تفسير العيّاشىـ به نقل از على بن ابى حمزه ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند كه: «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد مى آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» پرسيدم كه: اين وسوسه چيست؟ فرمود: «مقصود، گناه است كه بنده قصد آن مى كند، سپس به ياد خدا مى افتد و چشمش باز مى شود و خوددارى مى ورزد».

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جل پرسيدم كه: «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» . فرمود: «مقصود، اين است كه بنده، آهنگ گناه مى كند؛ امّا يادآور [خدا] مى شود (به خود مى آيد) و خوددارى مى ورزد. اين است فرموده او كه: «[خدا را] به ياد آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» .

تفسير القمّى:[در باره آيه] «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد آورند و به ناگاه بينا مى شوند» ، فرمود: «هر گاه شيطان، آنان را به ياد گناهان بيندازد و بر آنها وادارشان كند به ياد خدا مى افتند و به ناگاه، بينا مى شوند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، هر گاه نام و ياد خدا را بشنود، تا محلّ روحاء ۳ دور مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، بر روى هر دلى بختك انداخته است. هر گاه آن دل، نام خدا را ياد كند، شيطان، وا پس مى رود و ذوب مى شود، و هر گاه ياد خدا را وا نهد، شيطان او را فرو مى بلعد و به سوى خود مى كِشَد و فريبش مى دهد و مى لغزاند و به سركشى مى افكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، پوزه خود را بر روى دل آدمى نهاده است. هر گاه آدمى ياد خدا كند، شيطان، وا پس مى رود، و هر گاه فراموش كند، دل او را فرو مى بلعد. اين است [معناى] وسوسه گرِ وا پس رونده.

علل الشرائعـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره معناى «خنّاس» پرسيدم. فرمود: «ابليس، دل را فرو مى بلعد، و هر گاه خدا ياد شود، وا پس مى رود. پس، بدين سبب، او را خنّاس (وا پس رونده) ناميده اند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه عدّه اى گِرد آيند و به ياد خداى متعال بپردازند، شيطان و دنيا از ايشان كناره مى گيرند، و شيطان به دنيا مى گويد: نمى بينى چه مى كنند؟ دنيا مى گويد: مهم نيست؛ زيرا پراكنده كه شدند، گردنشان را مى گيرم.

فضائل الأشهر الثلاثةـ به نقل از عبد الرحمان بن هبيره ـ: روزى نزد پيامبر خدا بوديم كه فرمود: «ديروز عجايبى ديدم!». گفتيم: چه ديدى، اى پيامبر خدا؟ خودمان و زنان و فرزندانمان به فدايت! برايمان باز گو. فرمود: «. مردى از امّتم را ديدم كه اهريمنان، او را در ميان گرفته اند، و ياد خداوند عز و جل به يارى او آمده، از ميان اهريمنان نجاتش داد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مرد وارد خانه اش شود و در هنگام ورودش و در هنگام غذا خوردنش نام خدا را بَرَد، شيطان مى گويد: «شب و شام، مرگتان باد!». و هر گاه وارد شود و هنگام ورودش نام خدا را نَبَرد، شيطان مى گويد: «شب بر شما خوش!» و هر گاه در هنگام غذا خوردنش نام خدا را نَبَرد، شيطان مى گويد: «شب و شام، گوارايتان باد!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه دسته اند كه از اهريمن و سپاهش مصون اند: يادكنندگانِ خدا، گريه كنندگانِ از بيم خدا، و آمرزش خواهانِ در سحرگاهان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند به يحيى پسر زكريا، پنج فرمان داد كه هم خود به كار ببندد و هم به بنى اسرائيل بفرمايد كه به كارشان بندند. پس فرمود: «. شما را فرمان مى دهم كه خدارا ياد كنيد؛ زيرا داستان ياد خدا كردن، داستان آن مردى است كه دشمن در پىِ او شتابان روان گشته است، و او به دژى استوار مى رسد و خود را از گزند دشمن، نگه مى دارد. بنده نيز خويشتن را از گزند شيطان، نگه نمى دارد، مگر با ياد و نام خدا.

امام على عليه السلام:ياد خدا، مايه رانده شدن شيطان است.

امام على عليه السلام:ياد خدا، سرمايه هر مؤمنى است، و سود آن، به سلامت ماندن از شيطان.

امام على عليه السلام:ياد خدا، ستون ايمان و نگه دارنده از شيطان است.

امام زين العابدين عليه السلام:بار خدايا! به ياد تو پناهنده و متوسّل مى شوم، و به كُنج حمايت تو مى گريزم و پناه مى آورم.

مصباح الشريعةـ در سخنى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: شيطان، نمى تواند بنده را وسوسه كند، مگر آن كه خدا را از ياد ببرد و فرمان او را سبُك شمرده، و به نهى او روى آورده و فراموش كرده باشد كه خداوند، از درون او آگاه است.

مصباح الشريعةـ در سخنى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: هر گاه شيطان، وسوسه كنان نزد تو آمد تا از راه حق، بيرونت ببَرَد و ياد خدا را فراموشت گردانَد، از او به آن كه پروردگار تو و اوست، پناه ببر، زيرا خداوند، حق را در برابر باطل كمك مى كند، و ستم ديده را يارى مى رساند، بنا به اين فرموده خودش: «چرا كه او را بر كسانى كه ايمان آورده اند و به پروردگارشان توكّل مى كنند، تسلّطى نيست» . تو هرگز بر اين كار؛ توانا نمى شوى و آمدن او و راه هاى وسوسه اش را نمى شناسى، مگر با مراقبت پيوسته و پايدارى بر بساط خدمت و ترس از مرگ و رستاخيز و بسيارى ياد خدا؛ امّا آن كه اوقات خويش را به غفلت بگذرانَد، شكار شيطان است.

امام على عليه السلام:ياد خدا، باعث راندن شيطان است.