حدیث دربارهدعاى امام در قنوت

مهج الدعواتـ از امام حسين عليه السلام (در قنوتش) ـ: خدايا! از تو آغاز است و خواست (مشيّت)، براى توست. توان و نيرو، براى توست. تويى خداوندى كه جز تو خدايى نيست. دل هاى دوستانت را جايگاه خواستت و نهانگاه اراده ات قرار دادى و خِردهايشان را به امر و نهى هايت برانگيختى. هرگاه چيزى را بخواهى، انگيزه هاى درونى آنان را در ژرفاى وجودشان تحريك مى كنى و آنچه از اراده تو سرچشمه گرفته و بر زبانشان جارى شده، چيزى است كه تو به آنها فهمانده اى و بدان، باورمندشان ساخته اى. با خِردها تو را مى خوانند و با حقايقى كه تو به آنها بخشيده اى، به سوى تو فرا مى خوانند و من، از آنچه تو مرا آموخته اى، مى دانم كه تو را بايد بر آنچه به من نشان داده و بدان راه داده اى، سپاس گزارْد. خدايا! من با همه اينها به تو و به توان و نيرويت پناهنده ام. خشنودم به حكمى كه در علم خود، به سوى من سوق مى دهى و روانه ام به هر جا كه تو روانه كنى و آهنگ كننده آنچه تو مرا به سوى آن، جهت داده اى، هستم. در جان نثارى به پاى آنچه تو را از من خشنود مى كند، بخل نمى ورزم، چون تو مرا بدان راضى ساخته اى و از هيچ كوششى در آنچه تو مرا بدان خوانده اى، دريغ نمى دارم. به آنچه به من شناسانده اى، شتابانم و در راهى گام مى نهم كه تو برايم گشوده اى. در آنچه بصيرتم بخشيده اى، بصيرم و تا نگاهم داشته اى، [خود را از لغزش ها]نگاه مى دارم. پس مرا از نگاه داشت خود، رها و از عنايتت، بيرون مكن و از توانايى ات [كنار]منشان و از مقصودى كه بدان به خواسته تو مى رسم، بيرون مبر و نخستين گام هايم را با بينش، همراه كن و راهم را بر محبّت خود بگذار و مسيرم را راه درست قرار ده، تا مرا به آرزويم برسانَد. همان جا كه از من خواسته اى و براى آن مرا آفريده اى، فرودم آورد و در آن جا جايم ده و دوستانت را از آزموده شدن با من، در پناه گير و با رحمت خويش، آنان را براى رحمتت در نعمت بخشى به آنها بيازماى؛ آزمونِ برگزيدن و رَهيدن در پيمودن راه و پيروى روش من، و مرا به پدران و خويشان صالحم، ملحق فرما.