حدیث دربارهتوصيف مهدى

الغيبة، نعمانىـ به نقل از سليمان بن بلال، از امام صادق، از امام زين العابدين، از امام باقر، از امام حسين عليهم السلام ـ: مردى نزد اميرمؤمنان آمد و گفت: اى اميرمؤمنان! از [ظهور]مهدى تان به ما خبر ده. فرمود: «چون روندگان [از دنيا] بروند و مؤمنان، اندك شوند و آشوبگران، نابود شوند، همان وقت است، همان وقت». گفت: اى امير مؤمنان! اين مرد از كدام قوم است؟ فرمود: «از بنى هاشم، از والاترين طايفه عرب و از دريايى كه آب هاى خروشان، از همه سو به آن مى ريزد و پناهگاهى كه پناهجويان، به آن پناه مى برند و معدن زلال ميان ناصافى ها. به گاهِ شبيخون مرگ، نمى هراسد و به گاه نزديك شدن آن، سست نمى شود و از دست و پنجه نرم كردن با هماوردانِ شجاع، سرْ باز نمى زند. دامن همّت به كمر زده و پُرتوان و پيروز و به سان شير نر، درو كننده و زخم زننده است. شمشيرى از شمشيرهاى خدا، سالار، كامل و پرورده جلال و مجد است و ريشه سِتَبرش در خاندان كَرَم. پس تو را از بيعتش منصرف نكند كسى كه هرگاه فرصت يابد، به سوى فتنه مى شتابد و اگر سخن گويد، بدترين سخنران است و اگر خاموش بنشيند، فسادها و شرارت ها [در نهان] دارد». سپس به توصيف امام مهدى عليه السلام بازگشت و فرمود: «درگاه پناه او، از همه شما گشاده تر، علمش از همه شما افزون تر و از همه شما به خويشان، پيوسته تر است. خدايا! برانگيخته شدن او را مايه به در آمدن از اندوه و گِرد آمدن اين امّتِ متفرّق، قرار ده. پس اگر خدا برايت [درك حضور را] برگزيد و توفيق خدمتش را يافتى، مصمّم بمان و از او روى مگردان و هرگاه به او رهنمون شدى، از او در مگذر. آه كه اين دل (و با دست به سينه اش اشاره كرد)، چه مشتاق اوست!».