حدیث دربارهفناى دنيا و بقاى آخرت

كامل الزيارات عن ميسر بن عبد العزيز عن أبي جعفر عليه السلام:كَتَبَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام إلى مُحَمَّدِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام ۱ مِن كَربَلاءَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، مِنَ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ إلى مُحَمَّدِ بنِ عَلِيٍّ ومَن قِبَلَهُ مِن بَني هاشِمٍ، أمّا بَعدُ: فَكَأَنَّ الدُّنيا لَم تَكُن، وكَأَنَّ الآخِرَةَ لَم تَزَل، وَالسَّلامُ. ۲

كامل الزياراتـ به نقل از ميسر بن عبد العزيز، از امام باقر عليه السلام ـ: امام حسين عليه السلام از كربلا به محمّد بن على (ابن حنفيه) چنين نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از حسين بن على به محمّد بن على و ديگر افراد بنى هاشم كه نزد اويند. امّا بعد، گويى كه دنيا نبوده و گويى كه آخرت، همواره بوده و هست. والسلام!».

۱.هو ابن الحنفيّة رضى الله عنه.

۲.كامل الزيارات: ص 158 ح 196، بحار الأنوار: ج 45 ص 87 ح 23.

کلیدواژه‌ها آخرت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های اعتقادی فنای دنیا و بقای آخرت

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ الطبرىـ به نقل از محمّد بن قيس ـ: حنظله پسر اسعد شبامى آمد و جلوى حسين عليه السلام ايستاد و فرياد برآورد: «اى قوم من! من بر شما از روزى همانند روزگار [عذاب]اقوام پيشين مى هراسم؛ مانند حال و روزِ قوم نوح و عاد و ثمود و كسانى كه پس از آنها بودند، و خداوند، در حقّ بندگان، ستمى نمى خواهد. و اى قوم من! من بر شما از روزِ فريادخواهى مى هراسم؛ روزى كه روى مى گردانيد، امّا هيچ پناهگاهى در برابر خداوند نداريد و هر كس را خداوند [به خاطر اعمالش] گم راه كند، راهنمايى ندارد» . اى مردم! حسين را مكشيد كه خدا در عذابتان هلاك مى كند «و بى گمان، آن كه افترا زد، ناكام شد» . پس حسين عليه السلام به او فرمود: «اى پسر اَسعد، خدايت بيامرزد! آنان، همان هنگام سزاوار عذاب شدند كه دعوت تو را به سوى حق، رد كردند و به سوى تو و يارانت برخاستند تا خونت را حلال بشمارند. پس اكنون كه برادران شايسته ات را كشته اند، چگونه [سزاوار عذاب]نباشند؟!». حنظله گفت: فدايت شوم! تو از من آگاه ترى و بدان نيز سزاوارترى. آيا به سوى آخرت نرويم و به برادرانمان ملحق نشويم؟ فرمود: «پيش به سوى بهتر از دنيا و آنچه در آن است، و به سوى مُلكى كهنه نشدنى!». حنظله گفت: سلام بر تو، اى ابا عبد اللّه! درود خدا بر تو و خاندانت! خدا ما را در بهشت، با شما آشنا كند! فرمود: «آمين، آمين!». سپس، حنظله پيش تاخت و جنگيد تا كشته شد.