تاريخ الطبرىـ به نقل از عقبة بن سمعان ـ: چون امام حسين عليه السلام از مكّه بيرون آمد، فرستادگان عمرو بن سعيد بن عاص به فرماندهى يحيى بن سعيد، راه را بر او گرفتند و گفتند: بازگرد. كجا مى روى؟ امام حسين عليه السلام خوددارى ورزيد و ره سپار شد و دو گروه، با تازيانه با هم درگير شدند. چون امام حسين عليه السلام و يارانش به شدّت [از پيروى آنان] امتناع ورزيدند و امام حسين عليه السلام به راه خود رفت، آنان فرياد كشيدند: اى حسين! آيا از خدا پروا نمى كنى؟ از جماعت بيرون مى روى و ميان امّت، جدايى مى افكنى؟ امام حسين عليه السلام [در پاسخ] گفته خداى عز و جل را شاهد آورد: « «عملم از آنِ خودم است و عمل شما از آنِ خودتان. شما از آنچه من مى كنم، بيزاريد و من، از آنچه شما مى كنيد، بيزارم» ».

تاريخ الطبرىـ به نقل از حسين بن عقبه مرادى ـ: زبيدى، از عمرو بن حجّاج نقل مى كند كه چون به ياران امام حسين عليه السلام نزديك شد، به آنان گفت: اى كوفيان! به اطاعت [از خليفه] و همراهى جماعت، پايبند باشيد و در كشتن كسى كه از دين بيرون رفته و با پيشوا مخالفت كرده است، ترديد مكنيد. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «اى عمرو بن حَجّاج! آيا مردم را بر من مى شورانى؟ آيا ما از دين، بيرون رفتيم و شما در آن، استوار مانديد؟! هان! به خدا سوگند، چون قبضِ روح شديد و با همين اعمالتان مُرديد، خواهيد دانست كه كدام يك از ما از دين، بيرون رفته و چه كسى به درآمدن در آتش، سزاوارتر است!».