پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از گفتار ايشان در وصف برادرانش كه پس از او مى آيند ـ: اگر يكى از آنان، يك تسبيح بگويد، برايش بهتر از آن است كه همه كوه هاى دنيا براى او طلا شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يك تسبيح بگويد، يا دَهِشِ شيرى ۴ عطا كند، يا كوچه اى را نشان دهد، ۵ ثوابش برابر با آزاد كردن برده اى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه بنده بگويد: «سبحان اللّه»، خداوند مى فرمايد: راست گفت بنده ام. منزّهم من و ستايش، مراست. تسبيح، جز مرا نسِزَد.

امام صادق عليه السلام:عظمت ثواب دعا و تسبيحى را كه بنده ميان خود و خودش انجام مى دهد، جز خداى ـ تبارك و تعالى ـ كسى نمى داند.

امام صادق عليه السلام:هيچ كلمه اى بر زبان، سبُك تر و رساتر از «سبحان اللّه» نيست.

امام صادق عليه السلام:هر كس صد مرتبه «سبحان اللّه» بگويد، در آن روز، برترينِ مردم است، مگر آن كه كسى ديگر نيز هم اندازه او [سبحان اللّه] بگويد.

امام صادق عليه السلامـ چون به ايشان گفته شد: از خوش بختى مرد، اين است كه گونه هايش سبُك باشد ۴ ـ: در اين، چه خوش بختى اى است؟! خوش بختى، در اين است كه دو فكّ او به تسبيح گفتن، سبُك [و جنبان]باشد.

عدّة الداعى:مى گويند سليمان بن داوود عليه السلام بر كشتگرى گذشت. كشتگر [با خود]گفت: چه سلطنت باشكوهى به پسر داوود داده شده است! باد، سخن او را به گوش سليمان رساند. سليمان، پياده شد و به نزد كشتگر رفت و گفت: «به نزد تو آمدم تا [بگويم:] چيزى را كه از توان تو بيرون است، آرزو نكنى». سپس گفت: «گفتن يك تسبيح كه خداى متعال آن را بپذيرد، از هر آنچه به خاندان داوود داده شده، بهتر است». و در حديثى ديگر آمده است [كه گفت]: «زيرا ثواب تسبيح، باقى مى ماند و مُلك سليمان از ميان مى رود».

امام صادق عليه السلام:از جمله اندرزهاى خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به عيسى بن مريم عليهماالسلاماين بود كه: «. اى عيسى! بيدار باش و از رحمت من، نوميد مشو، و همراه با تسبيحگويان، مرا تسبيح گوى و با سخنان پاك، تقديسم كن».

بحار الأنوار:در صحيفه ادريس پيامبر عليه السلام، آمده است: «منزّهم من، منزّهم، و خوشا به حال آن كه مرا تسبيح گويد! مقدّسم من، و خوشا به حال آن كه مرا تقديس كند!».

قصص الأنبياءـ در بيان آيات دهگانه اى كه بر موسى عليه السلام نازل شد ـ: به نام خداوند مهرگستر مهربان. اين نبشته اى است از سوى خداوند، آن پادشاه مقتدر شكست ناپذير چيره [بر عالم هستى]، به بنده اش و فرستاده اش موسى بن عمران: مرا تسبيح گوى و تقديس كن. معبودى جز من نيست. پس مرا بندگى كن و چيزى را انباز من مگردان، و از من و پدر و مادرت سپاس گزارى نما. حركت به سوى من است.