حدیث دربارهدر اوقات شب و كرانه هاى روز

الإمام الصادق عليه السلامـ لَمّا سُئِلَ عَن قَولِهِ تَعالى: «وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُـلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ» ـ: تَقولُ حينَ تُصبِحُ وحينَ تُمسي عَشرَ ۱ مَرّاتٍ: لا إلهَ إلَا اللّهُ وَحدَهُ لا شَريكَ لَهُ، لَهُ المُلكُ ولَهُ الحَمدُ، يُحيي ويُميتُ، وهُوَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ. ۲

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ سؤال از اين سخن خداوند متعال: «و پيش از بر آمدن آفتاب و پيش از فرو شدن آن، با ستايشِ پروردگارت، [او را] تسبيح گوى» ـ: چون صبح كردى و نيز آن گاه كه وارد شب شدى، ده مرتبه بگو: معبودى جز خدا نيست. يگانه و بى انباز است. پادشاهى و ستايش، از آنِ اوست. زنده مى كند و مى ميرانَد، و او بر هر چيز، چيره است.

۱.في المصدر: «عشرات»، والتصويب من بحار الأنوار.

۲.مجمع البيان: ج 9 ص 225، بحار الأنوار: ج 82 ص 328.

کلیدواژه‌ها تسبیح گفتن سبحان الله اوقات تسبیح گفتن در اوقات شب و کرانه های روز

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در باره اين سخن خداوند: «و پيش از بر آمدن آفتاب و پيش از فرو شدن آن، با ستايشِ پروردگارت، [او را] تسبيح گوى» ـ: «پيش از بر آمدن آفتاب» ، نماز صبح، و «پيش از فرو شدن آن» ، نماز عصر است.

الخصالـ به نقل از اسماعيل بن فضل ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جلپرسيدم: «و پيش از بر آمدن آفتاب و پيش از فرو شدن آن، با ستايشِ پروردگارت، [او را] تسبيح گوى» . فرمود: «بر هر مسلمانى واجب است كه پيش از طلوع آفتاب و نيز پيش از غروب آن، ده مرتبه بگويد: معبودى جز خدا نيست. يگانه و بى انباز است. پادشاهى و ستايش، از آنِ اوست. زنده مى كند و مى ميراند، و خود، زنده ناميراست. خوبى، همه در دست اوست و او بر هر چيز، چيره است». من گفتم: معبودى جز خدا نيست. يگانه و بى انباز است. پادشاهى و ستايش، از آنِ اوست. زنده مى كند و مى ميراند، و مى ميراند و زنده مى كند. يعنى «مى ميرانَد و زنده مى كند» را من اضافه كردم. فرمود: «اى مرد! شكّى نيست كه خدا، زنده مى كند و مى ميرانَد، و مى ميراند و زنده مى كند؛ امّا چنان بگو كه من مى گويم».

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند عز و جل: «و لَختى از شب، او را سجده كن و شبى دراز، تسبيحش گوى» ـ: به پيامبر صلى الله عليه و آله فرمان داد كه در ساعاتى از شب، نماز بخواند و پيامبر صلى الله عليه و آله انجام داد.

مجمع البيانـ در باره سخن خداوند متعال: «و شبى دراز، تسبيحش گوى» ـ: روايت شده است كه احمد بن محمّد، از امام رضا عليه السلام در باره اين آيه پرسيد و گفت: مراد از اين تسبيح چيست؟ فرمود: «نماز شب».

بحارالأنوار:در صُحُف ادريس عليه السلام آمده است: «اى اُخنوخ! از آنچه تو را به خدا نزديك مى گرداند، پرسيد. پاسخ اين است كه: با تمام قلبت به پروردگارت ايمان آورده، به گناهات اعتراف كنى و پس از آن به اين صفات، آراسته باشى: مهربانى با خلق، نيك خويى، ترجيح دادن راستى و راستگويى، گزاردن حق، و بخشيدن رضايت مندانه از رزقى كه به تو مى رسد، و بسيار تسبيح گفتن در شامگاهان و سحرگاهان و كرانه هاى شب و روز (/ در طول شب و روز)».