حدیث دربارهجنگ اُحُد

امام صادق عليه السلام:چون در جنگ اُحُد، مردم از گِرد پيامبر صلى الله عليه و آله پراكنده شدند، ايشان، رو به آنان مى فرمود: «من، محمّد هستم. من پيامبر خدايم. كشته نشده و نمرده ام». مشركان، از سمت راست به پيامبر صلى الله عليه و آله حمله كردند كه على عليه السلام، آنان را پراكنده مى كرد و چون پراكنده شان مى ساخت، از سمت چپ به پيامبر صلى الله عليه و آله يورش مى بردند و پيوسته، در اين حال بود تا آن كه شمشيرش شكست و سه تكّه شد. پس نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و شمشير شكسته اش را پيش ايشان [بر زمين] نهاد و گفت: اين شمشير من شكسته است. آن روز، پيامبر صلى الله عليه و آله، ذوالفقار را به او داد و چون پيامبر صلى الله عليه و آله، لرزش پاهاى على عليه السلام را از فراوانى كارزار ديد، سر به آسمان بلند كرد و در حالى كه مى گريست، گفت: «اى پروردگار! به من وعده داده اى كه از دينت پشتيبانى كنى، و اگر بخواهى، مى توانى». پس على عليه السلام به پيامبر صلى الله عليه و آله رو آورد و گفت: اى پيامبر خدا! همهمه شديدى مى شنوم و مى شنوم كه مى گويد: «حَيزوم، ۴ به پيش!» و قصد ضربه زدن به كسى را نمى كنم، جز آن كه پيش از ضربت من، بى جان فرو مى افتد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين، جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل عليهم السلام با فرشتگان اند». سپس جبرئيل عليه السلام آمد و كنار پيامبر خدا ايستاد و گفت: «اى محمّد! بى گمان، اين كار، ازخودگذشتگى است». [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «على از من است و من از على ام». جبرئيل عليه السلام گفت: «و من هم از شمايم». سپس، مشركان در هم شكسته شدند.