حدیث دربارهبه جا آوردن واجبات

مسند ابن حنبل عن ابن عبّاس:إِنَّ ضَمامَ بنَ ثَعلَبَةَ أَخا بَنِي سَعدٍ بنِ بكرٍ لَمّا أَسلَمَ سَأَلَ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَن فَرائِضِ الإِسلامِ مِنَ الصَّلاةِ وَغَيرِها، فَعَدَّ عَلَيهِ الصَّلَواتِ الخَمسَ لَم يَزِد عَلَيهِنَّ، ثُمَّ الزَّكاةَ، ثُمَّ صِيامَ رَمَضانَ، ثُمَّ حَجَّ البَيتِ، ثُمَّ أَعلَمَهُ ما حَرَّمَ اللّهُ عَلَيهِ. فَلَمّا فَرَغَ قالَ: أَشهَدُ أَن لا إِله إِلّا اللّهُ، وَأَشهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللّهِ، وَسَأَفعَلُ ما أَمَرتَني بِهِ، لا أَزِيدُ وَلا أَنقُصُ، قالَ: ثُمَّ وَلَّى. فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إِن يَصدُق ذُو العَقِيصَتَينِ يَدخُلِ الجَنَّةَ. ۱

مسند ابن حنبلـ به نقل از ابن عبّاس ـ: ضَمام بن ثعلبه از قبيله بنى سعد بن بكر، زمانى كه اسلام آورد، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره فريضه هاى اسلام چون نماز و جز آن، پرسيد. ايشان نمازهاى پنجگانه را برايش بر شمرد و بر آنها چيزى نيفزود. سپس از زكات نام برد و سپس از روزه رمضان و سپس از حجّ خانه خدا. آن گاه چيزهايى را كه خداوند بر او حرام ساخته است، به آگاهى اش رساند. سخنان ايشان كه تمام شد، ضَمام گفت: گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يكتا نيست و گواهى مى دهم كه تو فرستاده خدا هستى. آنچه را به من فرمودى، انجام خواهم داد، نه بيشتر و نه كمتر. و رفت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اگر دو گيسدار (ضَمام) راست بگويد، وارد بهشت مى شود».

۱.مسند ابن حنبل: ج 1 ص 539 ح 2254، سنن الدارمي: ج 1 ص 175 ح 657، المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 55 ح 4380، المعجم الكبير: ج 8 ص 305 ح 8149، الاستيعاب: ج 2 ص 305 الرقم 1270 كلّها نحوه، البداية والنهاية: ج 5 ص 61.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت عوامل بهشتی شدن به جا آوردن واجبات

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شش چيز است كه هر كس به يكى از آنها عمل كند، آن چيز در روز قيامت از او دفاع مى كند تا آن كه او را وارد بهشت كند. آن چيز [در دفاع از او]مى گويد: «اى پروردگار من! اين شخص در دنيا به من عمل مى كرد». [آن شش چيز، عبارت اند از:] نماز، زكات، حج، روزه، امانتدارى و صله رحم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم! پس از من، پيامبرى نيست و پس از شما، امّتى نيست. هان! پروردگارتان را بندگى كنيد و نمازهاى پنجگانه خود را به جا آوريد و ماه رمضان را روزه بگيريد و حجّ خانه خدايتان را بگزاريد و زكات اموالتان را با رضايت خاطر بپردازيد و از زمامدارانتان فرمان بريد تا به بهشت پروردگارتان وارد شويد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از خداوند، پروردگارتان، پروا داريد و نمازهاى پنجگانه تان را به جا آوريد و ماه رمضان را روزه بگيريد و زكات اموالتان را بپردازيد و از فرمان روايتان فرمان بريد تا به بهشت پروردگارتان وارد شويد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پنج چيز است كه هر كس آنها را با ايمان به جا آورد، به بهشت مى رود: كسى كه نمازهاى پنجگانه را با وضو و ركوع و سجود و در اوقاتشان، به جا آورد و ماه رمضان را روزه بگيرد و در صورت استطاعت، حجّ خانه خدا بگزارد و با رضايت خاطر، زكات بپردازد و امانت را به صاحبش بازگرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پروردگارتان عز و جل مى فرمايد: «هر كس نماز را در وقتش بخواند و از نماز، مراقبت نمايد و از سرِ بى اعتنايى در حقّ آن، فروگذارش نكند، به او پيمان مى دهم كه او را به بهشت ببرم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه زن، نمازهاى پنجگانه اش را بخواند و رمضان را روزه بگيرد و دامنش را پاك نگه بدارد و از شوهرش اطاعت كند، به او گفته مى شود: «از هر درِ بهشت كه خواستى، وارد بهشت شو».

صحيح البخارىـ به نقل از ابو هريره ـ: عربى باديه نشين نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: مرا به عملى راه نمايى كن كه وقتى آن را به جا آوردم، به بهشت روم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «خدا را مى پرستى و چيزى را شريكش نمى گردانى و نماز واجب را مى خوانى و زكات واجب را مى پردازى و رمضان را روزه مى گيرى». باديه نشين گفت: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، بيش از اينها كارى نمى كنم. و چون باز مى گشت، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كه دوست دارد مردى از اهل بهشت را ببيند، به اين مرد بنگرد».

مسند ابن حنبلـ به نقل از مغيرة بن عبد اللّه، از پدرش ـ: گفتم: اى پيامبر خدا! به من از عملى بگو ـ يا خبر ده ـ كه به بهشت، نزديكم سازد و از آتش، دورم گرداند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آيا به آن، عمل مى كنى؟». گفتم: آرى. فرمود: «پس، گوش كن: خدا را مى پرستى و هيچ چيز را شريك او نمى گردانى، نماز را بر پا مى دارى، زكات مى پردازى، رمضان را روزه مى گيرى، حجّ خانه خدا را به جا مى آورى، با مردم، چنان رفتار مى كنى كه دوست دارى با تو رفتار شود و با مردم، چنان نمى كنى كه دوست ندارى با تو شود. حال، زمام ـ يا مهار ـ ناقه را رها كن [و بگذار شترم برود]».