حلية الأولياءـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: ما به نوبت، شبانى مى كرديم و چون نوبت من شد، شترانم را در چراگاه رها ساختم و نزد پيامبر خدا كه خطبه مى خواند، آمدم. شنيدم كه مى فرمايد: «[در روز رستاخيز،]مردم در بيابانى چنان هموار، گرد مى آيند كه چشم، همه آنها را مى بيند و صداى جارزننده، به همه آنها مى رسد. سپس جارزننده اى سه بار جار مى زند كه: به زودى، اهل محشر خواهند دانست كه عزّت و بزرگوارى، از آنِ كيست!. سپس مى گويد: كجايند آنان كه «پهلوهايشان را از بسترهايشان جدا مى كنند و با بيم و اميد، پروردگارشان را مى خوانند و از آنچه روزى شان داده ايم، انفاق مى كنند» ؟. آن گاه بانگ مى زند كه: به زودى، اهل محشر خواهند دانست كه عزّت و بزرگوارى، از آنِ كيست!. سپس سه بار مى گويد: كجايند آنان كه «نه

تفسير القمّىـ به نقل از امام صادق عليه السلام ـ: [آيه] «خدا براى هر كه بخواهد، دو چندان مى كند» ، براى كسى است كه دارايى خود را به خاطر جلب خشنودى خدا انفاق كند. هر كس دارايى خود را در راه جلب خشنودى خدا انفاق كند و سپس بر كسى كه به او كمك كرده است، منّت گذارد، چنان است كه خداوند فرموده است: «آيا كسى از شما دوست دارد كه باغى از درخت خرما و انگور داشته باشد كه در آن، جوى ها روان اند و براى او در آن باغ، هر گونه ميوه اى هست و در حالى كه به او، پيرى رسيده و فرزندانى خردسال دارد، [ناگهان] اِعصارى آتشين بر آن بيفتد و [باغ، يكسر] بسوزد؟» . اِعصار، به معناى گردباد است. پس، هر كه بر كسى كه به او صدقه داده است، منّت بگذارد، همانند كسى است كه باغى پُر ميوه دارد و خود، پيرى ناتوان است و فرزندانى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس يك جفت نفاق سخت گيرى نكند اگر مى تواند دو درهم دهد، يك درهم ندهد، اگر مى تواند دو دينار دهد، يكى ندهد، اگر مى تواند دو شتر بدهد، يكى ندهد و از اين قبيل." data-tip="ظاهرا مقصود اين است كه در انفاق سخت گيرى نكند اگر مى تواند دو درهم دهد، يك درهم ندهد، اگر مى تواند دو دينار دهد، يكى ندهد، اگر مى تواند دو شتر بدهد، يكى ندهد و از اين قبيل.">۲ در راه خدا انفاق كند، از [همه] درهاى بهشت به او ندا داده مى شود كه: «اى بنده خدا! اين در، خوب است!»، در حالى كه كسى كه اهل نماز باشد، از درِ نماز، فرا خوانده مى شود، كسى كه اهل جهاد باشد، از درِ جهاد، فرا خوانده مى شود، كسى كه اهل روزه باشد، از درِ سيراب، فرا خوانده مى شود، و كسى كه اهل صدقه باشد، از درِ صدقه فرا خوانده

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به عبد اللّه بن سلام كه گفت: مرا از اهل بهشت خبر دهيد كه آيا با اسلام، به بهشت مى روند، يا با ايمان، يا با عمل ـ: از آنان، يكى به واسطه هر سه اينها به بهشت مى رود: هم مسلمان است، هم مؤمن و هم اهل عمل. پس با سه كار، به بهشت مى رود. يا اين كه نصرانى يا يهودى و يا مجوسى است و مابين دو نماز، مسلمان مى شود و به خدا ايمان مى آورد و كفر را از دلش مى كَند و در همان جا مى ميرد، در حالى كه چيزى از اعمال را به جا نياورده است. چنين كسى اهل بهشت است، و اين، ايمان بدون عمل است. ديگرى، يهودى يا نصرانى است كه صدقه مى دهد و انفاق مى كند؛ امّا نه براى خدا. چنين كسى در كفر و گم راهى است. او مخلوق را به جاى خالق مى پرستد. چنين كسى اگر بر همان دينش بميرد، روز قيامت بر