حدیث دربارهبيمارى هاى جسمى
عنه صلى الله عليه و آلهـ في ذِكرِ ما يَلقَى المُؤمِنُ عِندَ دُخولِهِ الجَنَّةَ ـ: فَيَدخُلُ فَإِذا هُوَ بِشَجَرَةٍ ذاتِ ظِلٍّ مَمدودٍ، وماءٍ مَسكوبٍ، وثِمارٍ مُهدَلَةٍ تُسَمّى رِضوانَ، يَخرُجُ مِن ساقِها عَينانِ تَجرِيانِ، فَيَنطَلِقُ إِلى إِحداهُما وكُلَّما مَرَّ بِذَلِكَ فَيَغتَسِلُ مِنها، فَيَخرُجُ وعَلَيهِ نَضرَةُ النَّعيمِ، ثُمَّ يَشرَبُ مِنَ الاُخرى، فَلا تَكُن في بَطنِهِ مَغصٌ وَلا مَرَضٌ وَلا داءٌ أبَدا، وَذلِكَ قَولُهُ تَعالى: «وَ سَقَـاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» ۱. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بيان آنچه مؤمن، هنگام ورودش به بهشت مى بيند ـ: پس وارد مى شود و ناگهان به درختى با سايه اى گسترده و آبى ريزان و ميوه هاى آويزان، به نام رضوان، بر مى خورد كه از تنه آن، دو چشمه جارى است.
به سوى يكى از آن دو چشمه مى رود و خود را در آن، مى شويد و چون بيرون مى آيد، سرشار از طراوت است. سپس از چشمه ديگر مى نوشد و از آن پس، هرگز قولنج و مرض و دردى در شكم او پديد نمى آيد. اين، همان سخن خداى بلندمرتبه است كه: «و پروردگارشان به آنان نوشيدنى اى پاك كننده نوشانيد» .