حدیث دربارهاستدلال بر امامت اهل بيت

كتاب سُلَيم بن قيس:يك سال پيش از مرگ معاويه، امام حسين عليه السلام حج گزارد و عبد اللّه بن عباس و عبد اللّه بن جعفر نيز با او بودند. امام حسين عليه السلام همه هاشميان، مرد و زن، و وابستگان و پيروانشان را كه به حج آمده بودند، گِرد آورد و نيز هر كس از انصار را كه امام حسين عليه السلام و خاندانش را مى شناخت. سپس، پيك هايى فرستاد كه: «همه ياران پيامبر خدا را كه امسال حج گزارده اند به شايستگى و درستكارى معروف هستند، برايم گِرد آوريد و كسى را فرو مگذاريد». بيش از هفتصد تن در خيمه و خرگاه امام عليه السلام در مِنا گِرد آمدند كه بيشترِ آنان از تابعيان و حدود دويست مرد هم از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله و غير ايشان بودند. امام حسين عليه السلام در ميان ايشان به سخن ايستاد و پس از حمد و ثناى الهى گفت: «امّا بعد، اين سركش، كارهايى با ما و پيروانمان كرده كه ديده ايد و مى دانيد و گواهيد. من مى خواهم از شما چيزى بپرسم. اگر راست گفتم، تصديقم كنيد و اگر دروغ گفتم، تكذيبم كنيد. از شما مى خواهم كه به حقّ خدا بر شما و حقّ پيامبر خدا و حقّ نزديكى ام با پيامبرتان، چون از اين جا رفتيد و گفته مرا باز گفتيد و همه يارانتان را از قبيله هايتان، آنان را كه مورد اطمينان و وثوق شما هستند، فرا خوانديد، به آنچه از حقّ ما مى دانيد، دعوت كنيد. من، بيم آن دارم كه اين امر، كهنه شود و حق، برود و مغلوب شود، و البته خداوند، تمام كننده نور خود است، هر چند كافران را خوش نيايد». امام عليه السلام، هيچ آيه اى از قرآن را كه در حقّ ايشان نازل شده بود، نگذارد، جز آن كه آن را تلاوت و تفسير كرد، و هيچ سخنى از پيامبر صلى الله عليه و آله در حقّ پدر و برادر و مادر و خود و خاندانش نبود، جز آن كه روايت كرد. در همه آنها، ياران پيامبر صلى الله عليه و آله مى گفتند: به خدا، آرى! شنيديم و گواه بوديم. هر تابعى اى نيز مى گفت: به خدا، آن را فردى از ياران پيامبر كه تصديقش مى كنم و به او اطمينان دارم، برايم نقل كرده است. امام عليه السلام فرمود: «شما را به خدا سوگند مى دهم كه اين مطالب را به كسى كه به خود و دينش اعتماد داريد، باز گوييد». در ميان آنچه امام حسين عليه السلام سوگندشان داد و به يادشان آورد، اين بود: «شما را سوگند مى دهم، آيا مى دانيد هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله ميان يارانش پيمان برادرى بست، على بن ابى طالب، برادرِ پيامبر خدا شد و پيامبر صلى الله عليه و آله او را برادرِ خود خواند و فرمود: «تو برادر منى و من، برادر تو در دنيا و آخرتم؟» گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، جاى مسجد و منزل هايش را خريد و آن را با ده اتاق ساخت كه نُه اتاق براى خودش بود و دهمين اتاق در ميان آنها، براى پدرم بود. سپس هر درى را كه به مسجد راه داشت، بست، جز درِ اتاق (خانه) پدرم را. برخى در اين ميان، چيزهايى گفتند و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: من، درهاى شما را نبستم و درِ او را نگشودم؛ بلكه خداوند، مرا به بستن درهاى شما و باز گذاشتن درِ او فرمان داد. سپس، مردم را جز او از خوابيدن در مسجد، نهى كرد و على عليه السلام در مسجد جُنُب مى شد و خانه اش در خانه پيامبر خدا بود و فرزندانى براى پيامبر خدا و او [از نسل فاطمه] به وجود آمد؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه عمر بن خطّاب، مشتاق بود كه سوراخى كوچك به اندازه چشمش از اتاقش به مسجد داشته باشد، امّا پيامبر صلى الله عليه و آله نپذيرفت و به سخن ايستاد و فرمود: خداوند، موسى عليه السلام را فرمان داد كه مسجدى پاكيزه بسازد و كسى را جز خود و هارون و دو پسرش در آن جاى ندهد. خداوند به من هم فرمان داده است تا مسجدى پاكيزه بسازم كه كسى جز من و برادرم (على عليه السلام) و دو پسرش را در آن جاى ندهم؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، او را روز غدير خم برپا داشت و به ولايتِ او ندا داد و فرمود: حاضر به غايب برساند؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد كه پيامبر خدا در غزوه تبوك به او فرمود: تو براى من، به منزله هارون براى موسى عليه السلام هستى و تو ولىّ هر مؤمن پس از منى؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، هنگامى كه مسيحيان نجران را به مباهله فرا خوانْد، فقط با او و همسرش (فاطمه عليهاالسلام) و دو پسرش آمد؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «شما را به خدا سوگند مى دهم، آيا مى دانيد كه پرچم را در جنگ خيبر به او سپرد و فرمود: آن را به مردى مى سپارم كه خدا و پيامبرش او را دوست دارند و او نيز خدا و پيامبرش را دوست دارد. باز گردنده است و نه گريزنده. خداوند بر دستان او فتح را به ارمغان مى آورد؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، او را براى برائت [از مشركان] روانه كرد وفرمود: از جانب من، جز من يا مردى از [خاندان] من، ابلاغ نمى كند؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، هيچ سختى اى به او نرسيد، جز آن كه او را از سرِ اعتمادى كه به وى داشت، پيش انداخت و هيچ گاه، او را به نامش نخواند و فقط مى فرمود: اى برادر من! و برادرم را برايم بخوانيد؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، ميان او و جعفر و زيد، قضاوت كرد و به او فرمود: اى على! تو از منى و من، از تو و تو، ولىّ هر مرد و زن مؤمن پس از منى؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه او، هر روز، با پيامبر صلى الله عليه و آله خلوت مى كرد و هر شب، ساعتى بر او وارد مى شد و چون از پيامبر صلى الله عليه و آله مى خواست، عطايش مى كرد و چون ساكت مى شد، پيامبر صلى الله عليه و آله آغاز [به سخن] مى كرد؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، او را بر جعفر و حمزه، برترى داد، هنگامى كه به فاطمه عليهاالسلام فرمود: تو را به همسرى بهترين فرد خاندانم درآوردم؛ اسلام آوردنش از همه پيش تر، بردبارى اش از همه بيشتر و دانشش از همه فراوان تر است؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه پيامبر خدا فرمود: من، سرورِ فرزندان آدمم و برادرم على، سرورِ عرب است و فاطمه، سرورِ زنان بهشتى است و پسرانم حسن و حسين، سرور جوانان بهشتى اند؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، او را به غسل خويش [پس از درگذشت]فرمان داد و به او خبر داد كه جبرئيل عليه السلام به او كمك مى كند؟». گفتند: به خدا، آرى! فرمود: «آيا مى دانيد كه پيامبر خدا، در آخرين سخنرانى اش فرمود: اى مردم! من در ميان شما دو چيز گران سنگ به جا نهادم: كتاب خدا و خاندانم. پس بدانها چنگ بزنيد تا هرگز گم راه نشويد؟». گفتند: به خدا، آرى! امام حسين عليه السلام هيچ چيز از آنچه خدا درباره على بن ابى طالب عليه السلام و خاندانش در قرآن و بر زبان پيامبرش نازل كرده بود، وا نگذاشت، جز آن كه آنان را به [قبول]آن سوگند داد و ياران پيامبر صلى الله عليه و آله هم مى گفتند: به خدا، آرى! آن را شنيده ايم؛ و هر تابعى اى مى گفت: به خدا، آن را فلانى يا فلانى ـ كه به او اطمينان دارم ـ برايم نقل كرده است. سپس، آنان را سوگند داد كه آيا از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيده اند كه فرمود: هر كس ادّعا كند كه مرا دوست مى دارد، ولى على را دشمن مى دارد، دروغ مى گويد. نمى شود مرا دوست بدارد، ولى على را دشمن بدارد و شخصى به ايشان گفت: اى پيامبر خدا! اين، چگونه مى شود؟ فرمود: «چون او از من است و من، از اويم. هر كس او را دوست بدارد، مرا دوست خواهد داشت و هر كس مرا دوست بدارد، خدا را دوست خواهد داشت و هر كس او را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و هر كس مرا دشمن بدارد، خدا را دشمن داشته است؟». همه گفتند: به خدا، آرى! شنيده ايم. سپس، متفرّق شدند.