فیلترها
نتایج جستجو برای «درخت طوبا»: ۱۳ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:طُوبى شَجَرَةٌ تَخرُجُ مِن جَنَّةِ عَدنٍ، غَرَسَها رَبُّنا بِيَدِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:طوبا، درختى است كه از بهشت جاويدان مى رويد و آن را پروردگار ما با دست خود كاشته است.
۱.الكافي: ج 2 ص 201 ح 3، المحاسن: ج 2 ص 152 ح 1408، تفسير العيّاشي: ج 2 ص 212 ح 47 كلّها عن أبي حمزة عن الإمام الباقر عليه السلام وفي الأخيرين من دون إسناد إلى النبيّ صلى الله عليه و آله، ثواب الأعمال: ص 165 ح 1 عن عليّ بن أبي عليّ اللهبي عن الإمام الصادق عليه السلام وكلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 8 ص 143 ح 63.
عنه صلى الله عليه و آله:مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَدْخُلُ الجَنَّةَ إلّا اُنْطُلِقَ بِهِ إِلَى طُوبى، فَتُفْتَحُ لَهُ أَكْمامُهَا، فَيَأْخُذُ مِنْ أَيِ ذلِكَ شَاءَ، إِنْ شَاءَ أَبْيَضَ وَإِنْ شَاءَ أَحْمَرَ وَإِنْ شَاءَ أَصْفَرَ وَإِنْ شَاءَ أَسْوَدَ، مِثْلَ شَقَائِقِ النُّعْمَانِ ۱ وَأَرَقَّ وَأَحْسَنَ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ يك از شما نيست كه وارد بهشت شود، مگر آن كه او را به نزد طوبا مى برند و غلاف هاى شكوفه هاى آن برايش باز مى شوند و او از هر كدام آنها كه خواست، بر مى گيرد، سفيد بخواهد يا سرخ يا زرد يا سياه، مانند گل شقايق نعمان؛ بلكه لطيف تر و زيباتر.
عنه صلى الله عليه و آلهـ فِي وَصفِ شَجَرَةِ طُوبى ـ: هِيَ شَجَرَةٌ غَرَسَها اللّهُ عز و جل، وَنَفَخَ فِيها مِن رُوحِهِ، وإنّ أَغصانَها لَتُرى مِن وَراءِ سُورِ الجَنَّةِ، تَنبُتُ بِالحُلِيِ وَالحُلَلِ، مُتَدَلِّيَةً عَلَى أَفواهِهِم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در توصيف درخت طوبا ـ: درختى است كه خداوند عز و جل آن را كاشته و از جان خود در آن دميده است و شاخه هايش از پشت ديوار بهشت، ديده مى شوند و زيور و حُلّه به بار مى نشاند كه در برابر دهان آنان (بهشتيان) آويزان اند.
۱.التوحيد: ص 237 ح 2 عن الأصبغ بن نباتة عن الإمام عليّ عليه السلام، معاني الأخبار: ص 46 ح 2، الخصال: ص 332 ح 30 عن الإمام عليّ عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله بزيادة «والثمار» بعد «والحُلل»، العمدة: ص 350 ح 673 عن معاوية بن قرّة عن أبيه نحوه، بحار الأنوار: ج 8 ص 178 ح 132؛ تفسير الطبري: ج 8 الجزء 13 ص 149، تفسير القرطبي: ج 9 ص 317 كلاهما عن معاوية بن قرّة عن أبيه نحوه، كنز العمّال: ج 14 ص 457 ح 39252 نقلاً عن ابن مردويه عن ابن عبّاس.
الإمام الباقر عليه السلام عن رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ فِي قَولِ اللّهِ تَبارَكَ وَتَعالَى: «طُوبَى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَئابٍ» ۱ ـ: يَعنِي وَحُسنَ مَرجِعٍ، فَأَمّا طُوبى فَإِنَّها شَجَرَةٌ فِي الجَنَّةِ، ساقُها فِي دارِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله، وَلَو أَنَّ طائِرا طارَ مِن ساقِها لَم يَبلُغ فَرعَها حَتَّى يَقتُلَهُ الهَرَمُ، عَلى كُلِّ وَرَقَةٍ مِنها مَلَكٌ يَذكُرُ اللّهَ، وَلَيسَ فِي الجَنَّةِ دارٌ إِلّا وَفِيها غُصنٌ مِن أَغصانِها، وَإِنَّ أَغصانَها لَتُرى مِن وَراءِ سُورِ الجَنَّةِ، تَحمِلُ لَهُم ما يَشاؤُونَ مِن حُلِيِّها وَحُلَلِها وَثِمارِها، لا يُؤخَذُ مِنها شَيءٌ إِلّا أَعادَهُ اللّهُ كَما كانَ، بِأَنَّهُم كَسَبُوا طَيِّبا وَأَنفَقُوا قَصدا، وَقَدَّمُوا فَضلاً فَقَد
امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره اين سخن خداى بزرگ و والا: «طُوبَى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ» فرمود: يعنى: خوش بازگشتگاهى است! طوبا، درختى است در بهشت كه تنه آن، در خانه محمّد صلى الله عليه و آله است و اگر پرنده اى از روى تنه آن به پرواز در آيد، به شاخه آن نمى رسد تا از پيرى بميرد. بر هر برگى از آن، فرشته اى است كه ذكر خدا مى گويد. در بهشت، سرايى نيست، مگر اين كه شاخه اى از طوبا در آن است و شاخه هايش از پشت ديوار بهشت، ديده مى شوند. بر شاخه هاى طوبا، هر زيور و جامه و ميوه اى كه بخواهند، هست و هر چه از آنها برگرفته شود، خداوند، آن را به حال اوّلش باز مى گرداند و اين، پاداش بهشتيان است، از آن رو كه حلال به دست آوردند و به اعتدال خرج كردند و اضافى آن را بخشيدند، پس
الإمام الكاظم عن آبائه عليهم السلام:سُئِلَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَن طُوبى، فَقالَ: شَجَرَةٌ أَصلُها فِي دارِي، وَفَرعُها عَلى أَهلِ الجَنَّةِ. ثُمَّ سُئِلَ عَنها مَرَّةً اُخرى، فَقالَ: فِي دارِ عَلِيٍ عليه السلام، فَقِيلَ فِي ذَلِكَ، فَقالَ: إِنَّ دارِي وَدارَ عَلِيٍ فِي الجَنَّةِ بِمكانٍ واحِدٍ. ۱
امام كاظم عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در باره طوبا سؤال شد. فرمود: «درختى است كه ريشه آن، در خانه من است و شاخه هايش بر سر بهشتيان».
دوباره در باره آن از ايشان سؤال شد. فرمود: «در خانه على است».
علّت را جويا شدند. فرمود: «خانه من و خانه على در بهشت، در يك مكان است».
۱.مجمع البيان: ج 6 ص 448، العمدة: ص 351 ح 676 عن جابر عن الإمام الباقر عليه السلام، المناقب لابن شهرآشوب: ج 3 ص 234 كلاهما نحوه، تفسير فرات: ص 209 ح 280 و ح 281 عن محمّد بن أحمد عن الإمام الباقر عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله نحوه، بحار الأنوار: ج 36 ص 70 ح 17 نقلاً عن الطرائف.
الإمام عليّ عليه السلام:طُوبى شَجَرَةٌ فِي الجَنَّةِ، أَصلُها فِي دارِ النَّبِيِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله، وَلَيسَ مِن مُؤمِنٍ إِلّا وَفِي دارِهِ غُصنٌ مِنها، لا يَخطُرُ عَلى قَلبِهِ شَهوَةُ شَيءٍ إِلّا أَتاهُ بِهِ ذَلِكَ، وَلَو أَنَّ راكِبا مُجِدّا سارَ فِي ظِلِّها مِئَةَ عامٍ ما خَرَجَ مِنهُ، وَلَو طارَ مِن أَسفَلِها غُرابٌ ما بَلَغَ أَعلاها حَتَّى يَسقُطَ هَرَما. أَلا فَفِي هَذا فَارغَبُوا. ۱
امام على عليه السلام:طوبا، درختى است در بهشت كه ريشه آن، در خانه پيامبر ما محمّد صلى الله عليه و آله است و هيچ مؤمنى نيست، مگر اين كه شاخه اى از آن درخت، در خانه اوست و دلش هر چيزى را هوس كند، آن درخت برايش مى آورد و اگر سوارى چابك، صد سال در سايه آن راه بپيمايد، از آن خارج نمى شود و اگر از پايين آن، كلاغى پرواز كند، به بلندايش نمى رسد تا آن كه از پيرى به زير افتد. هان! پس براى اين نعمت بكوشيد.
۱.الكافي: ج 2 ص 239 ح 30 عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام، الأمالي للصدوق: ص 290 ح 323 عن أبي بصير عن الإمام الصادق عن آبائه عن الإمام عليّ عليهم السلام، الخصال: ص 483 ح 56، تفسير العيّاشي: ج 2 ص 213 ح 50 كلاهما عن أبي بصير عن الإمام الباقر عن الإمام عليّ عليهماالسلام، مشكاة الأنوار: ص 159 ح 402 كلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 8 ص 117 ح 2.
الإمام الصادق عليه السلام:طُوبى شَجَرَةٌ فِي الجَنَّةِ فِي دارِ أَمِيرِ المُؤمِنِينَ عليه السلام، وَلَيسَ أَحَدٌ مِن شِيعَتِهِ إِلّا وَفِي دارِهِ غُصنٌ مِن أَغصانِها وَوَرَقَةٌ مِن أَوراقِها، يَستَظِلُّ تَحتَها أُمَّةٌ مِنَ الأُمَمِ. ۱
امام صادق عليه السلام:طوبا، درختى است در بهشت در خانه امير مؤمنان عليه السلام، و در خانه هر يك از شيعيان او نيز شاخه اى از شاخه هاى اين درخت و برگى از برگ هاى آن هست و در زير آن، يك امّت، سايه مى گيرد.
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 365 عن أبي عبيدة، بحار الأنوار: ج 8 ص 120 ح 9.
عنه عليه السلام:كانَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُكثِرُ تَقبِيلَ فاطِمَةَ عليهاالسلام، فَأَنكَرَت ذَلِكَ عائِشَةُ، فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: يا عائِشَةُ، إِنِّي لَمّا أُسرِيَ بِي إِلى السَّماءِ دَخَلتُ الجَنَّةَ فَأَدنانِي جَبرَئِيلُ مِن شَجَرَةِ طُوبى، وَناوَلَنِي مِن ثِمارِها، فَأَكَلتُ، فَحَوَّلَ اللّهُ ذَلِكَ ماءً فِي ظَهرِي، فَلَمّا هَبَطتُ إِلَى الأَرضِ واقَعتُ خَدِيجَةَ، فَحَمَلَت بِفاطِمَةَ، فَما قَبَّلتُها قَطُّ إِلّا وَجَدتُ رائِحَةَ شَجَرَةِ طُوبى مِنها. ۱
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، فاطمه عليهاالسلام را زياد مى بوسيد. عايشه به اين كار، خرده گرفت. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اى عايشه! شبى كه به آسمان بُرده شدم، به بهشت وارد شدم. جبرئيل، مرا به نزديك درخت طوبا برد و از ميوه هاى آن به من داد و من خوردم و خداوند، آن را به نطفه اى در پشت من تبديل كرد. چون به زمين فرود آمدم، با خديجه هم بستر شدم و او فاطمه را حامله شد. از اين رو، هر وقت فاطمه را مى بوسم، بوى درخت طوبا را از او استشمام مى كنم».
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 365 عن أبي عبيدة، تفسير العيّاشي: ج 2 ص 212 ح 46 عن أبان بن تغلب نحوه، بحار الأنوار: ج 8 ص 120 ح 10.
الخصال عن عامر بن واثلة:كُنتُ فِي البَيتِ يَومَ الشُّورى، فَسَمِعتُ عَلِيّا عليه السلام وَهُوَ يَقُولُ:. نَشَدتُّكُم بِاللّهِ هَل فِيكُم أَحَدٌ قالَ لَهُ رَسُولُ اللّهِ كَما قالَ لِي: «إِنَّ طُوبى شَجَرَةٌ فِي الجَنَّةِ، أَصلُها فِي دارِ عَلِيٍ، لَيسَ مِن مُؤمِنٍ إِلّا وَفِي مَنزِلِهِ غُصنٌ مِن أَغصانِها» غَيرِي؟ قالُوا: اَللَّهُمَّ لا. ۱
الخصالـ به نقل از عامر بن واثله ـ: روز شورا، من در خانه [ى خدا] بودم. صداى على عليه السلام را شنيدم كه مى فرمود: «. شما را به خدا سوگند مى دهم كه آيا در ميان شما كسى جز من هست كه پيامبر خدا در باره او همچون من، فرموده باشد: طوبا، درختى است در بهشت كه ريشه آن، در خانه على است و هيچ مؤمنى نيست، مگر اين كه شاخه اى از شاخه هاى آن، در خانه اوست؟».
گفتند: نه، به خدا!
۱.الخصال: ص 558 ح 31، بحار الأنوار: ج 31 ص 320 ح 1.
كمال الدّين عن أبي بصير:قالَ الصَّادِقُ عليه السلام: طُوبى لِمَن تَمَسَّكَ بِأَمرِنا فِي غَيبَةِ قائِمِنا، فَلَم يَزِغْ قَلبُهُ بَعدَ الهِدايَةِ.
فَقُلتُ لَهُ: جُعِلتُ فِداكَ وَما طُوبى؟
قالَ: شَجَرَةٌ فِي الجَنَّةِ، أَصلُها فِي دارِ عَلِيِ بنِ أَبِي طالِبٍ عليه السلام، وَلَيسَ مِن مُؤمِنٍ إِلّا وَفِي دارِهِ غُصنٌ مِن أَغصانِها، وَذَلِكَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «طُوبَى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَئابٍ» . ۱
كمال الدينـ به نقل از ابو بصير ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «طوبا، از آنِ كسى است كه در غيبت قائم ما، در راه ما استوار بماند و دلش پس از آن كه هدايت گشته است، به گم راهى نيفتد».
گفتم: فدايت شوم! طوبا چيست؟
فرمود: «درختى بهشتى است كه ريشه اش در خانه على بن ابى طالب عليه السلام است و در خانه هر مؤمنى نيز شاخه اى از آن وجود دارد و اين، همان سخن خداى عز و جلاست كه: «طوبا براى ايشان است و چه خوش بازگشتگاهى است!» ».
۱.كمال الدين: ص 358 ح 55، معاني الأخبار: ص 112 ح 1، بحار الأنوار: ج 52 ص 123 ح 6.
الإمام الصادق عليه السلام:إِنَّ المُؤمِنَ إِذا لَقِيَ أَخاهُ وَتَصافَحا ۱ لَم تَزَلِ الذُّنُوبُ تَتَحاتُّ ۲ عَنهُما ماداما مُتَصافِحَينِ كَتَحاتِّ الوَرَقِ عَنِ الشَّجَرِ، فَإِذا افتَرَقا قالَ مَلَكاهُما: جَزاكُما اللّهُ خَيرا عَن أَنفُسِكُما، فَإِنِ التَزَمَ كُلُّ واحِدٍ مِنهُما صاحِبَهُ ناداهُما مُنادٍ: طُوبى لَكُما وَحُسنُ مَآبٍ. وَطُوبى شَجَرَةٌ فِي الجَنَّةِ، أَصلُها فِي دارِ أَميرِ المُؤمِنِينَ، وَفَرعُها فِي مَنازِلِ أَهلِ الجَنَّةِ، فَإِذا افتَرَقا ناداهُما مَلَكانِ كَرِيمانِ: أَبشِرا يا وَلِيَّيِ اللّهِ بِكَرامَةِ اللّهِ وَالجَنَّةُ مِن وَرائِكُما. ۳
امام صادق عليه السلام:مؤمن، هر گاه به برادرش برسد و با هم دست دهند، تا زمانى كه دست در دست يكديگر دارند، گناهانشان همانند ريختن برگ درخت، فرو مى ريزد و آن گاه كه از هم جدا شوند، دو فرشته آنها مى گويند: «خداوند به شما دو تن، سزاى نيك دهد!». پس اگر يكديگر را در آغوش كشند، منادى اى ندا مى دهد كه: «طوبا براى شماست و چه خوش بازگشتگاهى است!» ـ و طوبا، درختى است در بهشت كه ريشه اش در خانه امير مؤمنان عليه السلام و شاخه هايش در منازل بهشتيان است ـ و چون از هم جدا شوند، دو فرشته گرامى به آنان ندا مى دهند كه: «مژده باد شما دو دوست خدا را به كرامت خدا! بهشت، پيش روى شماست!».
الدرّ المنثور عن فرقد السّبخيِ:أَوحَى اللّهُ إِلى عِيسَى بنِ مَريَمَ عليه السلام فِي الإِنجِيلِ: يا عِيسَى، جِدَّ فِي أَمرِي وَلا تَهزُل، وَاسمَع قَولِي وَأَطِع أَمرِي. يَابنَ البِكرِ البَتُولِ، إِنِّي خَلَقتُكَ مِن غَيرِ فَحلٍ، وَجَعَلتُكَ وَأُمَّكَ آيةً لِلعالَمِينَ، فَإِيّايَ فَاعبُد، وَعَلَيَ فَتَوَكَّل، وَخُذِ الكِتابَ بِقُوَّةٍ.
قالَ عِيسى عليه السلام: أَي رَبِّ، أَيَّ كِتابٍ آخُذُ بِقُوَّةٍ؟ قالَ: خُذ كِتابَ الإِنجِيلِ بِقُوَّةٍ، فَفَسِّرهُ لِأَهلِ السريانِيَّةِ، وَأَخبِرهُم إِنِّي أَنا اللّهُ لا إِله إِلّا أَنَا، الحَيُ القَيُّومُ، البَديِعُ الدّائِمُ، الَّذِي لا زَوالَ لَهُ، فَآمِنُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِ الَّذِي يَكُونُ فِي آخِرِ الزَّمانِ، فَصَدِّقُوهُ وَاتَّبِعُوهُ،
الدرّ المنثورـ به نقل از فرقد سبخى ـ: خداوند در انجيل به عيسى بن مريم عليه السلام وحى فرمود كه: «اى عيسى! در كار من، جدّى باش و آن را به شوخى مگير و سخنم را بشنو و فرمانم را اطاعت كن. اى پسر آن باكره پاك دامن! من تو را بدون پدر آفريدم و تو و مادرت را نشانه اى [از قدرت خويش] براى جهانيان قرار دادم. پس فقط مرا بندگى كن و بر من توكّل نماى و كتاب را با قدرت بگير».
عيسى عليه السلام گفت: اى پروردگار من! كدام كتاب را با قدرت بگيرم؟ فرمود: «كتاب انجيل را با نيرو بگير و آن را براى سريانيان، بيان كن و آنان را آگاه گردان كه منم خداى يگانه و معبودى جز من نيست، زنده پايدارم و نوآفرين و پاينده اى هستم كه هرگز از ميان نمى رود.
پس [به آنان بگو:] به خدا و فرستاده او، پيامبرى كه در آخرزمان مى آيد، ايمان
۱.عَيْنٌ نَجْلاء: أي واسعة (النهاية: ج 5 ص 23 «نجل»).
۲.الدرّ المنثور: ج 4 ص 644 نقلاً عن ابن أبي حاتم، البداية والنهاية: ج 2 ص 78 و ص 79 عن أبي هريرة نحوه؛ كمال الدين: ج 1 ص 159 ح 18 عن حمّاد بن عبد اللّه بن سليمان، الأمالي للصدوق: ص 345 ح 418 عن عبد اللّه بن سليمان، إعلام الورى: ص 21 كلّها نحوه، بحار الأنوار: ج 16 ص 144 ح 1.
عنه صلى الله عليه و آله:إِنَّ الرَّجُلَ لَيَتَّكِئُ فِي الجَنَّةِ سَبعِينَ سَنَةً قَبلَ أَن يَتَحَوَّلَ، ثُمَّ تَأتِيهِ امرَأَةٌ فَتَضرِبُ عَلى مَنكِبَيهِ، فَيَنظُرُ وَجهُهُ فِي خَدِّها أَصفى مِنَ المِرآةِ، وَإِنَّ أَدْنى لُؤلُؤَةٍ عَلَيها تُضِيءُ ما بَينَ المَشرِقِ وَالمَغرِبِ، فَتُسَلِّمُ عَلَيهِ فَيَرُدُّ السَّلامَ، وَيَسأَلُها: مَن أَنتِ؟ وَتَقُولُ: أَنا مِن المَزِيدِ، وَإِنَّهُ لَيَكُونُ عَلَيها سَبعُونَ ثَوبا أَدناها مِثلُ النُّعمانِ مِن طُوبى، فَيَنفُذُها بَصَرُهُ، حَتَّى يَرى مُخَّ ساقِها مِن وَراءِ ذَلِكَ، وَإِنَّ عَلَيها مِنَ التِّيجانِ، إِنَّ أَدنى لُؤلُؤَةٍ فِيها لَتُضِيءُ ما بَينَ المَشرِقِ وَالمَغرِبِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مرد، در بهشت، هفتاد سال تكيه مى دهد، بدون آن كه صورتش را به طرفى برگرداند. سپس زنى نزد او مى آيد و به شانه اش مى زند و او صورتش را به طرف چهره آن زن ـ كه از آينه صاف تر است و كوچك ترين مرواريدش از مشرق تا مغرب را روشن مى سازد ـ، بر مى گرداند. زن به او سلام مى كند و او جواب سلامش را مى دهد و مى پرسد: تو كيستى؟
او مى گويد: من از فزونى ام ۲.
بر تن آن زن، هفتاد جامه از درخت طوبا پوشانده شده كه كمترين آنها، مانند شقايق نعمان است. پس نگاه مرد از آنها نفوذ مى كند تا جايى كه از پشت آنها مغز ساق او را مى بيند. نيز تاج هايى بر سر دارد كه كوچك ترين مرواريد آنها، از مشرق تا مغرب را روشن مى كند.
۱.مسند ابن حنبل: ج 4 ص 150 ح 11715، مسند أبي يعلى: ج 2 ص 132 ح 1381، تفسير الطبري: ج 13 الجزء 26 ص 176، تفسير ابن كثير: ج 7 ص 385 كلّها عن أبي سعيد الخدري، كنز العمّال: ج 14 ص 483 ح 39356.
۲.واژه «مَزيد» در متن عربى، اشاره است به اين سخن خداى عز و جل كه: «وَ لَدَيْنَا مَزِيدٌ» و «لِّلَّذِينَ أَحْسَنُواْ الْحُسْنَى وَ زِيَادَةٌ»، يا اشاره است به روز جمعه كه از آن به «يوم المزيد» تعبير شده است.