حدیث دربارهسياست رفتار با همگان
عنه عليه السلام ـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إِلَيهِ ـ:مِنَ الناسِ مَن يَنقُصُكَ إذا زِدتَه، وَيَهونُ عليكَ إذا خاصَصتَهُ، لَيسَ لِرِضاهُ مَوضِعٌ تَعرِفُه،
ولا لِسُخطِه مَكانٌ تَحذَرُهُ، فَإذا لَقيتَ اُولئكَ فَابذِل لَهم مَوضِعَ المَوَدَّةِ العامَّةِ، وَاحْرِمهُم مَوضِعَ الخاصَّةِ؛ لِيَكونَ ما بَذَلتَ لَهُم مِن ذلكَ حائِلاً دونَ شَرِّهم، وَما حَرَمتَهُم مِن هذا قاطِعاً لِحُرمَتِهم. ۱
امام على عليه السلام ـ در حكمتهاى منسوب به ايشان ـ:برخى از مردمان اند كه اگر بر نيكى شان بيفزايى، تو را كوچك كنند و اگر آنان را دوستِ ويژه قلمداد كنى، تو را سبُك سازند.
خشنودى شان را جايگاهى نيست كه آن را بشناسى، و خشمشان مكانى ندارد كه از آن بپرهيزى. اگر با اينان برخورد داشتى، دوستى هاى عمومى را با آنان به كار بند و آنان را از دوستى خصوصى، محروم ساز، تا آنچه به آنان روا داشتى، مانعى باشد در برابر آسيبهاى آنان، و آنچه را از آنان دريغ داشتى، بردارنده احترام آنان شود.
۱.شرح نهج البلاغة: 20 / 320 / 673.