حدیث دربارهنظام جهان

الإمامُ الباقرُ عليه السلامـ في قولـهِ تعالـى: «ومَن كانَ في هذهِ أعْمى فهُوَ في الآخِرَةِ أعْمى» ۱ ـ: فمَن لَم يَدُلَّهُ خَلقُ السّماواتِ والأرضِ واخْتِلافُ اللّيلِ والنّهارِ، ودَوَرانُ الفَلَكِ بالشَّمسِ والقَمرِ، والآياتُ العَجيباتُ على أنّ وَراءَ ذلكَ أمرا هُو أعْظَمُ مِنهُ، «فهُو في الآخِرَةِ أعمى» . قالَ: فهُو عمّا لَم يُعايِنْ أعْمى وأضَلُّ سبيلاً. ۲

امام باقر عليه السلامـ درباره آيه «كسى كه در اين دنيا كور باشد در آخرت نيز كور است» ـفرمود: كسى كه آفرينش آسمانها و زمين و گردش شب و روز و چرخش خورشيد وماه و ديگر نشانه هاى شگفت آور او را به اين نكته رهنمون نشود كه در پس همه اينها خبر بسيار بزرگترى هست «در آخرت نيز كور است»، يعنى خدا مى گويد: از مشاهده آنچه نديده، كور است و ره گم كرده تر.

۱.الإسراء: 72.

۲.بحار الأنوار: 3/28/2

کلیدواژه‌ها آفریدگار برخی از دلایل اثبات آفریدگار نظام جهان

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:اى انسانى كه در كمال اعتدال وتناسب آفريده شده اى و در تاريكيهاى زهدانها و پرده هاى تو بر تو شكل گرفته و پرورده شده اى، آفرينشت از عصاره گِلى آغاز شد و در جايگاهى آرام و امن تا زمانى مشخص و مهلتى تعيين شده نهاده شدى. آن گاه كه جنين هستى، در شكم مادرت مى جنبى، نه سخنى را پاسخ مى دهى و نه آوازى را مى شنوى. آن گاه از قرارگاه خود به سراىِ بيرون، آورده شدى، كه آن را نديده اى و راههاى كسب سود و منافع آن را نمى دانى. چه كسى تو را به مكيدن شير از پستان مادرت راهنمايى كرد؟ و چه كسى جايگاههاى طلب و خواستن را به تو آموخت؟

امام على عليه السلامـ در بيشتر اوقات كه از نماز شب فراغت مى يافت ـمى گفت: گواهى مى دهم كه آسمانها و زمين و آنچه ميان آنهاست، نشانه هايى بر وجود تو است و گواههايى بر آنچه به سوى آن دعوت كردى. هر آنچه حجّت تو را بيان مى كند و به پروردگارى تو گواهى مى دهد، نشان آثار نعمتهاى تو و علايم تدبير تو را بر خود دارد.

امام صادق عليه السلام:اگر ديدى كه يكى از دو لنگه در، زلفين حلقه اى باشد كه بر چارچوب درب نصب كنند و چفت يا زنجير را بدان اندازند. (فرهنگ معين: 2 / 1745) دارد، آيا گمان مى برى آن زلفين بى خود و بى جهت نصب شده است؟ نه، بلكه بى شكّ پى مى برى كه تعبيه شده تا با لنگه ديگر جفت و بسته شود. لذا لنگه ديگر را فراهم مى آورى تا از اجتماع آنها سودى حاصل شود. به همين صورت است، وجود حيوان نر. گويى فردى از يك جفت است كه براى فردِ ماده مهيّا شده است. پس نر و ماده با هم جفت مى شوند، زيرا كه دوام و بقاى نسل در اين است. پس هلاك و نوميد و نگونبخت بادا اين مدّعيان فلسفه! چگونه ديده دلشان، اين آفرينش شگفت را نمى بيند چندان كه وجود تدبير و آگاهى و قصد را در آن انكار مى كنند؟

امام صادق عليه السلامـ به مفضل بن عمر ـ: اى مفضّل! درباره كارهايى چون خوردن و خوابيدن و. كه در وجود انسان نهاده شده است بينديش. اگر انسان [تنها] با انديشيدن به نيازش به آسودگى بدن و تجديد قوا به سوى خواب مى رفت، چه بسا كه در اين كار سنگينى و تنبلى مى كرد تا جايى كه بدنش فرسوده و نابود مى شد.