حدیث دربارهسراى سلامت
المستدرك على الصحيحين عن سعيد بن أبي هلال:سَمِعْتُ أَبا جَعْفَرٍ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِ بْنِ الحُسَيْنِ عليه السلام وَتَلا هَذِهِ الآيَةَ: «وَ اللَّهُ يَدْعُواْ إِلَى دَارِ السَّلَـمِ وَ يَهْدِى مَن يَشَاءُ إِلَى صِرَ طٍ مُّسْتَقِيمٍ» فَقالَ: حَدَّثَنِي جابِرُ بْنُ عَبْدِ اللّهِ قَالَ: خَرَجَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَوْما، فَقالَ: إِنِّي رَأَيْتُ فِي المَنامِ كَأَنَّ جِبْرِيلَ عِنْدَ رَأْسِي وَمِيكائِيلَ عِنْدَ رِجْلِي، يَقُولُ أَحَدُهُما لِصاحِبِهِ: اِضْرِبْ لَهُ مَثَلاً. فَقالَ: اِسْمَعْ سَمِعَتْ اُذُنُكَ وَاعْقِلْ عَقَلَ قَلْبُكَ! إِنَّما مَثَلُكَ وَمَثَلُ اُمَّتِكَ كَمَثَلِ مَلِكٍ اِتَّخَذَ دارا، ثُمَّ بَنى فيها بَيْتا، ثُمَّ جَعَلَ فِيها مَأْدُبَةً، ثُمَّ بَعَثَ رَسُولاً يَدْعُو النّاسَ إِلى طَعامِهِمْ، فَمِنْهُمْ مَنْ أَجابَ الرَّسُولَ وَمِنْهُم مَنْ تَرَكَ. فَاللّهُ هُوَ المَلِكُ، وَالدّارُ الإِسْلامُ، وَالْبَيْتُ الجَنَّةُ، وَأَنْتَ يا مُحَمَّدُ الرَّسُولُ؛ مَنْ أَجابَكَ دَخَلَ الإِسْلامَ، وَمَنْ دَخَلَ الإِسْلامَ دَخَلَ الجَنَّةَ، وَمَنْ دَخَلَ الجَنَّةَ أَكَلَ مِنْها. ۱
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از سعيد بن ابى هلال ـ: از ابو جعفر امام باقر عليه السلام شنيدم كه اين آيه را تلاوت كرد: «و خداوند، به سراى سلامت، فرا مى خواند و هر كه را بخواهد، به راه راست، هدايت مى كند» .
سپس فرمود: «جابر بن عبد اللّه برايم نقل كرد كه: روزى پيامبر خدا بيرون آمد و فرمود: خواب ديدم كه جبرئيل، بالاى سر من و ميكائيل، پايين پاى من است و يكى از آن دو به ديگرى مى گويد: برايش مثالى بزن.
او گفت: بشنو. گوشت شنوا باد! و در ياب، دلت در يابنده باد! حكايت تو و امّتت، همچون حكايت پادشاهى است كه سرايى را بگيرد و در آن سرا، اتاقى بسازد و در آن اتاق، خوانى بگسترد. سپس فرستاده اى بفرستد تا مردمان را به خوراكشان فرا خواند. پس شمارى از ايشان، دعوت فرستاده را مى پذيرند و شمارى نمى پذيرند. خداوند، همان پادشاه است و آن سرا، اسلام است و آن خانه، بهشت و تو ـ اى محمّد ـ، آن فرستاده اى. هر كه دعوت تو را پاسخ دهد، به اسلام در مى آيد، و هر كه به اسلام در آيد، به بهشت مى رود، و هر كه به بهشت رود، از [خوان] آن مى خورد».
۱.المستدرك على الصحيحين: ج 2 ص 369 ح 3299، سنن الترمذي: ج 5 ص 145 ح 2860 عن سعيد بن أبي هلال عن جابر بن عبد اللّه وفيه «مائدة» بدل «مأدبة»، كنز العمّال: ج 1 ص 69 ح 264.