حدیث دربارهموانع ورود به بهشت
عنه صلى الله عليه و آلهـ فِي ذِكرِ ما خَصَّ اللّهُ تَعالى بِهِ أَهلَ البَيتِ عليهم السلام ـ: لَمّا أُسرِيَ بِي إِلَى السَّماءِ أَوحى إِلَيَّ رَبِّي جَلَّ جَلالُهُ فَقالَ:. يا مُحَمَّدُ، لَو أَنَّ عَبدا عَبَدَنِي حَتّى يَنقَطِعَ وَيَصِيرَ كَالشَّنِّ ۱
البالِي، ثُمَّ أَتانِي جاحِدا لِوَلايَتِهِم، فَما أَسكَنتُهُ جَنَّتِي، وَلا أَظلَلتُهُ تَحتَ عَرشِي. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بيان امتيازاتى كه خداى بلندمرتبه به اهل بيت عليهم السلام اختصاص داده است ـ: شبى كه به آسمان (معراج) برده شدم، پروردگارم عز و جل به من وحى كرد و فرمود: «. اى محمّد! اگر بنده اى، چندان مرا عبادت كند كه از هم بگسلد و مانند مَشك پوسيده شود، امّا با انكار ولايت ايشان (اهل بيت) نزد من آيد، هرگز او را در بهشتم جاى نمى دهم و در زير سايه عرشم در نمى آورم».