم»).

۴.الأَنَقَ: حُسْن المنظر وإعجابه إيّاك (لسان العرب: ج 10 ص 10 «أنق»).

۵.نهج البلاغة: الخطبة 165، تنبيه الخواطر: ج 1 ص 68 وليس فيه ذيله من «فلو شغلت قلبك.»، بحار الأنوار: ج 8 ص 162 ح 104.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت تشویق به طلبیدن بهشت شوق به بهشت

احادیث دیگر این موضوع

تفسير ابن كثيرـ به نقل از ابن زيد ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سوره دهر را كه بر او نازل شد، خواند. در نزد ايشان، مردى سياه بود. چون به وصف بهشت رسيد، آن مرد، ناله اى كرد و جان داد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «شوق بهشت، جان يارتان را گرفت» يا فرمود: «جان برادرتان را».

المعجم الكبيرـ به نقل از عبد اللّه بن عمر ـ: مردى از حبشه به خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد تا پرسش هايى كند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بپرس و جويا شو». مرد گفت: اى پيامبر خدا! شما در صورت ها و رنگ ها و نبوّت، بر ما امتياز داريد. آيا اگر من به آنچه تو بِدان ايمان آورده اى، ايمان آورم و مانند كارهايى كه تو مى كنى، انجام دهم، در بهشت با تو خواهم بود؟ فرمود: «آرى». سپس پيامبر صلى الله عليه و آله ادامه داد: «سوگند به آن كه جانم در دست اوست، سفيدىِ سياه پوست در بهشت، از مسافت هزار سال راه، ديده مى شود». سپس فرمود: «هر كس بگويد: معبودى جز خداى يكتا نيست، به واسطه آن برايش در نزد خداوند، پيمانى است، و هر كس بگويد: پاكا خدا و ستايش، او را!، برايش صد و بيست و چهار هزار ثواب نوشته مى شود». مردى گفت: اى پيامبر خدا! با چنين وضعى، ديگر چگونه هلاك شود؟! پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «آدمى، روز قيامت، آن قدر عمل مى آورد كه اگر بر كوهى نهاده شود، كوهْ آن را بر نمى تابد. پس يك نعمت از نعمت هاى خدا بر مى خيزد و نزديك است كه همه آن اعمال را از بين ببرد؛ امّا خداوند به رحمت خود، به دادِ آنها مى رسد». و اين سوره نازل شد: «آيا برهه اى از روزگار بر انسان گذشت كه چيزى در خورِ ياد شدن نبود؟» تا «و سلطنتى بزرگ» . مرد حبشى گفت: چشمان من، آنچه را كه چشمان تو در بهشت مى بيند، مى بيند؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آرى». در اين هنگام، مرد حبشى چندان گريست كه جان به جان آفرين تسليم كرد. من خود ديدم كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با دست خويش او را در قبرش نهاد.

امام على عليه السلام:جان هايتان را به نعمت هاى بهشت، مشتاق سازيد تا اين كه مرگ را دوست بداريد و از زندگى بيزار باشيد.

امام على عليه السلام:زِهى، آفريدگار و معبودى كه به آفريدگان خويش، نيكى ها كرده اى! سرايى را آفريدى و در آن، سفره اى از نوشيدنى و خوردنى و زنان و خدمتكاران و كاخ ها و جويبارها و كشت ها و ميوه ها گستردى. سپس دعوتگرى را فرستادى تا به سوى آن بخواند؛ امّا مردمان، دعوت او را نپذيرفتند و به نعمت هايى كه ترغيبشان نمودى، رغبت نشان ندادند و به آنچه تشويقشان كردى، مشتاق نگشتند.

امام على عليه السلامـ در توصيف پرهيزگاران ـ: اگر نبود اَجَلى كه خداوند براى آنان نوشته است، از شوق پاداش و ترس از كيفر، جان هايشان چشم بر هم زدنى در كالبدهايشان نمى مانْد.

امام باقر عليه السلام:از امير مؤمنان عليه السلام در باره ايمان پرسيدند. فرمود: «خداى عز و جل، ايمان را بر چهارپايه نهاد: بر شكيب و يقين و داد و جهاد. شكيب نيز بر چهار شاخه است: شوق و ترس و زهد و انتظار. كسى كه مشتاق بهشت باشد، در برابر شهوت ها شكيبايى مى كند. كسى كه از آتش بترسد، از حرام ها دست مى دارد. كسى كه به دنيا زهد ورزد، [سختى ها و] مصيبت ها بر او آسان مى شوند، و كسى كه منتظر مرگ باشد، در كارهاى نيك مى كوشد».

الكافىـ به نقل از اهل بيت عليهم السلام ـ: از اندرزهاى خداى عز و جل به عيسى عليه السلام اين بود كه: «. اى پسر مريم! اگر ديدگانت آنچه را كه براى دوستان شايسته ام آماده ساخته ام، مى ديد، از شوق، دلت آب مى شد و جانت به لب مى آمد. هيچ سرايى، چون سراى آخرت نيست. در آن جا همه پاكان جمع اند و فرشتگان مقرّب، بر آنان وارد مى شوند و از هراس هاى قيامت، در امان اند. سرايى است كه در آن، نعمت ها به غير نعمت، بدل نمى شوند و از اهل آن سراى، زوال نمى يابند. اى پسر مريم! براى چنين سرايى، با ديگر كوشندگان، به شوقْ در كوش، كه آن، آرزوى آرزومندان است و خوش منظر است. خوشا به حال تو ـ اى پسر مريم ـ، اگر از عمل كنندگان براى آن باشى، همراه با پدرانت، آدم و ابراهيم، در بهشت ها و نعمت هايى كه هرگز جايگزين و تغييرى براى آنها نخواهى خواست! من با پرهيزگاران، چنين مى كنم».