امام على عليه السلام:هرگاه يكى از شما بداند كه برادرش نيازمند است، زحمت خواهش را از دوش او بردارد [و در برآوردن آن پيشدستى كند].

امام صادق عليه السلام:خداوند مددكار مؤمن است تا زمانى كه مؤمن مددكار برادر خود باشد.

امام صادق عليه السلام:هر كه يك نياز از برادر مؤمن خود را برآورده سازد، خداوند عز و جل در روز رستاخيز صد هزار نياز او را برمى آورد.

امام صادق عليه السلام:در اعتماد انسان به برادرش همين بس كه نياز خود را پيش او بَرَد.

امام صادق عليه السلام:كسى كه دين خود را ارج گزارد، برادرانش را نيز ارج مى نهد و هر كه دين خود را خوار شمارد برادران خود را نيز خوار مى نمايد.

امام صادق عليه السلام:حرمت مسلمانان را ارج نمى نهد مگر آن كسى كه خداوند حرمتش را در ميان مسلمانان زياد كرده است، و كسى كه خدا و پيامبرش را بيشتر حرمت نهد به مسلمانان، بيشتر احترام مى گذارد.

امام على عليه السلام:هرگاه يكى از شما بداند كه برادرش نيازمند است، زحمت خواهش را از دوش او بردارد [و در برآوردن آن پيشدستى كند].

امام على عليه السلام:اداى حقوق برادران، برترين اعمال پرهيزگاران است.

الكافىـ به نقل از سعيد بن حسن ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «آيا چنين هست كه فردى از شما نزد برادرش بيايد و دست در جيب او كند و به اندازه اى كه احتياج دارد بردارد و او مانع نشود؟». عرض كردم: در ميانمان چنين چيزى سراغ ندارم. امام فرمود: «پس، فايده اى ندارد». من گفتم: پس هلاك شديم! حضرت فرمود: «مردم هنوز به كمال عقلى خود نرسيده اند».

امام صادق عليه السلام:خداوند مددكار مؤمن است تا زمانى كه مؤمن مددكار برادر خود باشد.

امام صادق عليه السلام:هر كه يك نياز از برادر مؤمن خود را برآورده سازد، خداوند عزّ و جلّ در روز رستاخيز صد هزار نياز او را برمى آورد.

امام صادق عليه السلام:هرگاه يكى از شما تنگ دست و گرفتار شد، [مشكل را] به برادر خود بگويد و خويشتن را آزار ندهد.

امام صادق عليه السلام:هر مؤمنى كه به برادر مؤمن خود خوبى كند، به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خوبى كرده است.

امام صادق عليه السلام:در اعتماد انسان به برادرش همين بس كه نياز خود را پيش او بَرَد.

امام كاظم عليه السلام:همانا خداوند حسنه اى دارد، كه براى سه كس اندوخته است: براى پيشواى دادگر، و مؤمنى كه دست برادرش را در مال خود باز بگذارد، و كسى كه براى برآوردن نياز برادر مؤمنش بكوشد.

امام كاظم عليه السلام:كسى كه برادرش براى رفع گرفتارى يا حاجتى به او پناه ببرد و او بتواند پناهش دهد اما ندهد، بى گمان پيوند ولايت خداوند تبارك و تعالى را بريده است.