حدیث دربارهفضيلت تسبيحگويى

قصص الأنبياءـ في ذِكرِ العَشرِ الآياتِ الَّتي نَزَلَت عَلى موسى عليه السلام ـ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ: هذا كِتابٌ مِنَ اللّهِ المَلِكِ الجَبّارِ العَزيزِ القَهّارِ لِعَبدِهِ ورَسولِهِ موسَى بنِ عِمرانَ، أن سَبِّحني وقَدِّسني، لا إلهَ إلّا أنَا فَاعبُدني، ولا تُشرِك بي شَيئا، وَاشكُر لي ولِوالِدَيكَ إلَيَّ المَصيرُ. ۱

قصص الأنبياءـ در بيان آيات دهگانه اى كه بر موسى عليه السلام نازل شد ـ: به نام خداوند مهرگستر مهربان. اين نبشته اى است از سوى خداوند، آن پادشاه مقتدر شكست ناپذير چيره [بر عالم هستى]، به بنده اش و فرستاده اش موسى بن عمران: مرا تسبيح گوى و تقديس كن. معبودى جز من نيست. پس مرا بندگى كن و چيزى را انباز من مگردان، و از من و پدر و مادرت سپاس گزارى نما. حركت به سوى من است.

۱.قصص الأنبياء (عرائس المجالس): ص 204.

کلیدواژه‌ها تسبیح گفتن سبحان الله تشویق به تسبیحگویی فضیلت تسبیحگویی

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از گفتار ايشان در وصف برادرانش كه پس از او مى آيند ـ: اگر يكى از آنان، يك تسبيح بگويد، برايش بهتر از آن است كه همه كوه هاى دنيا براى او طلا شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يك تسبيح بگويد، يا دَهِشِ شيرى دَهِش شير، به اين معناست كه شخصى مادّه شتر يا گوسفندى در اختيار كسى بگذارد تا براى مدّتى از شير و كُرك و پشم آن استفاده كند و سپس آن را به صاحبش برگرداند. عطا كند، يا كوچه اى را نشان دهد، يعنى گم شده اى يا نابينايى را راه نمايى كند. ثوابش برابر با آزاد كردن برده اى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بنده بگويد: «سبحان اللّه»، خداوند مى فرمايد: راست گفت بنده ام. منزّهم من و ستايش، مراست. تسبيح، جز مرا نسِزَد.

امام صادق عليه السلام:عظمت ثواب دعا و تسبيحى را كه بنده ميان خود و خودش انجام مى دهد، جز خداى ـ تبارك و تعالى ـ كسى نمى داند.

امام صادق عليه السلام:هيچ كلمه اى بر زبان، سبُك تر و رساتر از «سبحان اللّه» نيست.

امام صادق عليه السلام:هر كس صد مرتبه «سبحان اللّه» بگويد، در آن روز، برترينِ مردم است، مگر آن كه كسى ديگر نيز هم اندازه او [سبحان اللّه] بگويد.

امام صادق عليه السلامـ چون به ايشان گفته شد: از خوش بختى مرد، اين است كه گونه هايش سبُك باشد يعنى «تُنُك ريش» باشد، نه داراى ريش انبوه. ـ: در اين، چه خوش بختى اى است؟! خوش بختى، در اين است كه دو فكّ او به تسبيح گفتن، سبُك [و جنبان]باشد.

عدّة الداعى:مى گويند سليمان بن داوود عليه السلام بر كشتگرى گذشت. كشتگر [با خود]گفت: چه سلطنت باشكوهى به پسر داوود داده شده است! باد، سخن او را به گوش سليمان رساند. سليمان، پياده شد و به نزد كشتگر رفت و گفت: «به نزد تو آمدم تا [بگويم:] چيزى را كه از توان تو بيرون است، آرزو نكنى». سپس گفت: «گفتن يك تسبيح كه خداى متعال آن را بپذيرد، از هر آنچه به خاندان داوود داده شده، بهتر است». و در حديثى ديگر آمده است [كه گفت]: «زيرا ثواب تسبيح، باقى مى ماند و مُلك سليمان از ميان مى رود».