فیلترها
نتایج جستجو برای «امانت الهی»: ۱۱ حدیث
تاريخ دمشق:إنَّ النّبيَّ صلى الله عليه و آله بَعثَ سُورةَ «بَراءة» فدَفَعها إلى عليٍّ (كذا)، و قالَ: لا يُؤدِّي إلاّ أنا أو رجُلٌ مِن أهلِ بَيتي. ۱
تاريخ دمشق:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سوره برائت را [براى خواندن براى مشركان] به على داد و فرمود: كسى ادا [ى امانت الهى] نمى كند مگر من يا مردى از خاندان من.
۱.تاريخ دمشق: 42 / 345 / 8919.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:صاحِبُ الوَديعَةِ و البِضاعَةِ مُؤتَمَنانِ ۱.
امام صادق عليه السلام:كسى كه وديعه اى را به او سپرده اند و كسى كه سرمايه اى را براى تجارت در اختيارش گذاشته اند امين هستند (ضمان و تاوان به عهده آنان نيست).
۱.الكافي: 5/238/1.
عنه عليه السلام:كَلُّ ما كانَ مِن وَديعَةٍ و لَم تَكُن مَضمونَةً لا تَلزَمُ ۱.
امام صادق عليه السلام:هر متاعى كه به رسم وديعه سپرده شود و مضمونه (مانند عاريه طلا و نقره) نباشد، تاوان ندارد.
۱.وسائل الشيعة: 13/228/4.
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ فيما كانَ يُوصي بهِ أصحابَه ـ: ثُمّ أداءُ الأمانةِ، فَقد خابَ مَن ليس مِن أهلِها، إنّها عُرِضتْ علَى السّماواتِ المَبْنِيّةِ و الأرَضينَ المَدْحُوّةِ و الجِبالِ ذاتِ الطُّولِ المَنْصوبةِ فلا أطولَ و لا أعرضَ و لا أعلى و لا أعظمَ مِنها، و لوِ امْتَنعَ شيءٌ بطُولٍ أو عَرضٍ أو قُوّةٍ أو عِزٍّ لامْتَنَعنَ، و لكنْ أشْفَقْنَ مِن العُقوبةِ و عَقَلْنَ ما جَهِلَ مَن هُو أضعَفُ مِنهُنَّ، و هُو الإنسانُ «إنّه كانَ ظَلُوما جَهُولاً» ۱.
امام على عليه السلامـ در سفارش به اصحابش ـفرمود: ديگر، گزاردن امانت است و آن كه امانتگزار نيست زيانكار است، امانت به آسمانهاى افراشته و زمينهاى گسترده و كوههاى بلندِ بر پا داشته، عرضه شد و چيزى بلندتر، گسترده تر، فرازتر و بزرگتر از اين سه چيز نيست. پس اگر چيزى به خاطر بلندى يا گستردگى يا نيرومندى و يا صلابت، امانت را نمى پذيرفت آن سه بودند. ولى [تنها]از عقوبت ترسيدند و چيزى را دانستند، كه ناتوانتر از آنها ندانست، و آن انسان است «و انسان هميشه ستمكار و نادان بوده است».
۱.نهج البلاغة: الخطبة 199.
عنه عليه السلامـ و قد سألَهُ بعضُ الزَّنادِقةِ: أجِدُ اللّهَ يقولُ: «إنّا عَرَضنا الأمانةَ.» ، فما هذهِ الأمانةُ و مَن هذا الإنسانُ؟ و ليس مِن صِفةِ العزيزِ الحكيمِ التَلْبيسُ على عبادِه ـ: أمّا الأمانةُ الّتي ذَكَرتَها فهِي الأمانةُ الّتي لا تَجِبُ و لا تَجوزُ أنْ تكونَ إلاّ في الأنبياءِ و أوصيائهِم ۱.
امام على عليه السلامـ در پاسخ به زنديقى كه از ايشان پرسيد: مى بينم كه خدا مى گويد: «ما عرضه كرديم امانت را.». اين امانت چيست و اين انسان كيست؟ و خداوند عزيز حكيم را اين صفت نشايد كه حقيقت را از بندگانش پوشيده دارد ـفرمود: امانتى كه گفتى، امانتى است كه جز براى پيامبران و اوصياى آنان شايسته و بايسته نيست.
۱.الاحتجاج: 1 / 591 / 137.
عنه عليه السلامـ في صِفَةِ المَلائكةِ ـ: جَعَلَهُمُ اللّهُ فيما هُنالِكَ أهلَ الأمانَةِ على وَحيِهِ، و حَمَّلَهُم إلَى المُرسَلينَ وَدائعَ أمرِهِ و نَهيِهِ ۱.
امام على عليه السلامـ در وصف فرشتگان ـفرمود: خداوند آنان را در آنجا امانتداران وحى خويش قرار داد و سپرده هاى امر و نهى خود را به وسيله آنان براى پيامبران فرستاد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 91.
عنه عليه السلامـ في صِفَةِ الأنبياءِ ـ: مُتَحَمِّلي وَدائعِ رِسالاتِهِ، قَرنا فقَرنا، حتّى تَمَّت بِنَبيِّنا محمّدٍ صلى الله عليه و آله حُجَّتُهُ ۱.
امام على عليه السلامـ در وصف پيامبران ـفرمود: پيام هاى خداوند را كه به آنان سپرده شده بود نسل به نسل به دوش كشيدند، تا آنكه با پيامبر ما محمّد صلى الله عليه و آله، حجّت او تمام و كامل شد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 91.
عنه عليه السلام:فاللّهَ اللّهَ أيُّها النّاسُ، فيما استَحفَظَكُم (أحفَظَكُم) مِن كِتابِهِ، و استَودَعَكُم مِن حُقوقِهِ؛ فإنّ اللّهَ سُبحانَهُ لَم يَخلُقكُم عَبَثا، و لَم يَترُككُم سُدىً ۱.
امام على عليه السلام:اى مردم! از خدا بترسيد و كتاب او را كه پاسدارى اش را از شما خواسته پاس داريد و حقوقش را كه نزد شما به وديعه سپرده محافظت كنيد؛ زيرا خداوند سبحان شما را بيهوده نيافريده و به حال خود [بدون وظيفه و تكليف]رهايتان نكرده است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 86.
عنه عليه السلام:اللّهُمّ اجعَلْ نَفسي أوَّلَ كريمَةٍ تَنتَزِعُها مِن كرائمي، و أوَّلَ وَديعَةٍ تَرتَجِعُها مَن وَدائعِ نِعَمِكَ عِندي! ۱
امام على عليه السلام:خدايا! جان مرا نخستين شى ء ارزشمندى قرار ده كه از من مى گيرى و اولين وديعه اى از ودايع نعمت هايت قرار ده كه به من باز مى گردانى.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 215.
عنه عليه السلام:ما استَودَعَ اللّهُ امرأً عَقلاً إلاّ استَنقَذَهُ بهِ يَوما ما ۱.
امام على عليه السلام:خداوند به هيچ انسانى خِرَدى به وديعه نسپرد، مگر اينكه روزى او را به واسطه آن نجات داد!
۱.نهج البلاغة: الحكمة 407.
عوالي اللآلي:في الحديثِ أنّ عليّا عليه السلام إذا حَضرَ وقتُ الصّلاةِ يَتَملْمَلُ و يَتَزلْزَلُ و يَتَلوَّنُ، فَقِيلُ له: ما لَكَ يا أميرَ المؤمنينَ؟ فيقولُ: جاءَ وقتُ الصّلاةِ، وقتُ أمانةٍ عَرَضها اللّهُ علَى السّماواتِ و الأرضِ فأبَيْنَ أنْ يَحْمِلْنَها و أشْفَقنَ مِنها ۱.
عوالى اللآلى:در حديث آمده است: هرگاه وقت نماز مى رسيد على عليه السلام بيتابى مى كرد و مى لرزيد و رنگ به رنگ مى شد. عرض مى شد: شما را چه شده است اى امير مؤمنان؟ مى فرمود: وقت نماز رسيده است، وقت امانتى كه خداوند بر آسمانها و زمين عرضه كرد و آنها از پذيرفتن اين امانت سر باز زدند و از آن ترسيدند.
۱.عوالي اللآلي: 1 / 324 / 62.