حدیث دربارهويژگى انسان كامل
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:قد أحيا عَقلَهُ و أماتَ نَفسَهُ، حتّى دَقَّ جليلُهُ، و لَطُفَ غليظُهُ، و برَقَ لَه لامعٌ كثيرُ البَرقِ، فأبانَ لَه الطَّريقَ، و سلكَ بهِ السَّبيلَ، و تَدافَعَتهُ الأَبوابَ إلى بابِ السَّلامَةِ وَ دارِ الإِقامَةِ، و ثَبَتَت رِجلاهُ بِطُمَأنينَةِ بَدَنِهِ في قَرارِ الأمنِ و الرّاحَةِ بِمَا استَعمَلَ قَلبَهُ و أَرضَى رَبَّهُ. ۱
امام على عليه السلام:همانا خرد خويش را زنده گردانْد و نفس خود را ميرانْد چندان كه [اندام]درشت او نزار شد و خشونتش (درشتى اش) به لطافت گراييد. درخشنده اى پر نور بر وى تابيد و راه را برايش روشن ساخت و او را در راه [راست] به پيش راند و از درى به درى برد تا به در سلامت كشاند، و خانه اقامت و دو پاى او در قرارگاه ايمنى و آسايش استوار گردديد به آرامشى كه كه در بدنش پديدار گرديد، بدانچه دل خود را در آن به كار بُرد، و پروردگار خويش را راضى گرداند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 220.