حدیث دربارهدارنده اين ويژگى ها

المستدرك على الصَّحيحين عن عبيد بن عمير، عن أبيه:إِنَّ رَجُلاً سَأَلَهُ [أَي رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله]فَقالَ: يا رَسُولَ اللّهِ، ما الكَبائِرُ؟ فَقالَ: هِيَ تِسعٌ: اَلشِّركُ بِاللّهِ، وَقَتلُ نَفسِ المُؤمِنِ بِغَيرِ حَقٍّ، وَفِرارُ يَومِ الزَّحفِ، وَأَكلُ مالِ اليَتِيمِ، وَأَكلُ الرِّبا، وَقَذفُ المُحصَنَةِ، وَعُقُوقُ الوالِدَينِ المُسلِمَينِ، وَاستِحلالُ البَيتِ الحَرامِ قِبلَتِكُم أَحياءً وَأَمواتا. ثُمَّ قالَ: لا يَمُوتُ رَجُلٌ لَم يَعمَل هذِهِ الكَبائِرَ، وَيُقِيمُ الصَّلاةَ وَيُؤتِي الزَّكاةَ إِلّا كانَ مَعَ النَّبِيِ صلى الله عليه و آله فِي دارٍ أَبوابُها مَصارِيعُ مِن ذَهَبٍ. ۱

المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از عُبَيد بن عُمَير، از پدرش ـ:مردى از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پرسيد و گفت: اى پيامبر خدا! گناهان بزرگ كدام اند؟ فرمود: «تعداد آنها نُه تاست: شرك به خدا، به ناحق كشتن انسان مؤمن، گريختن از ميدان جنگ، خوردن مال يتيم، رباخوارى، تهمت زدن به زن پاك دامن، نافرمانى از پدر و مادر مسلمان، شكستن حرمت بيت الحرام كه قبله زنده و مرده شماست». سپس فرمود: «هر كس در حالى از دنيا برود كه اين گناهان بزرگ را مرتكب نشده باشد و نماز را به جا آورده و زكات را پرداخته باشد، قطعا با پيامبر، در سرايى خواهد بود كه درهاى آن، لنگه هايش از طلاست».

۱.المستدرك على الصحيحين: ج 4 ص 288 ح 7666، السنن الكبرى: ج 3 ص 573 ح 6723، المعجم الكبير: ج 17 ص 47 ح 101 نحوه.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت درجات بهشت نزدیک ترین مردم به پیامبر صلی الله علیه و آله از نظر درجه +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه دارايى اش اندك و نانخورش بسيار و نمازش نيكو باشد و از مسلمانان، غيبت نكند، روز قيامت با من، همانند اين دو [انگشت در كنار هم]است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گناهان بزرگ، نُه تايند: بزرگ ترينِ آنها شرك آوردن به خداست، و كشتن انسان مؤمن، و رباخوارى، و خوردن مال يتيم، و تهمت زدن به زنان پاك دامن، و گريختن از ميدان جنگ، و نافرمانى از پدر و مادر، و جادوگرى، و شكستن حرمت خانه خدا. هر كس خداوند را پاك از اين گناهان، ديدار كند، با من در بهشتى خواهد بود كه لنگه هاى درِ آن، از طلاست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس عهده دار امرى از امور امّت من شود و باطنش نسبت به آنان نيكو باشد، خداوند متعال، هيبت او را در دل هايشان قرار مى دهد، و هر كس دست نيكى به سوى آنان بگشايد، محبّت آنان [به او]، روزى اش مى شود، و هر كس از تعدّى به اموال آنان، دست نگه دارد، خداوند عز و جل اموال او را نگه مى دارد، و هر كس دادِ ستم ديده را از ستمگر بستاند، در بهشت، هم نشين من خواهد بود، و كسى كه گذشتش زياد باشد، عمرش دراز مى شود، و هر كس دادگرى اش فراگير باشد، بر دشمنش يارى داده شود، و هر كس از خوارى گناه به عزّت طاعت در آيد، خداوند عز و جل او را بى هيچ انيسى، اُنس مى دهد و بى هيچ مالى كمك مى كند.

امام على عليه السلام:مردى از انصار، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! من تاب جدايى از شما را ندارم، چنان كه وقتى به منزلم مى روم، به ياد شما مى افتم و خانه ام را رها مى كنم و مى آيم تا شما را ببينم؛ چون دوستتان دارم. با خود گفتم: آن گاه كه روز قيامت شود و مرا به بهشت برند و شما را به اعلى علّيّين بالا برند، چگونه با شما باشم، اى پيامبر خدا! پس، اين آيه نازل شد: «و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند، با كسانى خواهند بود كه خدا ايشان را گرامى داشته؛ يعنى پيامبران و صدّيقان و شهيدان و شايستگان، و آنان، چه نيكو همدمانى اند!» . پيامبر صلى الله عليه و آله آن مرد را فرا خواند و اين آيه را برايش خواند و بِدان نويدش داد.

امام صادق عليه السلام:اگر مى خواهيد كه در روز رستاخيز با ما باشيد، يكديگر را لعنت نكنيد و از خدا بترسيد و [او را]اطاعت كنيد؛ چرا كه خداوند مى فرمايد: «روزى كه هر مردمى را با پيشوايشان فرا مى خوانيم» .

الأمالى، طوسى ـ به نقل از ابراهيم مخارقى ـ:دينم را براى امام صادق عليه السلام بيان داشتم و چنين گفتم: گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يكتا نيست و يگانه و بى انباز است، و گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله، فرستاده خداست و على، پيشواى عادلِ پس از اوست و سپس حسن و حسين، و سپس على بن الحسين و سپس محمّد بن على و سپس شما [پيشواى حقّيد]. فرمود: «رحمت خدا بر تو باد!» و سپس فرمود: «از خدا بترسيد، از خدا بترسيد، از خدا بترسيد! پارسايى و راستگويى و امانتدارى و پاكى شكم و دامن را پيشه كنيد، تا در جايگاه برين، با ما باشيد».

امام رضا عليه السلام:هر كس ياد مصيبت ما كند و براى آنچه بر سر ما آمده است، بگريد، روز قيامت با ما هم درجه خواهد بود.

امام رضا عليه السلام ـ به ريّان بن شبيب ـ:اى پسر شبيب! اگر اين، تو را خوش حال مى كند كه در درجات بالاى بهشت با ما باشى، پس با اندوه ما، اندوهگين شو و با شادى مان شاد شو و دست از ولايت ما بر مدار؛ زيرا اگر مردى [حتّى]سنگى را دوست داشته باشد، خداوند در روز قيامت، او را با آن سنگ، محشور مى نمايد.