حدیث دربارهآنچه درباره صلح ، از ايشان روايت شده است

دلائل الإمامةـ به نقل از محمّد بن يعلى ـ: امام حسين عليه السلام را در پشت كوفه ديدم كه با امام حسن عليه السلام به سوى معاويه مى رفتند. گفتم: اى ابا عبد اللّه! آيا [به صلح،]راضى شدى؟ فرمود: «بانگى برآمد و هيجانى برانگيخته شد. عربى رانده شده و زَهرى كُشنده و پيكان هايى تيز و بُرنده در كوفه و كربلا پيدا شدند. به خدا سوگند، عامل اين كارها و صاحب قربانى و پرنده برچيننده دانه ها ۱۲ منم، آن گاه كه كوه هاى كرانه عراق، فرو بريزند و ناله كوفه بلند شود و زمين، از بركتْ باز ايستد، خانه خدا را به تعطيلى بكشند و كُند و بى تحرّك، به مشقّت پيش رانده شود، تندرو، سركوب گردد. اى كاش، دسته هايى [جنگجو] بودند كه من، صاحب آنها بودم. بس است؛ بس است! كجا و چگونه؟ اگر مى خواستم، مى گفتم كه كجا فرود مى آيم و كجا مى ايستم». گفتم: اى فرزند پيامبر خدا! چه مى گويى؟ فرمود: «جايگاهم ميان زمين و آسمان است و جايگاه فرودم، آن جاست كه شيعيانِ سِتَبر و رنج ديدگان استوار هستند كه در برابر ستم، سر فرود نمى آورند و براى آخرت، از هيچ مشكل و سختى اى روى نمى گردانند؛ ميراثبَران على عليه السلام و وارثان خانه او».