امام على عليه السلام:شنونده ياد خدا [نيز] ياد كننده خداست.

امام باقر عليه السلام:هر مؤمنى كه نماز واجب را پاس بدارد و آن را به وقتش بخواند، از غافلان نيست و اگر در آن نماز يكصد آيه بخواند، از يادكنندگان است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در شب، بيدار شود و همسرش را هم بيدار كند و هر دو، دو ركعت نماز بخوانند، در شمارِ مردان و زنانى نوشته مى شوند كه بسيار ياد خدا مى كنند. ۳

امام على عليه السلام:هر كه خداوند عز و جل را در نهانْ ياد كند، خدا را بسيار ياد كرده است. منافقان، خداوند را در آشكار، ياد مى كردند؛ امّا در نهان، يادش نمى كردند. پس خداوند عز و جل فرمود: «و با مردم، ريا مى كنند و خداى را ياد نمى كنند، مگر اندكى» .

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ اين سؤال كه: «ياد بسيار» در اين سخن خداوند عز و جل: «خدا را ياد كنيد، يادى بسيار» چيست؟ ـ: كسى كه تسبيح فاطمه عليهاالسلامرا بگويد، خدا را بسيار ياد كرده است.

امام صادق عليه السلام:تسبيح فاطمه زهرا عليهاالسلام از جمله همان «ياد بسيار» است كه خداوند عز و جلفرموده: «خدا را ياد كنيد، يادى بسيار» .

امام صادق عليه السلام:تسبيح فاطمه عليهاالسلام از جمله ياد بسيار خداست كه خداوند عز و جلفرموده: «مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم» .

امام صادق عليه السلام:هر كس شب در هنگام خوابيدن، تسبيح فاطمه عليهاالسلام را بگويد، از شمارِ مردان و زنانى است كه بسيار ياد خدا مى گويند.

تهذيب الأحكامـ به نقل از ابن بكير ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: مقصود از «ياد بسيار» در اين سخن خداوند عز و جل: «خدا را ياد كنيد، يادى بسيار» چيست؟ فرمود: «اين كه در پايان نماز واجب، سى مرتبه سبحان اللّه بگويد».

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند متعال: «خدا را ياد كنيد، يادى بسيار» ـ: هر گاه بنده در روز، صد مرتبه پروردگارش را ياد كند، اين، همان [يادِ]بسيار است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل را ياد كردن، عبادت است. مرا ياد كردن، عبادت است. على را ياد كردن، عبادت است، و امامانِ از نسل او را ياد كردن، عبادت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:على را ياد كردن، عبادت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياد كردن از پيامبران، عبادت است. ياد كردن از نيكان، عبادت است. ياد كردن از مرگ، صدقه است، و ياد كردن از قبر، شما را به بهشت، نزديك مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در هنگام ياد كردن از نيكان، رحمت نازل مى شود.

امام على عليه السلامـ از نامه ايشان به محمّد بن ابى بكر و مردم مصر، آن گاه كه او را به حكومت بر ايشان گماشت ـ: اى بندگان خدا! اگر از خدا پروا داريد و [حقّ و حرمت] خاندان پيامبرتان را نگه داريد، بى گمان، خدا را به بهترين وجه بندگى كرده ايد و به بهترين وجه، يادش نموده ايد و به بهترين وجه، سپاسش گفته ايد و به برترين مرتبه شكيب و سپاس، دست يازيده ايد و به برترين كار و تلاش پرداخته ايد.

امام صادق عليه السلام:شيعيان ما، با يكديگر مهربان اند. آنان اند كه در خلوت و تنهايى خويش، خدا را ياد مى كنند. ياد كردن از ما، ياد كردن از خداست. هر گاه از ما ياد شود، از خدا ياد شده است و هر گاه از دشمن ما ياد شود، از شيطان، ياد شده است.

امام صادق عليه السلامـ به داوود بن سِرحان ـ: اى داوود! سلام مرا به دوستانم برسان و از قول من به آنان بگو: خدا رحمت كناد آن بنده اى را كه با ديگرى گرد آيد و از كار ما سخن بگويند؛ زيرا كه سومينِ آن دو، فرشته اى است كه برايشان آمرزش مى طلبد! هرگز دو نفر با هم گرد نيامدند و از ما ياد نكردند، مگر آن كه خداوند متعال، به آن دو، بر فرشتگان، مباهات كرد. پس هر گاه با هم جمع شديد، به ياد كردن [از ما]بپردازيد؛ زيرا در گردهمايى و گفتگوى شما، زنده شدن [ياد و نام و مكتب] ماست. بهترينِ مردمان، پس از ما، كسى است كه در باره كار ما گفتگو كند و به ياد كردن از ما فرا بخواند.