حدیث دربارهفضيلت هاى اهل بيت

كنز الفوائد بإسناده عن الحسين بن عليّ عليه السلام:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: دَخَلتُ الجَنَّةَ فَرَأَيتُ عَلى بابِها مَكتوبا بِالذَّهَبِ: لا إلهَ إلاَّ اللّهُ، مُحَمَّدٌ حَبيبُ اللّهِ، عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ وَلِيُّ اللّهِ، فاطِمَةُ آيَةُ اللّهِ، الحَسَنُ وَالحُسَينُ صَفوَتَا اللّهِ، عَلى مُبغِضيهِم لَعنَةُ اللّهِ. ۱

كنز الفوائدـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «به بهشت درآمدم. ديدم كه بر در آن با طلا نوشته اند: خدايى جز اللّه نيست. محمّد، حبيب خداست. على بن ابى طالب، ولىّ خداست. فاطمه، آيتِ خداست. حسن و حسين، برگزيدگان خدايند. لعنت خدا بر دشمنان اينان باد!».

۱.كنز الفوائد: ج 1 ص 149 عن موسى بن إسماعيل عن أبيه عن الإمام الكاظم عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 27 ص 228 ح 30.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی اهل بیت فضیلت های اهل بیت

احادیث دیگر این موضوع

تأويل الآيات الظاهرةـ به نقل از زيد بن على، از امام زين العابدين، از امام حسين عليهماالسلام ـ: پيامبر خدا، در اتاق امّ سلمه بود كه مقدارى حريره براى ايشان آوردند. على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام را دعوت كرد و از آن خوردند. سپس، عبايى خيبرى بر آنها گستراند و فرمود: « «خداوند، اراده كرده كه آلودگى را از شما اهل بيت، دور دارد و شما را در كمال پاكيزگى بدارد» ». امّ سلمه گفت: من هم با آنها هستم، اى پيامبر خدا؟ فرمود: «تو بر خير هستى».

الفتوحـ از امام حسين عليه السلام ـ: ما اهل بيت طهارتيم كه خداى عز و جل]درباره ما] بر پيامبرش محمّد صلى الله عليه و آله چنين نازل كرد: «خداوند، اراده كرده كه آلودگى را از شما اهل بيت، دور دارد و شما را در كمال پاكيزگى بدارد» .

المناقب، ابن شهرآشوبـ از امام حسين عليه السلام (درباره سخن خداى متعال: «آنان كه اگر در زمين قدرتشان بدهيم، نماز برپا مى دارند» ـ: اين [آيه]، درباره ما اهل بيت است.

الفتوحـ از امام حسين عليه السلام ـ: ما خاندان پيامبر خداييم. حق، در ميان ماست و زبان ما به حق گوياست.

كمال الدينـ به سندش، از امام حسين، از پدرش امام على عليهماالسلام ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «من، در ميان شما دو چيز گران بها به جا نهادم: كتاب خدا و خاندانم، اهل بيتم. آن دو، هيچ گاه از هم جدا نمى شوند تا آن كه در [قيامت و در كنار]حوض [كوثر]، بر من در آيند».

الكافىـ به نقل از حكم بن عُتَيبه ـ: مردى امام حسين عليه السلام را كه آهنگ كربلا داشت، در ثَعلبيه ثعلبيه، يكى از منزلگاه هاى راه مكّه به كوفه است و فاصله اش تا كوفه، نصف فاصله آن تا مكّه است. ديد. بر او درآمد و سلام داد. امام حسين عليه السلام از او پرسيد: «كجايى هستى؟». گفت: اهل كوفه ام. امام عليه السلام فرمود: «هان! به خدا سوگند، اى برادر كوفى! اگر تو را در مدينه مى ديدم، جاى پاى جبرئيل عليه السلام در خانه مان و جايگاه نزول او بر جدّمان را به تو نشان مى دادم. اى برادر كوفى! آيا آبشخور علمِ مردم، نزد ما باشد و آن گاه، آنها بدانند و ما ندانيم؟! اين، نشدنى است».

شواهد التنزيلـ به نقل از فاطمه دختر امام حسين، از پدرش امام حسين عليه السلام ـ: ماييم مستضعف، ما تحت سلطه هستيم و ماييم خاندانِ پيامبر خدا. هر كه ما را يارى دهد، پيامبر خدا را يارى داده است و هر كه ما را وا نهد، پيامبر خدا را وا نهاده است. ما و دشمنانمان، گِرد مى آييم «در روزى كه هر كس، هر عمل خيرى انجام داده، حاضر مى يابد» .

تأويل الآيات الظاهرة:امام حسين عليه السلام در كربلا، خطاب به يارانش فرمود: «آيا سرآغازِ كار خود و شما، و دوستان و دوستداران ما و دشمنان با دشمنان ما را برايتان نگويم تا تحمّل آنچه خود را در معرضش قرار داده ايد، برايتان آسان شود؟». گفتند: چرا، اى فرزند پيامبر خدا! فرمود: «خداوند، چون آدم عليه السلام را آفريد و كامل كرد و نام هاى همه چيز را به او ياد داد و بر فرشتگان عرضه داشت، محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين را پنج روح در پشتِ آدم عليه السلام قرار داد و نورهايشان، در افق آسمان ها و حجاب ها و بهشت و كرسى و عرش مى تابيد. سپس، خداوند، فرشتگان را از سرِ تعظيم به سجود در برابر آدم عليه السلام فرمان داد؛ زيرا او را بزرگ داشته و ظرفِ اين پنج روحى قرار داده بود كه نورشان، همه افق ها را فرا گرفته بود. پس فرشتگان، سجده كردند، جز ابليس، كه از فروتنى در برابر شكوه عظمت الهى و نورهاى ما اهل بيت، خوددارى ورزيد، در حالى كه همه فرشتگان در برابر آن، فروتنى كرده بودند. پس كبر ورزيد و با خوددارى ورزيدن [از سجده] و تكبّرش از كافران شد».