حدیث دربارهفرود آمدن فرشتگان

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ المَلائِكَةَ يَمُرّونَ عَلى حَلَقِ الذِّكرِ، فَيَقومونَ عَلى رُؤوسِهِم، ويَبكونَ لِبُكائِهِم، ويُؤمِّنونَ لِدُعائِهِم، فَإِذا صَعِدوا [إلَى] ۱ السَّماءِ، يَقولُ اللّهُ تَعالى: يا مَلائِكَتي أينَ كُنتُم؟ ـ وهُوَ أعلَمُ ـ فَيَقولونَ: يا رَبَّنا إنّا حَضَرنا مَجلِسا مِن مَجالِسِ الذِّكرِ، فَرَأَينا أقواما يُسَبِّحونَكَ ويُمَجِّدونَكَ ويُقَدِّسونَكَ، ويَخافونَ نارَكَ. فَيَقولُ اللّهُ سُبحانَهُ: يا مَلائِكَتي، اِزوُوها عَنهُم واُشهِدُكم أنّي قَد غَفَرتُ لَهُم، وآمَنتُهُم مِمّا يَخافونَ. فَيَقولونَ: رَبَّنا، إنَّ فيهِم فُلانا وإنَّهُ لَم يَذكُركَ! فَيَقولُ: قَد غَفَرتُ لَهُ بِمُجالَسَتِهِ لَهُم؛ فَإِنَّ الذّاكِرينَ مَن لا يَشقى بِهِم جَليسُهُم. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فرشتگان بر مجالس ذكر [خدا] مى گذرند و بر فرازِ سر ايشان مى ايستند و با گريستن آنان مى گِريند و براى دعايشان «آمين» مى گويند. و چون به آسمان بَر شوند، خداى متعال ـ با آن كه خود بهتر مى داند ـ مى پرسد: «كجا بوديد، اى فرشتگان من؟». فرشتگان مى گويند: اى پروردگار ما! در مجلسى از مجلس هاى ذكر، حاضر شديم. مردمانى را ديديم كه تو را به پاكى و بزرگى و قداست مى ستايند و از آتش تو بيمناك اند. خداى سبحان مى فرمايد: «اى فرشتگان من! آتش را از آنان، دور گردانيد و گواه باشيد كه ايشان را آمرزيدم، و از آنچه بيمناك اند، در امانشان داشتم». فرشتگان مى گويند: اى پروردگار ما! فلانى هم در ميان ايشان بود و او ذكر تو را نمى گفت. خداوند مى فرمايد: «او را هم به سبب همنشينى اش با ايشان آمرزيدم؛ زيرا ذاكران، كسانى هستند كه به بركت آنان، همنشينشان محروم نمى شود».
۱.مابين المعقوفين أثبتناه من بحار الأنوار.
۲.عدّة الداعي: ص 241، أعلام الدين: ص 280، إرشاد القلوب: ص 61 نحوه، بحار الأنوار: ج 75 ص 468 ح 20.

احادیث دیگر این موضوع

۴
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، فرشتگانى دارد كه در گذرگاه ها در جستجوى اهل ذكر مى گردند و هر گاه گروهى را بينند كه ذكر خدا مى گويند، صدا مى زنند كه: بياييد حاجتتان را بگيريد، و با بال هاى خود، آنان را تا آسمانِ زيرين درميان مى گيرند. پروردگارشان ـ با آن كه خود از فرشتگان بهتر مى داند ـ از آنان مى پرسد: «بندگانم چه مى گويند؟». فرشتگان مى گويند: تو را به پاكى و بزرگى مى ستايند و سپاسَت مى گويند و تمجيدت مى كنند. خداوند مى فرمايد: «آيا مرا ديده اند؟». فرشتگان مى گويند: به خدا سوگند كه تو را نديده اند! خداوند مى فرمايد: «اگر مرا ديده بودند، چه مى كردند؟». فرشتگان مى گويند: اگر تو را ديده بودند، بيشتر بندگى ات مى كردند و بزرگت مى داشتند و تسبيحت مى گفتند. خداوند مى فرمايد: «از من چه مى خواهند؟». [فرشتگان گويند:] از تو بهشت مى خواهند. خداوند مى فرمايد: «آيا آن را ديده اند؟». فرشتگان مى گويند: نه، به خدا سوگند ـ اى پروردگار ـ، آن را نديده اند. خداوند مى فرمايد: «پس اگر آن را ديده بودند، چه مى كردند؟». فرشتگان مى گويند: اگر آن را ديده بودند، به آن، آزمندتر و طالب تر و راغب تر مى بودند. خداوند مى فرمايد: «از چه پناه مى برند؟». فرشتگان مى گويند: از آتشِ دوزخ. خداوند مى فرمايد: «آيا آن را ديده اند؟». فرشتگان مى گويند: نه به خدا سوگند ـ اى پروردگار ـ، آن را نديده اند. خداوند مى فرمايد: «پس اگر آن را ديده بودند، چه مى كردند؟». فرشتگان مى گويند: اگر آن را ديده بودند، از آن گريزان تر و بيمناك تر مى بودند. خداوند مى فرمايد: «پس، گواه باشيد كه آنان را آمرزيدم». فرشته اى از فرشتگان مى گويد: در ميان ايشان، فلانى است كه از آنان نيست؛ بلكه براى حاجتى آمده است. خداوند مى فرمايد: «آنان، همنشين اند و به بركت آنان، همنشينشان، محروم نمى شوند».
المعجم الصغيرـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله بر عبد اللّه بن رواحه انصارى گذشت كه يارانش را پند مى داد. پيامبر خدا فرمود: «هان! شما، همان گروهى هستيد كه خداوند به من فرمود تا خودم را با شما بدارم». سپس اين آيه را خواند: « «و با كسانى كه پروردگارشان را صبح و شام مى خوانند» تا: «و [اساس]كارش بر زياده روى است» ». [و افزود:] «هان! هر تعداد از شما گِرد هم بنشينند، به همان شمار، از فرشتگان با آنان مى نشينند. اگر آنان خدا را تسبيح گويند، آن فرشتگان نيز او را تسبيح مى گويند، و اگر خدا را سپاس گويند، آن فرشتگان نيز او را سپاس مى گويند، و اگر خدا را به بزرگى ياد كنند، آنان نيز او را به بزرگى ياد مى كنند. سپس به درگاه پروردگارشان مى روند و به او ـ كه البته از آنان بهتر مى داند ـ، مى گويند: اى پروردگار ما! بندگانت، تو را تسبيح گفتند و ما نيز [هم صدا با آنان] تو را تسبيح گفتيم. آنان، تو را به بزرگى ياد كردند و ما نيز به بزرگى ياد كرديم. آنان، تو را سپاس گفتند و ما نيز سپاس گفتيم. پس پروردگار ما مى گويد: اى فرشتگان من! گواه باشيد كه آنان را آمرزيدم. فرشتگان مى گويند: فلان و بهمان گنه كار هم در ميان ايشان بود! خداوند مى فرمايد: آنان، جماعتى هستند كه به بركت ايشان، همنشينشان محروم نمى شود».