حدیث دربارهنامى از نام هاى خدا

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ للّهِِ تَبارَكَ وتَعالى تِسعَةً وتِسعينَ اسما. وهِيَ: اللّهُ، الإِلهُ. السُّبّوحُ ۱. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نود و نُه نام دارد. و آنها عبارت اند از: اللّه، اِله،. سُبّوح. ۳

۱.قال الشيخ الصدوق قدس سره: السُّبّوح: هو اسم مبنيّ على فُعّول، وليس في كلام العرب فعّول إلّا سبّوح وقدّوس، ومعناهما واحد، وسبحان اللّه تنزيها له عن كلّ ما لا ينبغي أن يوصف به، ونصبه لأنّه في موضع فعل على معنى تسبيحا للّه؛ يريد: سبّحتُ تسبيحا للّه، ويجوز أن يكون نصبا على الظرف، ومعناه: نسبّح للّه وسبّحوا للّه (التوحيد: ص 207).

۲.التوحيد: ص 194 ح 8، الخصال: ص 593 ح 4 كلاهما عن سليمان بن مهران عن الإمام الصادق عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 4 ص 186 ح 1.

۳.شيخ صدوق قدس سره مى گويد: «سُبّوح»، اسم است به وزن «فُعّول»، و در كلام عرب، جز سبّوح و قدّوس بر اين وزن نيامده است، و اين هر دو به يك معناست. «سبحان اللّه»، يعنى منزّه و وارسته است خداوند، از هر آنچه كه شايسته نيست بدان وصف شود.

کلیدواژه‌ها تسبیح گفتن سبحان الله ویژگی های تسبیح نامی از نام های خدا

احادیث دیگر این موضوع

تفسير العيّاشىـ به نقل از زيد شحّام ـ: از امام صادق عليه السلام در باره تسبيح پرسيدم. فرمود: «[يادكردِ] نامى از نام هاى خدا (سبحان) و [نيز] نيايش اهل بهشت است». علّامه طباطبايى قدس سره مى گويد: مراد امام عليه السلام از «تسبيح»، عبارت «سبحان اللّه» است، كه معناى اسمى آن، دلالت بر منزّه بودن خداوند متعال دارد.

كنز العمّالـ به نقل از ابن عبّاس ـ: عُمر گفت: معناى «سپاس (حمد)» را مى دانيم. مردم، يكديگر را سپاس مى گويند. معناى «معبودى جز خداى يگانه نيست» را هم مى دانيم؛ چرا كه خدايانى به جاى خداوند يگانه، پرستيده مى شدند. «خدا بزرگ تر است» هم معلوم است. نمازگزار، «اللّه أكبر» مى گويد؛ امّا «پاكا خدا! (سبحان اللّه)»، به چه معناست؟ مردى از ميان جمعيت گفت: خدا، داناتر است. عمر گفت: بدبخت عمر، اگر نداند كه خدا داناتر است! على عليه السلام فرمود: «اى امير مؤمنان! [سبحان اللّه،] نامى است كه هيچ يك از خلايق، حق ندارد آن را بر خود نهد. خلق به او پناه مى بَرند، و [خدا] دوست دارد كه اين نام به او گفته شود». عمر گفت: همين طور است.