حدیث دربارهفروتنى
الإمامُ الرضا عليه السلام ـ لَمّا سألَهُ ابنُ الجَهمِ ما حَدُّ التَّواضِعُ الّذي إذا فَعَلَهُ العَبدُ كانَ مُتَواضِعاً؟ ـ:التَّواضُعُ دَرَجاتٌ: مِنها أن يَعرِفَ المَرءُ قَدرَ نَفسِهِ فيُنزِلَها مَنزِلَتَها بِقَلبٍ سَليمٍ، لايُحِبُّ أن يأتيَ إلى أحَدٍ إلاّ مِثلَ ما يُؤتى إلَيهِ؛ إن رأى سَيِّئةً دَرَأها بِالحَسَنَةِ، كاظِمُ الغَيظِ، عافٍ عَنِ النّاسِ، وَاللّهُ يُحِبُّ المُحسِنينَ. ۱
امام رضا عليه السلامـ در پاسخ ابن جهم كه پرسيد: حدّ و مرز تواضع كه هرگاه بنده آن را به كار بندد، فروتن است، چيست؟ ـ: فروتنى درجاتى دارد: يكى از آنها اين است كه انسان، اندازه خود را بشناسد و با سلامتِ نفس، خود را در آن جايگاه قرار دهد. دوست داشته باشد با مردم همان گونه رفتار كند كه انتظار دارد با او رفتار كنند. اگر بدى ديد، آن را با خوبى جواب دهد، خشم خود را فرو خورَد و از مردم، درگذرد كه خداوند، نيكوكاران را دوست دارد.
۱.الكافي: 2 / 124 / 13.