امام على عليه السلام:هر كه چيزى را دوست بدارد، نام آن، همواره وِرد زبانش مى شود.

مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: عشق به خدا، هر گاه درون بنده اى را روشن گردانَد، او را از هر هوسى تهى مى كند. هر يادى جز ياد خداوند بزرگ، تاريكى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ روز و شبى و ساعتى نيست، مگر اين كه خداوند در آن، صدقه اى دارد و آن را به هر يك از بندگانش كه بخواهد، عطا مى كند و خداوند متعال به بندگانش، چيزى چونان الهام كردن يادش عطا نكرده است.

امام على عليه السلام:خدا را ياد كردن، نه از آداب زبان است و نه از راه هاى انديشه؛ بلكه نخست از ياد شونده (خدا) است و سپس از ياد كننده. ۳

امام على عليه السلام:بار خدايا! با ياد تو، به درگاه تو تقرّب مى جويم و تو را شفيع خويش در پيشگاهت قرار مى دهم و به بخشندگى ات، از تو مى خواهم كه مرا به مقام قُربَت نزديك گردانى و سپاس گزارى از خودت را در دلم افكنى و ياد خودت را به من الهام فرمايى.

امام على عليه السلام:معبودا! شيفتگى ياد پياپى خودت را در دلم افكن.

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات انجيليه» ـ: آقاى من! با يادى كه تو آن را به من الهام فرمودى، ياد تو كردم.

امام زين العابدين عليه السلام:معبودا! ما را از كسانى قرار ده. كه يادت را به آنان الهام فرمودى و سپاس گزارى از خودت را در دل آنان افكندى.

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات ذاكران» ـ: معبودا! ياد خودت را در تنهايى و در ميان جمع، و در شب و روز، و در آشكار و نهان، و در آسايش و سختى به ما الهام فرما.

امام زين العابدين عليه السلامـ در «مناجات عارفان» ـ: معبودا! چه لذّتبخش است گذر نام و ياد تو بر دل ها!

امام زين العابدين عليه السلامـ در زيارت امير مؤمنان عليه السلام، معروف به «زيارت امين اللّه» ـ: بار خدايا! جان مرا به تقديرت مطمئن، به قضايت خرسند، و به ياد و مناجاتت آزمند گردان.

سعد السعود:از زبور داوود عليه السلام. است كه: «اگر در باره درشتى خاك [گور] و تنهايى و تاريكى قبر مى انديشيديد، بى گمان، كمتر سخن مى گفتيد و بيشتر مرا ياد مى كرديد و به من سرگرم مى شديد».

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خداوند عز و جل فرمود: «. هر كس براى خشنودى من كار كند، سه ويژگى را به او مى دهم: شُكرى را به او مى شناسانم كه جهل با آن آميخته نباشد، يادى را به او مى شناسانم كه فراموشى با آن نباشد، و محبّتى را به او مى شناسانم كه هيچ گاه محبّت به مخلوق را بر محبّت من برنگزيند».

امام على عليه السلامـ در بيان حديث معراج پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: در شب معراج، پيامبر صلى الله عليه و آله از خداوند سبحان پرسيد:. معبودا! چگونه به دنيا زهد ورزم؟ فرمود: «از دنيا، مشتى غذا و آب و لباس برگير و [چيزى] براى فردا ذخيره مكن و بر ياد من، مداومت كن». [پيامبر صلى الله عليه و آله] گفت: پروردگارا! چگونه بر ياد تو مداومت ورزم؟ فرمود: «با خلوت گزيدن از مردم، و خوش نداشتن شيرين و ترش، و تهى داشتن شكم و خانه ات از دنيا».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار چيز است كه هر كس آنها را داشته باشد، در نور اعظم خداوند [غرق] است: گواهى دادن به اين كه معبودى جز خدا نيست، و اين كه من فرستاده خدا هستم، و كسى كه چون مصيبتى به او رسد، بگويد: «إنّا للّه و إنّا إليه راجعون؛ ما از خداييم و به سوى او باز مى گرديم»، و كسى كه هر گاه كار خيرى انجام دهد، بگويد: «الحمد للّهِ ربّ العالمين؛ ستايش، خدا را كه پروردگار جهانيان است»، و كسى كه هر گاه گناهى كند، بگويد: «أستغفر اللّهَ وأتوب إليه؛ از خداوند، آمرزش مى خواهم و به درگاه او توبه مى كنم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند، خوبى بنده اى را بخواهد، او را دين شناس مى گردانَد و راه هدايتش را به او الهام مى فرمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:علم باطن، رازى است از رازهاى خداوند عز و جل و حكمى از احكام اوست كه در دل هر يك از اولياى خود كه بخواهد، قرار مى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برخى از علوم، مانند چيزى هستند كه پنهان شده است و هيچ كس به آنها جز عالمان الهى آگاهى ندارد. پس اگر چيزى از آن بر زبانشان جارى شود، از طرف افراد كم تجربه [و كم اطّلاع] به خداوند عز و جل، انكار مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست، جز اين كه دو چشم در صورت اوست كه با آنها امور دنيا را مى بيند و دو چشم در دلش كه با آنها امور آخرت را مشاهده مى كند. هر گاه خداوندْ خوبى بنده اى را بخواهد، دو چشم دل او را مى گشايد و او به وسيله آنها وعده هاى غيبى خدا را مى بيند و با چشم دل، به وعده ها [ى خداوند،] ايمان مى آورد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر نبود اين كه شيطان ها بر گرد دل هاى آدميان مى گردند، هر آينه انسان ها ملكوت را مى ديدند.