فیلترها
نتایج جستجو برای «پیشوایان دوزخ»: ۴ حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنّ شَرَّ النّاسِ عِنْدَ اللّهِ إمامٌ جائرٌ ضَلَّ وضُلَّ بِهِ، فأماتَ سُنَّةً مأخُوذَةً وأحيا بِدْعةً مَتْروكَةً، وإنّي سَمِعْتُ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يقولُ: يُؤتى يومَ القِيامَةِ بالإمامِ الجائرِ ولَيسَ مَعَهُ نَصيرٌ ولا عاذِرٌ، فيُلقى في نارِ جَهَنَّمَ، فَيَدُورُ فيها كما تَدورُ الرَّحى، ثُمَّ يُرْتَبَطُ في قَعْرِها. ۱
امام على عليه السلام:بدترينِ مردم نزد خداوند پيشواى ستمگرى است كه هم خود گمراه است و هم سبب گمراهى است؛ زيرا سنّت معمول را مى ميراند و بدعت متروك را زنده مى كند. شنيدم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمود: در روز قيامت پيشواى ستمگر آورده مى شود بى آن كه پشتيبان و عذرخواهى داشته باشد. پس، در آتش دوزخ افكنده مى شود و همچون سنگ آسيا در دوزخ به چرخش در مى آيد، سپس در قعر آن به بند كشيده مى شود.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 165.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:قالَ اللّهُ تبارَكَ و تعالى: لاُعَذِّبَنَّ كُلَّ رَعِيَّةٍ في الإسلامِ دَانَتْ بِولايةِ كُلِّ إمامٍ جائرٍ ليسَ مِنَ اللّهِ. ۱
امام باقر عليه السلام:خداوند تبارك و تعالى فرموده است: بي گمان هر رعيتى از رعاياى اسلام را كه حكومت هر پيشواى ستمگر غير خدايى را بپذيرد عذاب خواهم كرد.
۱.الكافي: 1 / 376 / 4.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:مَنْ أشْرَكَ مَعَ إمامٍ إمامتُهُ مِنْ عِنْدِ اللّهِ مَنْ لَيسَتْ إمامَتُهُ مِنَ اللّهِ كانَ مُشْرِكا باللّهِ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر كس پيشواى غير الهى را با پيشوايى كه امامتش از جانب خداست شريك گرداند به خدا شرك ورزيده است.
۱.الكافي: 1 / 373 / 6.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنّ شَرَّ النّاسِ عِنْدَ اللّهِ إمامٌ جائرٌ ضَلَّ و ضُلَّ بِهِ، فأماتَ سُنَّةً مأخُوذَةً و أحيا بِدْعةً مَتْروكَةً، و إنّي سَمِعْتُ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يقولُ: يُؤتى يومَ القِيامَةِ بالإمامِ الجائرِ و لَيسَ مَعَهُ نَصيرٌ و لا عاذِرٌ، فيُلقى في نارِ جَهَنَّمَ، فَيَدُورُ فيها كما تَدورُ الرَّحى، ثُمَّ يُرْتَبَطُ في قَعْرِها. ۱
امام على عليه السلام:بدترينِ مردم نزد خداوند پيشواى ستمگرى است كه هم خود گمراه است و هم سبب گمراهى است؛ زيرا سنّت معمول را مى ميراند و بدعت متروك را زنده مى كند. شنيدم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمود: در روز قيامت پيشواى ستمگر آورده مى شود بى آن كه پشتيبان و عذرخواهى داشته باشد. پس، در آتش دوزخ افكنده مى شود و همچون سنگ آسيا در دوزخ به چرخش در مى آيد، سپس در قعر آن به بند كشيده مى شود.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 165.