الخرائج و الجرائحـ به نقل از مقداد بن اسود ـ: فاطمه عليهاالسلام فرمود: «هنگامى كه حسن عليه السلام را به دنيا آوردم، پدرم به من فرمان داد تا هنگامى كه او را از شير نگرفته ام، لباسى براى لذّت بردن نپوشم. پس روزى پدرم به ديدارم آمد و حسن عليه السلام را ديد كه هسته مى مكد. فرمود: «او را از شير گرفته اى؟». گفتم: آرى. فرمود: «هر گاه على خواست تو را در بر بگيرد، مانعش مشو كه من در جلوى صورتت، درخشش و نورى مى بينم؛ زيرا به زودى، حجّتى را براى اين مردم و حجّتى را بر ضدّ آنان، به دنيا مى آورى». پس چون يك ماه از باردارى ام گذشت، در درونم، گرمايى احساس كردم و آن را به پدرم گفتم. او كاسه آبى خواست و بر آن، وِردى خواند و در آن دميد و فرمود: «اين را بنوش». من آن را نوشيدم و خداوند، آن حالت را از من،

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن سنان، از امام صادق عليه السلام ـ: همسايگان اُمّ اَيمَن، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند و گفتند: اى پيامبر خدا! اُمّ ايمن، ديشب از گريه نخوابيد و تا صبح، پيوسته گريه مى كرد. پيامبر خدا به دنبال امّ ايمن فرستاد و او آمد. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «اى امّ ايمن! خداوند، چشمانت را گريان نكند! همسايگانت نزد من آمده و خبر داده اند كه تو، همه شب را گريسته اى. خداوند، چشمانت را گريان نكند! چه چيزى تو را گريان كرده است؟». امّ ايمن گفت: اى پيامبر خدا! رؤياى وحشتناكى ديدم و همه شب را گريستم. پيامبر خدا به او فرمود: «آن را براى فرستاده خدا حكايت كن، كه خدا و فرستاده اش داناترند». امّ ايمن گفت: بر من گران مى آيد كه از آن، سخن بگويم.

الكافىـ به نقل از ابو خديجه، از امام صادق عليه السلام ـ: چون فاطمه عليهاالسلام به حسين عليه السلام باردار شد، جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر خدا آمد و گفت: «بى گمان، فاطمه عليهاالسلام به زودى، پسرى را به دنيا مى آورد كه امّتت پس از تو، او را خواهند كُشت». فاطمه عليهاالسلام هنگامى كه به حسين عليه السلام باردار شد، از باردار شدن به او و وضعِ حمل او ناراحت بود. در دنيا ديده نشده كه مادرى از به دنيا آوردن پسرش ناراحت باشد؛ امّا فاطمه عليهاالسلاماز اين رو ناخشنود بود كه مى دانست او به زودى، كشته خواهد شد. براى [امثال] اين مورد، اين آيه نازل شد: «و انسان را نسبت به پدر و مادرش به احسان، سفارش كرديم. مادرش با تحمّل رنج، به او باردار شد و با تحمّل رنج، او را به دنيا آورد، و مدّت بار برداشتن و

الكافىـ به نقل از محمّد بن عمرو ذريّات، از يكى از راويان شيعه، از امام صادق عليه السلام ـ: جبرئيل عليه السلام بر محمّد صلى الله عليه و آله نازل شد و به ايشان گفت: اى محمّد! خداوند به تو مژده تولّد فرزندى از فاطمه را مى دهد كه امّتت پس از تو، او را مى كُشند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جبرئيل! بر خدايم درود مى فرستم؛ امّا من به فرزندى كه از فاطمه عليهاالسلاممتولّد شود و امّتم پس از من، او را بكُشند، نياز ندارم». جبرئيل عليه السلام بالا رفت و سپس فرود آمد و [دوباره] مانند آنچه گفته بود، گفت. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اى جبرئيل! بر خدايم درود مى فرستم؛ امّا من به فرزندى كه امّتم پس از من، او را مى كُشند، نيازى ندارم». جبرئيل عليه السلام به سوى آسمان، بالا رفت و سپس