پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، خرد را آفريد. سپس او را به سخن آورد و او پاسخ داد. آن گاه خداوند [به خرد]فرمود: «سوگند به عزّت و جلالم كه آفريده اى دوست داشتنى تر از تو نيافريدم؛ به وسيله تو مى گيرم و به وسيله تو مى بخشم. به جلالم سوگند كه تو را در هر كه دوست بدارم، كامل مى سازم و در هر كس كه مبغوض بدارم، ناقص مى گذارم».

امام على عليه السلامـ در حديث معراج به نقل از خداوند متعال ـ: اى احمد! پيش از آن كه خردت از دست برود، آن را به كار گير. هر آن كس كه خردش را به كار گيرد، نمى لغزد و طغيان نمى ورزد.

امام صادق عليه السلام:بهترين سرشتِ خردمندى، عبادت است، محكم ترين سخن برايش دانش است، بزرگ ترين بهره مندى اش حكمت است، و برترين ذخيره هايش خوبى هاست.

امام صادق عليه السلام:انسان ها بر سه گروه اند: خردمند، احمق و بدكار. خردمند، كسى است كه اگر از او بپرسند، پاسخ مى دهد، اگر سخن بگويد، به درستى سخن مى گويد، و اگر گوش كند، استفاده مى برد. احمق، آن است كه اگر تكلّم كند، شتاب مى نمايد؛ اگر حديث بگويد، فراموش مى كند، و اگر بر كار زشت وا داشته شود، آن را انجام مى دهد. بدكار، كسى است كه اگر او را امين بشمارى، خيانت مى ورزد، و اگر با او سخن بگويى، از تو بدگويى مى كند.

امام صادق عليه السلام:هر گاه خواستى خرد انسانى را در يك نشستْ بيازمايى، در لا به لاى سخنت به امرى محال اشاره كن. اگر انكار كرد، خردمند است و اگر تصديق كرد، احمق است.

امام صادق عليه‏السلام: برترين سرشت خرد، بندگى [خدا]است، و محكم‏ترين سخن برايش دانش است، و برترين بهره‏اش حكمت است، و بيشترين ذخيره‏اش خوبى‏هايند.

امام صادق عليه السلام:سزاوار است كه خردمند، راستگو باشد تا به سخنش اعتماد شود، و سپاس گزار باشد تا بيشتر به دست آورد.

الكافىـ به نقل از على بن عيسى، كه سند حديث را به يكى از اهل بيت عليهم السلام رسانده است ـ: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ با موسى عليه السلام مناجات كرد و در مناجاتش به او فرمود: «اى موسى!. شب و روز، مرا بسيار ياد كن تا سود بَرى».

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداوند عز و جلفرمود: «. اى احمد! اگر دوست دارى كه پارساترينِ انسان ها باشى، پس به دنيا زاهد و به آخرت، راغب باش». پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: خداوندا! چگونه نسبت به دنيا زاهد باشم؟ فرمود: «از دنيا مُشتى آب و غذا و لباس بردار و براى فردا اندوخته مكن و همواره به ياد من باش». خداوند عز و جل فرمود: «. اى احمد! آيا مى دانى كه كدام زندگى، گواراتر و كدام حيات، ماندگارتر است؟». پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: بار خدايا! نه. فرمود: «زندگى گوارا، آن زندگى اى است كه صاحبش از يادكردِ من، سست نشود و نعمت مرا فراموش نكند و حقّ مرا ناديده نگيرد و شب و روز، خشنودى مرا بجويد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به مُعاذ بن جبل ـ: سفارش مى كنم تو را به خداپَروايى، راستگويى، وفاى به عهد. و اين كه در كنار هر درخت و سنگى به ياد پروردگارت باش.

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداى متعال فرمود: «. اى محمّد! آنان كه براى من يكديگر را دوست بدارند، مستوجب محبّت من هستند. آنان كه براى من به يكديگر مهر ورزند، مستوجب محبّت من هستند. آنان كه براى من با يكديگر پيوند زنند، مستوجب محبّت من هستند. آنان كه بر من توكّل كنند، مستوجب محبّت من هستند. نعمت و خوشى آنان در دنيا، ياد من و محبّت من و خشنودى من از آنان است».

الكافىـ به نقل از حسين بن بشّار، از مردى كه سند حديث را به يكى از اهل بيت عليهم السلام رسانده است، در باره اين سخن خداوند عز و جل: «مردانى كه نه تجارتى و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد» ـ: آنان، بازرگانانى هستند كه تجارت و داد و ستد، از ياد خدا بازشان نمى دارد. هر گاه وقت نماز شود، به گزاردن حقّ خدا (نماز) مى پردازند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پُرارج ترين سخن، ياد خداوند است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پُرارج ترين سخن، ياد خداوند متعال است، و سرآمد حكمت [و خردمندى]، فرمان بُردارى از اوست، و راست ترين گفته و رساترين پند و نيكوترين داستان، كتاب خداست.

امام على عليه السلام:نيكوترين سخن، ياد خداست.

مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: ياد كردن از خدا، دو گونه است: يكى ياد كردن خالص كه با دل، سازگار و همراه است؛ و ديگرى ياد كردن صارف ۳ كه يادِ جز او را از دل مى زُدايد، چنان كه پيامبر خدا فرمود: «من، ثناى تو را شمارش نمى توانم كرد. تو چنانى كه خود در ثناى خويش گفته اى». بنا بر اين [حتّى] پيامبر خدا، براى ياد كردن از خداوند، حدّى تعيين نكرد؛ چون به راستى مى دانست كه پيش از آن كه او به ياد خدا باشد، خداوند عز و جل به ياد او بوده و هست. پس ديگران به طريق اولى نمى توانند [براى ياد كردن از خدا، حدّى تعيين كنند]. پس هر كه مى خواهد خداى متعال را ياد كند، بايد بداند كه اگر خداوندْ توفيق ياد كردن از خود را به بنده ندهد، بنده، قادر به ياد كردن از او نيست.

مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: عشق به خدا، هر گاه درون بنده اى را روشن گردانَد، او را از هر هوسى تهى مى كند. هر يادى جز ياد خداوند بزرگ، تاريكى است.

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداوند عز و جل فرمود: «. هر كس براى خشنودى من كار كند، سه ويژگى را به او مى دهم: شُكرى را به او مى شناسانم كه جهل با آن آميخته نباشد، يادى را به او مى شناسانم كه فراموشى با آن نباشد، و محبّتى را به او مى شناسانم كه هيچ گاه محبّت به مخلوق را بر محبّت من برنگزيند».