امام على عليه السلام:نيكو همنشينى است خشنودى.

امام حسن عليه السلام:هركه به حُسن انتخاب خداوند تكيه كند، جز آن وضعى را كه خدا برايش برگزيده است، آرزوى داشتن وضعى ديگر نكند.

امام حسن عليه السلام:مؤمنى كه از قسمت خود ناخشنود باشد و وضعيت خود را ناچيز شمارد در حالى كه حاكم بر او (تعيين كننده سرنوشتش) خداست، چگونه مى تواند مؤمن باشد (ادّعاى ايمان كند)؟!

امام زين العابدين عليه السلام:بالاترين درجه زهد پايين ترين درجه ورع است، و بالاترين درجه ورع پايين ترين درجه يقين است، و بالاترين درجه يقين پايين ترين درجه خشنودى [از خدا]است.

امام زين العابدين عليه السلام:راضى بودن به قضاى ناخوشايند [خدا] از بالاترين درجات يقين است.

امام صادق عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله هيچ گاه درباره چيزى كه گذشته بود، نمى گفت: كاش جز اين بود!

امام صادق عليه السلام:خشنودى به آنچه خدا مى كند، چه خوشايند بنده باشد يا ناخوشايند او، در رأس فرمانبرى از خداست.

امام على عليه السلام:ريشه خشنودى، حسن اعتماد به خداست.

امام صادق عليه السلام:همانا خداشناسترين مردم، خشنودترين آنها به قضاى خداست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خدا بنده اى را دوست بدارد، مبتلايش گرداند؛ اگر صبر كرد، او را [براى خود]بر مى گيرد و اگر خشنود بود، او را بر مى گزيند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به قسمت خدا راضى باش، تا غنى ترين مردم باشى.

امام على عليه السلام:خشنودى، غم و اندوه را مى برد.

امام على عليه السلام:گواراترين زندگى را كسى دارد كه به آنچه خدا قسمت او كرده خشنود باشد.

امام حسن عليه السلام:من براى كسى كه جز خشنودى [از خدا]در دلش خطور نكند، ضمانت مى كنم كه دعا كند و دعايش مستجاب شود.

امام صادق عليه السلام:خوشى و آسايش در خشنودى و يقين است، و غم و اندوه در شكّ و ناخشنودى.

امام صادق عليه السلام:هركه به آنچه خداوند عز و جل قسمت كرده خشنود نباشد، [در واقع] خداوند متعال را در قضايش متهم كرده است.

امام صادق عليه السلام:قضاى خداوند در هر حال جارى مى شود؛ بنابراين، كسى كه به آن خشنود باشد مأجور است و كسى كه از آن ناخشنود باشد خداوند اجرش را از بين مى برد.