حدیث دربارهكوشش در فتح مكّه

صحيح البخاري عن عبيد اللّه بن أبي رافع:سَمِعتُ عَلِيّا رضى الله عنه يَقولُ: بَعَثَني رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله أنَا وَالزُّبَيرَ وَالمِقدادَ، فَقالَ: اِنطَلِقوا حَتّى تَأتوا رَوضَةَ خاخٍ ۱، فَإِنَّ بِها ظَعينَةً ۲ مَعَها كِتابٌ، فَخُذوهُ مِنها. فَانطَلَقنا تَعادى بِنا خَيلُنا حَتّى أتَينَا الرَّوضَةَ، فَإِذا نَحنُ بِالظَّعينَةِ، قُلنا لَها: أخرِجِي الكِتابَ. قالَت: ما مَعِي كِتابٌ! فَقُلنا: لَتُخرِجِنَّ الِكتابَ أو لَنُلقِيَنَّ الثِّيابَ. فَأَخرَجَتهُ مِن عِقاصِها ۳. فَأَتَينا بِهِ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله. ۴

صحيح البخارىـ به نقل از عبيداللّه بن ابى رافع ـ: شنيدم كه على عليه السلام مى گويد: پيامبر خدا، من و زبير و مقداد را فرستاد و فرمود: «برويد تا به بوستان خاخ ۵ برسيد. در آن جا زنى در كجاوه شتر نشسته است و نامه اى همراه دارد. آن را از وى بگيريد». ما به تاخت رفتيم تا به بوستان رسيديم. آن زن را در كجاوه ديديم و به او گفتيم: نامه را بيرون آور! گفت: نامه اى همراه من نيست! گفتيم: يا نامه را بيرون آور يا لباس هايت را مى كَنيم. پس آن زن، نامه را از لاى گيسوان به هم بافته اش بيرون آورد و ما آن را نزد پيامبر خدا آورديم.

۱.روضة خاخ: موضع بين الحرمين بقرب حمراء الأسد من المدينة (معجم البلدان: ج 2 ص 335).

۲.الظعينة: المرأة في الهودج (لسان العرب: ج 13 ص 271 «ظعن»).

۳.العَقْص: ضرب من الضَّفر؛ وهو أن يلوى الشعر على الرأس؛ ولهذا تقول النساء: لها عِقْصة، وجمعها عِقَص وعِقاص وعقائص، ويقال: هي التي تتّخذ من شعرها مثل الرمّانة (لسان العرب: ج 7 ص 56 «عقص»).

۴.صحيح البخاري: ج 4 ص 1557 ح 4025، صحيح مسلم: ج 4 ص 1941 ح 161، مسند ابن حنبل: ج 1 ص 173 ح 600، تاريخ الإسلام للذهبي: ج 2 ص 525.

۵.بوستان خاخ، جايى ميان مكّه و مدينه و نزديك حمراء الأسد از سوى مدينه است (معجم البلدان: ج 2 ص 335).

کلیدواژه‌ها درآمد 1 دانش نامه امام حسین علیه السلام در یک نگاه فضیلت ها و ویژگی های امام حسین علیه السلام دانش نامه امیر المومنین در یک نگاه +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ الطبرىـ به نقل از عروة بن زبير و ديگران ـ: چون پيامبر خدا تصميم گرفت به سوى مكّه حركت كند، حاطب بن ابى بلتعه، نامه اى به قريش نوشت و آنان را از تصميم پيامبر خدا براى حركت به سوى آنان، باخبر كرد و آن را به زنى داد. و مالى برايش معيّن كرد كه در برابر رساندن نامه به او بدهد. آن زن، نامه را در سرش پنهان كرد و گيسوانش را روى آن بافت و حركت كرد. از آسمان به پيامبر خدا خبر رسيد كه حاطب، چه كرده است. پيامبر صلى الله عليه و آله، على بن ابى طالب عليه السلام و زبير بن عوّام را فرستاد و فرمود: «زنى را كه حاطب به وسيله او نامه فرستاده و به قريش از قصد ما هشدار داده است، بيابيد». آنان حركت كردند تا اين كه آن زن را در بوستان ابن ابى احمد يافتند. او را پياده كردند و بارهايش را گشتند؛ ولى چيزى نيافتند. على بن ابى طالب عليه السلام به او فرمود: «من سوگند مى خورم كه نه پيامبر خدا دروغ مى گويد و نه ما. يا اين نامه را بيرون آوَر و يا پوششت را مى گشاييم». آن زن، چون جديّت وى را ديد، گفت: كنار برو! چون كنار رفت، موهاى سرش را باز كرد و نامه را بيرون كشيد و به على عليه السلام داد و او هم آن را نزد پيامبر خدا آورد.

تاريخ الطبرىـ به نقل از عبد اللّه بن ابى نجيح ـ: چون پيامبر صلى الله عليه و آله سپاه خود را از ذى طُوى دسته دسته كرد، به زبير، فرمانده جناح چپ لشكر، فرمان داد كه با نفراتش از كُدَى كُدَى، گردنه اى در پايين مكّه است كه نزديك باب العمره مسجد الحرام است (لسان العرب: ماده «كدا»). وارد شوند و به سعد بن عباده فرمان داد كه با گروه ديگرى از كِداء كداء، گردنه اى در بالاى مكّه و نزديك به مقبره هاست و به آن «معلى» هم مى گويند (لسان العرب: ماده «كدا»). وارد شوند. برخى آگاهان مى گويند: سعد، هنگامى كه رو به مكّه داشت، گفت: امروز، روز جنگ است. امروز، حُرمت، شكسته مى شود. يكى از مهاجران، آن را شنيد و گفت: اى پيامبر خدا! آنچه را سعد بن عباده مى گويد، بشنو؛ و ما مطمئن نيستيم كه حمله اى به قريش نداشته باشد! پس پيامبر خدا به على بن ابى طالب عليه السلام فرمود: «خود را به او برسان و پرچم را بگير و تو با پرچم، وارد مكّه شو».

أنساب الأشراف:حُوَيرِث بن نقيذ [از كسانى بود كه پيامبر خدا در فتح مكّه به كشتن آنها فرمان داد]. او سخنانى بس ناپسند درباره پيامبر خدا مى گفت و پيامبر صلى الله عليه و آله را ـ زمانى كه حضرت در مكّه بود ـ، در شعرهايش هجو مى كرد و آزار فراوان مى داد. او در مكّه مى زيست و چون هنگام فتح مكّه از خانه اش گريخت، على بن ابى طالب عليه السلام وى را ديد و كشت.