حدیث دربارهتفسير تسبيح

التوحيد عن يزيد بن الأصمّ:سَأَلَ رَجُلٌ عُمَرَ بنَ الخَطّابِ، فَقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، ما تَفسيرُ: سُبحانَ اللّهِ؟ قالَ: إنَّ في هذَا الحائِطِ رَجُلاً كانَ إذا سُئِلَ أنبَأَ، وإِذا سكَتَ ابتَدَأَ. فَدَخَلَ الرَّجُلُ؛ فَإِذا هُوَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ عليه السلام، فَقالَ: يا أَبَا الحَسَنِ، ما تَفسيرُ: سُبحانَ اللّهِ؟ قالَ: هُوَ تَعظيمُ جَلالِ اللّهِ عز و جل، وتَنزيهُهُ عَمّا قالَ فيهِ كُلُّ مُشرِكٍ، فَإِذا قالَهَا العَبدُ صَلّى عَلَيهِ كُلُّ مَلَكٍ. ۱

التوحيدـ به نقل از يزيد بن اَصَم ـ: مردى از عمر بن خطّاب سؤال كرد و گفت: اى امير مؤمنان! معناى «پاكا خدا (سبحان اللّه)» چيست؟ عمر گفت: در اين باغ، مردى است كه هر گاه از او سؤالى شود، پاسخ مى دهد، و هر گاه سكوت شود، او خود آغاز به پاسخگويى مى كند. مرد، وارد باغ شد. ديد [كه آن مرد،] على بن ابى طالب عليه السلام است. گفت: اى ابو الحسن! معناى «پاكا خدا!» چيست؟ فرمود: «بزرگداشت عظمت خداوند عز و جل است، و وارسته دانستن او از آنچه هر مشركى در باره اش بگويد. پس، هر گاه بنده اين جمله را بگويد، هر فرشته اى بر او درود مى فرستد».

۱.التوحيد: ص 312 ح 1، معاني الأخبار: ص 9 ح 3، بحار الأنوار: ج 40 ص 121 ح 10.

کلیدواژه‌ها تسبیح گفتن سبحان الله تفسیر تسبیح

احادیث دیگر این موضوع

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از طلحة بن عبيد اللّه ـ: از پيامبر خدا، در باره معناى «سبحان اللّه» پرسيدم. فرمود: «يعنى وارسته دانستن خداوند از هر عيب [و بدى]».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بنده بگويد: «پاكا خداوند!»، خدا را [از مرتبه مخلوق،]وارسته دانسته است و بر خداست كه او را يارى بخشد.

امام حسن عليه السلام:گروهى از يهود به نزد پيامبر خدا آمدند. داناترينِ آنان از ايشان سؤال كرد و گفت: مرا از معناى «پاكا خدا، و ستايشْ خداى را، و معبودى جز خدا نيست، و خدا بزرگ تر است (سبحانَ اللّهِ والحمدُ للّهِ ولا إله إلّا اللّهُ واللّهُ أكبرُ)» آگاه كن. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خداوند عز و جل مى دانست كه آدمى زادگان بر خداوند عز و جل دروغ مى بندند. از اين رو فرمود: پاكا خدا!، براى تبرئه كردن خود از آنچه [در باره او]مى گويند. و اين كه فرمود: ستايش، خداى را به اين خاطر است كه مى دانست بندگان، نعمت هاى او را سپاس نمى گزارند. از اين رو، پيش از آن كه بندگان، او را سپاس گويند، خود، خويشتن را سپاس گفت، و اين، آغازينْ سخن است. اگر نبود اين سپاس گزارى، بى گمان، خداوند متعال، نعمت خويش را به هيچ كس ارزانى نمى داشت. و عبارت معبودى جز خدا نيست، به معناى يكتايى اوست. اَعمال را جز با اين عقيده (توحيد) نمى پذيرد، و اين عبارت، كلمه پرهيزگارى است. در روز رستاخيز، خداوند با اين عقيده، ترازوها [ى اعمال] را سنگين مى كند. و جمله خدا بزرگ تر است، عالى ترين سخن و محبوب ترين سخن در نزد خداوند عز و جل است؛ يعنى هيچ چيزى بزرگ تر از او نيست، و نماز، جز با آن، درست نيست؛ زيرا كه اين سخن، در نزد خداوند عز و جل سخنى ارجمند است، و عزيزترين و ارجمندترين نام است». يهودى گفت: درست گفتى، اى محمّد! پاداش گوينده اينها چيست؟ فرمود: «هر گاه بنده بگويد: پاكا خدا!، همه آفريدگان زير عرش، هم صدا با او تسبيح مى گويند و ده برابر آن به گوينده اش پاداش داده مى شود، و هر گاه بگويد: ستايش، خداى را، خداوند، نعمت هاى دنيا را و در پى آن، نعمت هاى آخرت را به او ارزانى مى دارد. اين، جمله اى است كه اهل بهشت، هر گاه وارد آن شوند، مى گويند، و همه سخنانى كه در دنيا مى گفتند، قطع مى شود، بجز جمله ستايش، خداى را. خداى متعال، در اين باره فرموده است: «نيايششان در آن: پاكا تو ـ بار خدايا ـ، و درودشان در آن: سلام، و واپسين نيايششان اين است كه: ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» ، و امّا جمله معبودى جز خدا نيست، بهايش بهشت است. خداوند متعال مى فرمايد: «آيا سزاى نيكى كردن، جز نيكى كردن است؟» . آيا سزاى كسى كه مى گويد: معبودى جز خدا نيست، چيزى جز بهشت است؟». يهودى گفت: درست گفتى، اى محمّد!

امام على عليه السلامـ پس از بيان معناى ركوع ـ: معناى جمله «پاكا پروردگار بزرگ من، و ستايشْ، او را!»، اين است: «پاكا خدا!»، وارسته دانستن خداست. «پروردگار من»، يعنى: آفريدگار من. «بزرگ»، يعنى: ذاتا بزرگ است و به خُردى وصف نمى شود، و پادشاهى و سلطنتش نيز باعظمت است، و بزرگ تر از آن است كه به وصف در آيد. خدا، برتر است.

امام على عليه السلامـ پس از بيان معناى سجود ـ: معناى جمله «پاكا پروردگار برتر من!»، اين است: «پاكا»، وارسته دانستن خداست. «پروردگار من»، يعنى آفريدگار من. «برتر»، يعنى در آسمان هايش بلندمرتبه و رفيع است و همه بندگان، فرودست او و مقهور عزّت اويند، و تدبير [عالم] از جانب اوست، و همه صعودها به سوى اوست.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ پرسش هشام بن حكم از معناى «پاكا خدا!» ـ: وارسته دانستن خداست. نمى بينى كه آدمى هر گاه از چيزى شگفت زده مى شود، مى گويد: «سبحان اللّه!»؟!

الكافىـ به نقل از هشام جواليقى ـ: از امام صادق عليه السلام در باره معناى اين سخن خداوند عز و جل «پاكا خدا!» پرسيدم. فرمود: «منزّه دانستن اوست».

امام زين العابدين عليه السلام:هر گاه بگويى: «پاكا خدا، و ستايش، او را!»، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ را از آنچه مشركان مى گويند، برتر دانسته اى.