حدیث دربارهدرجه پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت او

عنه عليه السلامـ فِي خُطبَةٍ لَهُ ـ: يا أَيُّها النَّاسُ! إِنَّ فِي الجَنَّةِ لُؤلُؤَتَينِ: إِحداهُما بَيضاءُ وَالأُخرى صَفراءُ، أمّا الصَّفراءُ فَإِنَّها إِلى بُطنانِ العَرشِ وَالمَقامُ المَحمُودُ مِن اللُّؤلُؤَةِ البَيضاءِ سَبعُونَ أَلفَ غُرفَةٍ، كُلُّ بَيتٍ مِنها ثَلاثَةُ أَميالٍ، وَغُرَفُها وَأَبوابُها وَأَسِرَّتُها وَكَأَنَّها مِن عِرقٍ واحِدٍ، وَاسمُها الوَسِيلَةُ، هِيَ لِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله وَأَهلِ بَيتِهِ. ۱
امام على عليه السلام ـ در يكى از سخنرانى هايش ـ:اى مردم! در بهشت، دو مرواريد است: يكى از آنها سفيد است و ديگرى زرد. مرواريد زرد، تا دل عرش، كشيده شده است، و آن جايگاه ستودنى (مَقام محمود)، در مرواريد سفيد است كه هفتاد هزار غرفه دارد و هر خانه اى از آن، سه ميل است و غرفه ها و درها و تخت هايش گويى از يك جنس اند. نام آن [جايگاه ستودنى]، وسيله است و متعلّق به محمّد صلى الله عليه و آله و خاندان اوست.
۱.تفسير ابن كثير: ج 3 ص 98 عن عليّ بن الحسين الأزدي مولى سالم بن ثوبان، إحقاق الحقّ: ج 9 ص 522 وراجع: شرح الأخبار: ج 2 ص 482 ح 846.

احادیث دیگر این موضوع

۸
إحقاق الحقّ ـ به نقل از عايشه ـ:هرگز كسى را در نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، محبوب تر از على و فاطمه نديدم. روزى فاطمه در حضور من، به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: جانم به فدايت، اى پيامبر خدا! درود خدا بر تو! نظرتان در باره من چيست؟ فرمود: «اى فاطمه! تو بهترين زن عالم هستى. تو اهل بهشت و سزاوارِ آن هستى». فاطمه گفت: اى پيامبر خدا! در باره پسرعمويت على، چه؟ فرمود: «هيچ يك از خلق خدا با او قابل قياس نيست». فاطمه گفت: و حسن و حسين؟ فرمود: «آن دو، در زندگى ام و پس از مرگم، فرزندان و نوادگان من و دسته گل هاى من اند». در همين حال كه آن دو با هم سخن مى گفتند، على آمد و به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: پدرم و مادرم به فدايت، اى پيامبر خدا! درود خدا بر تو باد! نظرتان در باره من چيست؟ فرمود: «اى على! من و تو و فاطمه و حسن و حسين، در غرفه اى از دُر هستيم كه پايه اش از رحمت است و ديوارهايش از رضوان، و آن غرفه در زير عرش جاى دارد. اى على! ميان شما و نور خدا، دَرى است كه تو [از آن] به او (خداوند) مى نگرى و او [از آن] به تو مى نگرد، و بر سَرت، تاجى از نور است كه از مشرق تا مغرب را روشن مى كند، و تو در جامه اى از جامه هاى سرخِ گل رنگ مى خرامى. پروردگارم، تو و مرا و دوستان ما را از گِلى در زير عرش آفريده و دشمنان ما را از چركابه پوست دوزخيان، خلق كرده است».