حدیث دربارهنشانه اخلاص ، فرمانبرى از خدا و پيامبر او و ولايت اهل بيت عليهم السلام است

الأمالي للطوسي عن أبي الصّلت الهرويّ عن الإمام الرّضا عن آبائه عليهم السلامعن رسول اللّه صلى الله عليه و آله: أَخبَرَنِي جَبرَئِيلُ الرُّوحُ الأَمِينُ عَنِ اللّهِ ـ تَقَدَّسَت أَسماؤُهُ وَجَلَّ وَجهُهُ ـ قالَ: إِنِّي أَنا اللّهُ لا إِلهَ إِلّا أَنا وَحدِي، عِبادِي فَاعبُدُونِي، وَليَعلَم مَن لَقِيَنِي مِنكُم بِشَهادَةِ أَن لا إِلهَ إِلّا اللّهُ مُخلِصا بِها، إِنَّه قَد دَخَلَ حِصنِي، وَمَن دَخَلَ حِصنِي أَمِنَ عَذابِي. قالُوا: يَابنَ رَسُولِ اللّهِ، وَما إِخلاصُ الشَّهادَةِ للّهِِ؟ قالَ: طَاعَةُ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَوَلايَةُ أَهلِ بَيتِهِ عليهم السلام. ۱

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو صَلت هَرَوى، از امام رضا، از پدرانش عليهم السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «جبرئيل، روح الأمين، از جانب خداوند ـ كه نام هايش پاك و رويش بِشكوه است ـ به من خبر داد كه فرمود: منم خدا. معبودى جز منِ يگانه نيست. بندگانم! پس مرا بندگى كنيد. هر يك از شما بداند كه چنانچه مرا با شهادت خالصانه لا إله إلّا اللّه، ديدار كند، به دژ من وارد شده است و هر كه به دژ من وارد شود، از عذابم در امان خواهد بود». گفتند: اى فرزند پيامبر خدا! نشانه اخلاص در شهادت دادن به يگانگى خدا چيست؟ فرمود: «فرمان بردن از خدا و پيامبر او و ولايت اهل بيتش».

۱.الأمالي للطوسي: ص 589 ح 1220، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 75، أعلام الدين: ص 214، بحار الأنوار: ج 3 ص 14 ح 39.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت عوامل بهشتی شدن شعار توحید با شروط آن +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الأمالى، طوسىـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ: باديه نشينى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! آيا بهشت، بهايى دارد [كه بايد آن را پرداخت]؟ فرمود: «آرى». گفت: بهايش چيست؟ فرمود: «ذكر لا إله إلّا اللّه كه بنده درستكار، از سرِ اخلاص بگويد». گفت: اخلاصش چيست؟ فرمود: «به كار بستن آنچه من برايش فرستاده شده ام با شرايطش، و دوست داشتن اهل بيت من». باديه نشين گفت: دوست داشتن اهل بيت تو، از شرايط آن است؟ فرمود: «آرى؛ دوست داشتن آنان، بزرگ ترين شرط آن است».

عوالى اللآلى: روايت شده است كه امام رضا عليه السلام چون در سفر نخستش، از روايت، چنين پيداست كه امام رضا عليه السلام دو سفر به خراسان داشته و چندين بار از نيشابور، عبور كرده است. عازم بازگشت از خراسان به حجاز شد، جماعت علما و فضلاى خراسان و غير خراسان، نزد ايشانـ كه در كجاوه سوار بود ـ رفتند و ايشان را در ميان گرفتند و گفتند: اى فرزند پيامبر خدا! آيا ما را ترك مى گويى و از دانش خود، بهره اى به ما نمى رسانى؟ آيا حديثى براى ما نمى گويى كه در دين خويش، از آن سود بريم؟ امام عليه السلام سرش را از كجاوه بيرون آورد، چندان كه بر آنان مشرف شد و فرمود: «پدرم از پدرش از جدّش پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برايم حديث كرد كه فرمود: خداى عز و جلمى فرمايد: ايمان، دژ من است و هر كس وارد دژ من شود، از عذابم ايمن خواهد بود، و هر كس با اخلاص، لا إله إلّا اللّه بگويد، به بهشت مى رود». آن گاه امام عليه السلام اشترش را هى زد و اندكى حركت نمود و مردم، پشت سر او حركت مى كردند. سپس رو به آنان كرد و فرمود: «البتّه با شرط و شروط آن، و من از شرط هاى آن هستم».