امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداى متعال فرمود: «. اى احمد! نه هر كه گفت: خدا را دوست دارم مرا دوست دارد، مگر آن گاه كه خوراكى برگيرد. و همواره به ياد من بپردازد و پيوسته تسبيح بسيار گويد».

امام زين العابدين عليه السلام:پيروان ما. شكم تهى و پژمرده لب اند. ۵ عبادت، رخساره هاى آنان را خشكانيده، و شب زنده دارى و روزه دارى در روزهاى داغ، پيكرهايشان را فرسوده است. آن گاه كه مردم خاموش اند، آنان تسبيحگويند، و آن زمان كه مردم غنوده اند، آنان نمازگزارند، و آن هنگام كه مردم شادند، آنان اندوهناك اند.

ثواب الأعمالـ به نقل از يونس بن يعقوب ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: هر كس صد مرتبه «سبحان اللّه» بگويد، از آنان است كه خدا را بسيار ياد كرده است؟ فرمود: «آرى».

امام صادق عليه السلامـ در اوصاف مؤمنان كامل ـ: آنان، پابرهنه [و درويشانه]مى زيَند، خانه به دوش اند، شكم هايشان از روزه دارى خشكيده، لبانشان از تسبيحگويى تَرَك خورده، و چشمانشان از گريه [به درگاه خدا] كم سو گشته است.

امام صادق عليه السلام:لقمان به پسرش گفت: «. آن گاه كه مشغول كارى هستى، همواره تسبيح گوى، و در خلوت (/ هنگام بيكارى) خويش به دعا مشغول شو».

بحارالأنوار:در صُحُف ادريس عليه السلام آمده است: «اى اُخنوخ! از آنچه تو را به خدا نزديك مى گرداند، پرسيد. پاسخ اين است كه: با تمام قلبت به پروردگارت ايمان آورده، به گناهات اعتراف كنى و پس از آن به اين صفات، آراسته باشى: مهربانى با خلق، نيك خويى، ترجيح دادن راستى و راستگويى، گزاردن حق، و بخشيدن رضايت مندانه از رزقى كه به تو مى رسد، و بسيار تسبيح گفتن در شامگاهان و سحرگاهان و كرانه هاى شب و روز (/ در طول شب و روز)».