حدیث دربارهسراى سلامت

الإمام عليّ عليه السلام:اِعْمَلُوا رَحِمَكُم اللّهُ عَلى أَعلامٍ بَيِّنَةٍ، فَالطَّرِيقُ نَهجٌ ۱ يَدعُو إِلى دارِ السَّلامِ، وأَنتُم فِي دارِ مُستَعتَبٍ ۲ عَلى مَهَلٍ وَفَراغٍ. ۳

امام على عليه السلام:خدايتان رحمت كند! با توجّه به نشانه هاى آشكار [حق]، عمل كنيد؛ چرا كه اين راه (اسلام)، راه روشنى است كه به سراى سلامت مى خوانَد و شما هم هنوز در سرايى هستيد كه فرصت و فراغت آن را داريد تا خشنودى پروردگارتان را به دست آوريد.

۱.النَهْج: الطريق الواضح (مجمع البحرين: ج 3 ص 1839 «نهج»).

۲.دار مُسْتَعْتب: دار جزاء لا دار عمل، واستعتب: طلب أن يُرضى عنه (النهاية: ج 3 ص 175 «عتب»).

۳.نهج البلاغة: الخطبة 94؛ بحار الأنوار: ج 71 ص 190 ح 56.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت سرای سلامت

احادیث دیگر این موضوع

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از سعيد بن ابى هلال ـ: از ابو جعفر امام باقر عليه السلام شنيدم كه اين آيه را تلاوت كرد: «و خداوند، به سراى سلامت، فرا مى خواند و هر كه را بخواهد، به راه راست، هدايت مى كند» . سپس فرمود: «جابر بن عبد اللّه برايم نقل كرد كه: روزى پيامبر خدا بيرون آمد و فرمود: خواب ديدم كه جبرئيل، بالاى سر من و ميكائيل، پايين پاى من است و يكى از آن دو به ديگرى مى گويد: برايش مثالى بزن. او گفت: بشنو. گوشت شنوا باد! و در ياب، دلت در يابنده باد! حكايت تو و امّتت، همچون حكايت پادشاهى است كه سرايى را بگيرد و در آن سرا، اتاقى بسازد و در آن اتاق، خوانى بگسترد. سپس فرستاده اى بفرستد تا مردمان را به خوراكشان فرا خواند. پس شمارى از ايشان، دعوت فرستاده را مى پذيرند و شمارى نمى پذيرند. خداوند، همان پادشاه است و آن سرا، اسلام است و آن خانه، بهشت و تو ـ اى محمّد ـ، آن فرستاده اى. هر كه دعوت تو را پاسخ دهد، به اسلام در مى آيد، و هر كه به اسلام در آيد، به بهشت مى رود، و هر كه به بهشت رود، از [خوان] آن مى خورد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون روز رستاخيز شود، خداوند، آفريدگان را گِرد مى آورد و بانگ دهنده اى ندا مى دهد كه: بخشايشگران، برخيزند! پس، گروهى از مردم، بر مى خيزند و فرشتگان، به پيشوازشان مى روند و آنان را به بهشت، مژده مى دهند و مى گويند: اين بخشايشگرىِ شما چه بوده كه به سبب آن، پيش از حسابرسى، به بهشت مى رويد؟ آنها مى گويند: ما چنان بوديم كه از هر كه بر ما ستم مى كرد، گذشت مى كرديم و به هر كه از ما مى بُريد، مى پيوستيم و با هر كه به ما نادانى روا مى داشت [و گستاخى مى نمود]، بردبارى مى ورزيديم. پس، بديشان گفته مى شود: به بهشت در آييد، كه چه نيكوست مزد عمل كنندگا ن! سپس، ندا دهنده اى ندا مى دهد كه: اهل شكيبايى، برخيزند! پس، گروهى از مردم، بر مى خيزند و فرشتگان، به پيشوازشان مى روند و آنان را به بهشت، مژده مى دهند و مى گويند: اين شكيبايى شما، چه بوده كه به سبب آن، پيش از حسابرسى، به بهشت مى رويد؟ آنها مى گويند: خويشتن را بر طاعت خدا به شكيب وامى داشتيم و در ترك معاصى خدا، شكيبايى مى ورزيديم. پس بديشان گفته مى شود: به بهشت در آييد، كه چه نيكوست مزد عمل كنندگان! سپس، ندا دهنده اى ندا مى دهد كه: همسايگان خدا در سراى سلامت برخيزند! پس، گروهى از مردم بر مى خيزند و فرشتگان، به پيشوازشان مى روند و آنها را به بهشت، مژده مى دهند و مى گويند: اين امتياز شما، چه بوده كه به سبب آن، در سراى سلامت، همسايه خدا گشته ايد؟ آنها مى گويند: ما براى خدا يكديگر را دوست مى داشتيم و براى خدا به ديدار يكديگر مى رفتيم و براى خدا با يكديگر رابطه داشتيم و براى خدا به يكديگر بخشش مى نموديم. پس، بديشان گفته مى شود: به بهشت در آييد كه شما، همسايگان خدا در سراى سلامت هستيد!

امام باقر عليه السلامـ در باره سخن خداوند عز و جل: «و خداوند، به سراى سلام، فرا مى خوانَد» ـ: سلام، خداست و سراى او كه آن را براى دوستانش آفريده، بهشت است.

امام صادق عليه السلامـ در دعاى روز جمعه ـ: بار خدايا! تويى سلام و از توست سلام. از تو مى خواهم ـ اى پروردگار صاحب شُكوه و ارجمندى ـ كه مرا از آتش بِرَهانى و در سراى سلامت، اسكانم دهى.