حدیث دربارهپدر نُه امام

كفاية الأثر بإسناده عن الحسين بن عليّ عليه السلام:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ فيما بَشَّرَني بِهِ: يا حُسَينُ، أنتَ السَّيِّدُ ابنُ السَّيِّدِ أبُو السّادَةِ، تِسعَةٌ مِن وُلدِكَ أئِمَّةٌ اُمَناءُ، التّاسِعُ قائِمُهُم، أنتَ الإِمامُ ابنُ الإِمامِ أبُو الأَئِمَّةِ، تِسعَةٌ مِن صُلبِكَ أئِمَّةٌ أبرارٌ، وَالتّاسِعُ مَهدِيُّهُم يَملَأُ الأَرضَ قِسطا وعَدلاً، يَقومُ في آخِرِ الزَّمانِ كَما قُمتُ في أوَّلِهِ. ۱

كفاية الأثرـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا، در بشارت هايى كه به من داد، مى فرمود: «اى حسين! تو سَرور، فرزندِ سَرور و پدر سَرورانى. نُه تن از فرزندانت، امامان امين اند. نهمينِ آنان، قائِم آنان است. تو امام، پسر امام و پدرِ امامانى. نُه تن از پشتِ تو، امامان و نيكان هستند و نهمين، مهدىِ آنان است كه زمين را از عدل و داد، آكَنده مى سازد و در آخر زمان، قيام مى كند، همان گونه كه من در اوّل زمان، قيام كردم».

۱.كفاية الأثر: ص 176 عن عبد اللّه بن إبراهيم عن أبيه عن جدّه عن الإمام زين العابدين عليه السلام، بحار الأنوار: ج 36 ص 344 ح 210.

کلیدواژه‌ها حکمت های عقیدتی و سیاسی امامت اهل بیت پدر نه امام

احادیث دیگر این موضوع

كفاية الأثرـ به نقل از عبيد اللّه بن عبد اللّه بن عُتبه ـ: نزد امام حسين عليه السلام بودم كه فرزندش على اصغر (امام زين العابدين عليه السلام) وارد شد. امام حسين عليه السلام او را صدا زد و سخت در آغوشش گرفت و ميان پيشانى او را بوسيد و سپس فرمود: «پدرم فدايت! چه قدر بويت خوش و خويَت زيباست!». از اين ماجرا، چيزى به دلم افتاد و گفت: پدر و مادرم فدايت، اى فرزند پيامبر خدا! پناه بر خدا، اگر حادثه اى براى شما اتّفاق بيفتد، به سوى كه برويم؟ فرمود: «به سوى اين فرزندم، على، كه امام است و پدرِ امامان».

كمال الدينـ به سندش، از امام حسين، از امام على عليهماالسلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «اى على! تو و امامان از نسل تو، پس از من، حجّت هاى خدا بر خلق او هستند و نشانه هاى هدايت در ميان مردمان. هر كس يك تن از آنان را انكار كند، مرا انكار كرده است و هر كس يكى از شما را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده است و هر كس به يك نفر از شما جفا كند، به من جفا كرده است و هر كس به شما بپيوندد، به من پيوسته است و هر كس از شما اطاعت كند، از من اطاعت كرده است و هر كس با شما دوستى كند، با من دوستى كرده است و هر كس با شما دشمنى ورزد، با من دشمنى ورزيده است؛ زيرا شما از گِل من آفريده شده ايد و من از شمايم».

كفاية الأثرـ به نقل از ابوخالد كابلى، از امام زين العابدين، از امام حسين عليهماالسلامـ: بر پيامبر خدا درآمدم و چون متفكّر و غمگين و اندوهگين بود، پرسيدم: اى پيامبر خدا! چه شده است كه تو را انديشناك مى بينم؟ فرمود: «اى پسر عزيزم! روح الأمين، نزد من آمد و گفت: اى پيامبر خدا! [خداى]والاى برتر، به تو سلام مى رساند و مى فرمايد: تو پيامبرى ات را تمام كردى و روزگارت را به پايان بردى. پس اسم اكبر [خدا] و ميراث علمى و آثار علم نبوّت را نزد على بن ابى طالب بگذار كه من، زمين را رها نمى كنم، جز آن كه در آن، عالمى باشد كه طاعت و ولايت من، با او شناخته شود كه من، آگاهى از غيب را از نسل تو نمى گُسلم، همان گونه كه از نسل ديگر پيامبرانِ ميان تو و آدم عليه السلام نگسستم». گفتم: اى پيامبر خدا! پس از تو چه كسى اختياردار اين كار است؟ فرمود: «پدرت على بن ابى طالب، برادر و جانشين من است و پس از على، حسن، فرمان رواست و سپس، تو و نُه فرزندت، دوازه امامى هستيد كه ولايت را در اختيار داريد. سپس، قائم ما قيام مى كند و دنيا را از انصاف و عدل، آكَنده مى سازد؛ همان گونه كه از ظلم و ستم، پُر شده است و سينه گروهى را كه مؤمن و پيرو او هستند، شفا مى دهد».

كفاية الأثرـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: مادرم فاطمه عليهاالسلام به من فرمود: «چون تو را به دنيا آوردم، پيامبر خدا بر من درآمد و من، تو را در پارچه اى زرد به ايشان دادم. پارچه را كنار انداخت و پارچه اى سفيد گرفت و تو را در آن پيچيد و در گوش راستت، اذان و در گوش چپت، اقامه گفت. سپس فرمود: «اى فاطمه! او را بگير كه پدرِ امامان است، نُه تن از فرزندانش، امامانى نيك اند و نُهمين آنان، مهدىِ آنهاست».

كفاية الأثرـ به نقل از زيد بن على، از امام سجّاد از پدرش امام حسين عليهماالسلامـ: پيامبر خدا فرمود: «اى حسين! تو امام، برادرِ امام و پسرِ امام هستى. نُه تن از فرزندانت، امين و معصوم اند و نهمينِ آنان، مهدىِ آنهاست. خوشا به حال كسى كه آنان را دوست بدارد و بدا به حال كسى كه ايشان را دشمن بدارد!».