الفردوسـ از امام حسين عليه السلام، از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: خدايا! مرا با علم، بى نياز كن و با بردبارى، زينت ده و با پرهيزگارى، بزرگم بدار و با عافيت، زيبايم كن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! همان گونه كه برادرم موسى گفت، مى گويم: خدايا! براى من ياورى از خاندانم قرار ده؛ على برادرم را. پشتم را با او محكم بدار و او را در كارم شريك گردان تا تو را فراوانْ تقديس كنيم و به ذكرت بپردازيم كه تو به [كار] ما بينايى.

امام باقر عليه السلام:چون آيه هاى «و براى من ياورى از خاندانم قرار ده؛ هارون، برادرم را. پشتم را با او محكم بدار» نازل شد، پيامبر خدا، روى كوهى بود. پس پروردگارش را خواند و فرمود: «خدايا! پشتم را با برادرم على محكم بدار» و خداوند، دعايش را اجابت كرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى سرور و خداى من! از تو مى خواهم كه برايم ياورى از خاندانم قرار دهى كه بازويم را بدان قوى كنى. پس على را ياور و برادر من قرار ده و شجاعت را در دل او بنِه و هيبتش را در دل دشمنش بيفكن.

امام على عليه السلام:من شب و روز به نزد پيامبر خدا مى رفتم و چون از او مى پرسيدم، پاسخم مى داد، و اگر ساكت مى ماندم، او آغاز [به سخن] مى كرد، و آيه اى بر او نازل نشد، جز آن كه قرائتش كردم و تفسير و تأويل آن را دانستم. و او از خدا خواست كه هيچ يك از آموخته هايش را در حلال و حرام و امر و نهى و طاعت و معصيت، فراموش نكنم، و نكردم. او دستش را بر سينه ام نهاد و گفت: «خدايا! قلبش را از علم و فهم و حكمت و نور، آكَنده ساز». سپس به من فرمود: «پروردگارم عز و جل به من خبر داد كه دعايم را در حقّ تو اجابت كرد». ۲

امام على عليه السلام:پيامبر خدا. دستش را بر سينه ام مى نهاد و سپس مى گفت: «خدايا! قلبش را از علم و فهم و نور و حلم و حكمت و ايمان، آكَنده ساز و دانايش كن و نادانش مساز و او را حفظ كن و از يادش مبر».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال با من درباره على پيمانى بست. پس گفتم: اى پروردگار من! آن را براى من روشن كن. فرمود: «بشنو». گفتم: شنيدم. فرمود: «بى گمان، على، پرچم هدايت است.». گفتم: خدايا! دلش را روشنى بخش و بهارش را ايمان قرار ده. پس خداوند فرمود: «اين را براى او انجام دادم».

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله برايم دعا كرد و فرمود: «خدايا! قلبش را هدايت نما و سينه اش را گشاده كن و زبانش را استوار بدار و او را از گرماوسرما محافظت فرما».

الارشاد:هنگامى كه پيامبر خدا، على عليه السلام را متولّى كار قضاوت در يمن كرد و او را به سوى مردم يمن فرستاد تا بديشان احكام و حلال و حرام را بياموزد و بر اساس دستورهاى قرآن، در ميان آنان داورى كند، امير مؤمنان به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: اى پيامبر خدا! مرا به كار قضاوت وا مى دارى، در حالى كه من جوانم و اطّلاع كافى از كار قضا ندارم. پيامبر به او فرمود: «نزديكم بيا». على عليه السلام به نزديك پيامبر صلى الله عليه و آله رفت و ايشان، دستش را بر سينه وى زد و چنين گفت: «بارخدايا! دلش را هدايت كن و زبانش را استوار بدار». امير مؤمنان فرمود: پس از اين ماجرا، هرگز در قضاوت ميان دو چيز، ترديد نكردم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:رحمت خداوند بر على باد! خدايا! حق را بر مدار او بگردان، هر جا كه او مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! حق را بر مدار على بگردان، هر جا كه او مى گردد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه من مولاى اويم، على مولاى اوست. خدايا! هر كس او را دوست مى دارد، دوست و هر كس او را دشمن مى دارد، دشمن بدار.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اين [على]، ولىّ هر كس است كه من مولاى اويم. خدايا! هر كس او را دوست مى دارد، دوستش بدار. خدايا! هر كس او را دشمن مى دارد، دشمنش بدار.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در روز غدير خم ـ: خدايا! هر كس من مولاى اويم، على مولاى اوست. خدايا! هر كس او را دوست مى دارد، دوستش بدار و هر كس او را دشمن مى دارد، دشمنش بدار و هر كس وى را يارى مى كند، يارى اش كن و هر كس او را كمك مى كند، كمكش كن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حَجّة الوداع ـ: هر كس كه خدا و پيامبرش مولاى اويند، اين [على]مولاى اوست. خدايا! هر كس او را دوست مى دارد، دوستش بدار و هر كس وى را دشمن مى دارد، دشمنش بدار. خدايا! با هر كس از مردم كه به او محبّت دارد، دوست باش و با هر كس كه وى را دشمن مى دارد، دشمن باش.

تاريخ دمشقـ به نقل از عمرو ذو مرّ و سعيد بن وهب و زيد بن يثيع ـ: شنيديم كه على عليه السلام در رُحْبه ۳ مى گويد: «شما را به خدا سوگند مى دهم، هر كس كه شنيده پيامبر صلى الله عليه و آله در روز غدير خم چه گفته است، برخيزد». سيزده نفر برخاستند و گواهى دادند كه پيامبر خدا فرمود: «آيا من به مؤمنان از خود آنها سزاوارتر نيستم؟». گفتند: چرا، اى پيامبر خدا! پس دست على عليه السلام را گرفت و فرمود: «هر كس من مولاى اويم، اين، مولاى اوست. خدايا! هر كس او را دوست مى دارد، دوستش بدار و هر كس با وى دشمنى مى كند، با او دشمنى كن، و هر كس كه او را دوست مى دارد، دوستش بدار و نسبت به هر كس كه از او نفرت دارد، نفرت داشته باش. و هر كس او را يارى مى كند، يارى اش كن، و هر كس او را وا مى گذارد، وا بگذارش».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، دشمن كسى است كه با على دشمنى ورزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس من مولاى او هستم، على مولاى اوست. خدايا! هر كس او را دوست مى دارد، دوستش بدار، و هر كس دشمنش مى دارد، او را دشمن بدار، و به هر كسْ او را كمك مى كند، كمك كن، و هر كس را كه يارى اش مى كند، يارى ده و هر كس را كه او را وا مى نهد، وا بنه، و دشمنش را وا گذار. [خدايا!] تو خود براى او و فرزندانش باش، و به نيكى جانشين او در ميانشان شو، و در آنچه به آنان مى دهى بركت قرار ده، و آنان را با روح القدس تأييد (تقويت) فرما، و در زمين به هر سو رو كردند، حفظشان كن، و امامت را در ميان آنان قرار ده، و از هر كه اطاعتشان كرد، سپاس گزارى كن، و هر كس را كه نافرمانى شان كرد، هلاك گردان كه تو نزديك و اجابت كننده اى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره على عليه السلام ـ: خدايا! هر كس او را دوست مى دارد، دوستش بدار، و هر كس او را دشمن مى دارد، دشمنش بدار، و هر كس او را يارى مى كند، يارى اش ده، و هر كس او را وا مى نهد، وى را وا بنه.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خدايا! هر كس على را يارى مى كند، يارى اش ده. خدايا! هر كس على را گرامى مى دارد، گرامى اش بدار. خدايا! هركس على را وا مى نهد، او را وا بنه.