فیلترها
نتایج جستجو برای «هر آنچه دل بخواهد و دیده از آن لذت ببرد در بهشت هست»: ۱۰ حدیث
سنن الترمذي عن سليمان بن يزيد عن أبيه:إِنَّ رَجُلاً سَأَلَ النَّبِيَ صلى الله عليه و آله فَقالَ: يا رَسُولَ اللّهِ، هَل فِي الجَنَّةِ مِن خَيلٍ؟ قالَ: إِنِ اللّهُ أَدخَلَكَ الجَنَّةَ، فَلا تَشاءُ أَن تُحمَلَ فِيها عَلَى فَرَسٍ مِن ياقُوتَةٍ حَمراءَ، يَطِيرُ بِكَ فِي الجَنَّةِ حَيثُ شِئتَ!
قالَ: وَسَأَلَهُ رَجُلٌ فَقالَ: يا رَسُولِ اللّهِ، هَل فِي الجَنَّةِ مِن إِبِلٍ؟ قالَ: فَلَم يَقُل لَهُ مِثلَ ما قالَ لِصاحِبِهِ. قالَ: إِنْ يُدخِلكَ اللّهُ الجَنَّةَ يَكُن لَكَ فِيها ما اشتَهَت نَفسُكَ وَلَذَّت عَينُكَ. ۱
سنن الترمذىـ به نقل از سليمان بن يزيد، از پدرش ـ: مردى از پيامبر صلى الله عليه و آله سؤال كرد و گفت: اى پيامبر خدا! آيا در بهشت، اسب هم هست؟
فرمود: «اگر خدا تو را به بهشت وارد كند، نمى خواهى كه در آن جا بر اسبى از ياقوت سرخ سوارت كنند و با آن در بهشت، هر جا كه مى خواهى، پرواز كنى؟».
مرد ديگرى پرسيد: اى پيامبر خدا! آيا در بهشت، شتر هم هست؟
پيامبر صلى الله عليه و آله پاسخى را كه به اوّلى داده بود، به او نداد؛ بلكه فرمود: «اگر خدا تو را به بهشت وارد كند، در آن جا آنچه دلت بخواهد و ديده لذّت مى برد، برايت خواهد بود».
۱.سنن الترمذي: ج 4 ص 681 ح 2543، مسند ابن حنبل: ج 9 ص 17 ح 23043 عن بريدة، المعجم الأوسط: ج 5 ص 185 ح 5023، مسند الطيالسي: ص 108 ح 806 كلاهما عن سليمان بن بريدة عن أبيه، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 8 ص 72 ح 38 عن بريدة وكلّها نحوه، كنز العمّال: ج 14 ص 648 ح 39776.
تفسير ابن كثير عن أبي هريرة:إِنَّ أَبا أُمامَةَ حَدَّثَ أَنَّ رَسُولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله حَدَّثَهُم وَذَكَر الجَنَّةَ، فَقالَ: وَالَّذِي نَفسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ! لَيَأخُذَنَّ أَحَدُكُم اللُّقمَةَ فَيَجعَلُها فِي فِيهِ، ثُمَّ يَخطُرُ عَلى بالِهِ طَعامٌ آخَرُ، فَيَتَحَوَّلُ الطَّعامُ الَّذِي فِي فِيهِ عَلَى الَّذِي اشتَهى. ثُمَّ قَرَأَ: «وَ فِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنتُمْ فِيهَا خَــلِدُونَ» ۱. ۲
تفسير ابن كثيرـ به نقل از ابو هريره ـ: ابو اُمامه روايت كرد كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله برايشان از بهشت ياد كرد و فرمود: «سوگند به آن كه جان محمّد در دست اوست، هر يك از شما لقمه را بر مى دارد و در دهانش مى گذارد و سپس آرزوى خوراك ديگرى مى كند. پس در دم، همان لقمه اى كه در دهان اوست، به خوراكى كه هوس كرده است، تبديل مى شود».
پيامبر صلى الله عليه و آله سپس اين آيه را خواند: «و در آن جا، آنچه دل ها آن را بخواهند و ديدگان را خوش آيد، هست و شما در آن، جاويدانيد» .
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إِذا اشتَهى المُؤمِنُ الوَلَدَ فِي الجَنَّةِ كانَ حَملُهُ وَوَضعُهُ وَسِنُّهُ فِي ساعَةٍ واحِدَةٍ كَما يَشتَهِي. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه مؤمن در بهشتْ هوس فرزند كند، در همان دم، باردارى و زايمان فرزند دلخواهش، در همان سنّى كه او مى خواهد، صورت مى پذيرد.
۱.مسند ابن حنبل: ج 4 ص 21 ح 11063، سنن الترمذي: ج 4 ص 695 ح 2563، سنن ابن ماجة: ج 2 ص 1452 ح 4338 وليس فيه «وسنّه»، سنن الدارمي: ج 2 ص 794 ح 2729، صحيح ابن حبّان: ج 16 ص 417 ح 7404 وفيه «وشبابه» بدل «وسنّه» وكلّها عن أبي سعيد الخدري، كنز العمّال: ج 14 ص 476 ح 39326.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن يَدخُل الجَنَّةَ يُنعَم لا يَبأَسُ، لا تَبلى ثِيابُهُ، وَلا يَفنى شَبابُهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه به بهشت وارد شود، همواره برخوردار است و هرگز بينوا نمى شود، جامه هايش كهنه نمى شوند و جوانى اش از بين نمى رود.
۱.صحيح مسلم: ج 4 ص 2181 ح 21، مسند ابن حنبل: ج 3 ص 301 ح 8835، مسند أبي يعلى: ج 6 ص 52 ح 6397، مسند إسحاق بن راهويه: ج 1 ص 119 ح 36، المعجم الأوسط: ج 8 ص 258 ح 8566 كلّها عن أبي هريرة، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 8 ص 67 ح 2 عن ابن عمر وكلاهما نحوه، كنز العمّال: ج 14 ص 474 ح 39318؛ بحار الأنوار: ج 8 ص 147 ح 74 نقلاً عن جامع الأخبار.
عنه صلى الله عليه و آله:إِذا استَقَرَّ أَهلُ الجَنَّةِ فِي الجَنَّةِ اشتاقَ الإِخوانُ إِلَى الإِخوانِ، فَيَسِيرُ سَرِيرُ ذا إِلى سَرِيرِ ذا فَيَلتَقِيانِ، فَيَتَحَدَّثانِ ما كانَ بَينَهُما فِي دارِ الدُّنيا، ويَقولُ: يا أَخِي، تَذكُرُ يَومَ كَذا كُنّا فِي دارِ الدُّنيا فِي مَجلِسِ كَذا، فَدَعَونا اللّهَ فَغَفَرَ لَنا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چون بهشتيان در بهشت استقرار يابند، برادرانْ مشتاق ديدار يكديگر مى شوند. پس، تخت اين يكى به سوى تخت ديگرى حركت مى كند و آن دو با هم ديدار مى كنند و از آنچه در سراى دنيا ميانشان گذشته است، سخن مى گويند و يكى مى گويد: برادرم! يادت مى آيد كه فلان روز، در سراى دنيا در فلان مجلس بوديم و دعا كرديم و خدا ما را آمرزيد؟
۱.حلية الأولياء: ج 8 ص 49، تاريخ دمشق: ج 21 ص 170 ح 4760، الدرّ المنثور: ج 7 ص 634 نقلاً عن البزّار نحوه وكلّها عن أنس، كنز العمّال: ج 14 ص 467 ح 39285.
سنن الدّارميّ عن زيد بن أرقم:قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: إِنَّ الرَّجُلَ مِن أَهلِ الجَنَّةِ لَيُعطَى قُوَّةَ مِئَةِ رَجُلٍ، فِي الأَكلِ وَالشُّربِ وَالجِماعِ وَالشَّهوَةِ.
فَقالَ رَجُلٌ مِنَ اليَهُودِ: إِنَّ الَّذِي يَأكُلُ وَيَشرَبُ تَكُونُ مِنهُ الحاجَةُ؟ فَقالَ: يُفِيضُ مِن جِلدِهِ عَرَقٌ، فَإِذا بَطنُهُ قَد ضَمَرَ. ۱
سنن الدارمىـ به نقل از زيد بن ارقم ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «در بهشت به مرد، نيروى صد مرد در خوردن و آشاميدن و جِماع و شهوت داده مى شود».
مردى از يهود گفت: كسى كه مى خورد و مى آشامد، به قضاى حاجت نياز ندارد؟
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «از پوست او عرق مى ريزد و شكمش خالى مى شود».
۱.سنن الدارمي: ج 2 ص 791 ح 2721، مسند ابن حنبل: ج 7 ص 84 ح 19333، المعجم الكبير: ج 5 ص 178 ح 5006، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 8 ص 73 ح 41، كنز العمّال: ج 14 ص 468 ح 39290.
مسند ابن حنبل عن زيد بن أرقم:أَتى النَّبِيَ صلى الله عليه و آله رَجُلٌ مِنَ اليَهُودِ فَقالَ: يا أَبا القاسِمِ، أَلَستَ تَزعَمُ أَنَّ أَهلَ الجَنَّةِ يَأكُلُونَ فِيها وَيَشرَبُونَ؟ وَقالَ لِأَصحابِهِ: إِن أَقَرَّ لِي بِهَذِهِ خَصَمتُهُ.
قالَ: فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: بَلى، وَالَّذِي نَفسِي بِيَدِهِ! إِنَّ أَحَدَهُم لَيُعطَى قُوَّةَ مِئَةِ رَجُلٍ فِي المَطعَمِ وَالمَشرَبِ وَالشَّهوَةِ وَالجِماعِ.
قالَ: فَقالَ لَهُ اليَهُودِيُ: فَإِنَّ الَّذِي يَأكُلُ وَيَشرَبُ تَكُونُ لَهُ الحاجَةُ؟ قالَ: فَقالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: حاجَةُ أَحَدِهِم عَرَقٌ يُفِيضُ مِن جُلُودِهِم مِثلَ رِيحِ المِسكِ، فَإِذا البَطنُ قَد ضَمَرَ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از زيد بن ارقم ـ: مردى از يهود، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى ابو القاسم! آيا نه اين است كه مى گويى بهشتيان مى خورند و مى آشامند؟ و به دوستانش گفت: اگر به اين اقرار كند، او را محكوم مى كنم.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «چرا! سوگند به آن كه جانم در دست اوست، به هر يك از آنان، نيروى صد مرد در خوردن و آشاميدن و شهوت و جِماع داده مى شود».
يهودى گفت: كسى كه مى خورد و مى آشامد، قضاى حاجت نمى كند؟
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «قضاى حاجت هر يك از آنها، عرق مشك فشانى است كه از پوستش مى تراود و شكمش فرو مى نشيند».
۱.مسند ابن حنبل: ج 7 ص 76 ح 19289، الزهد لابن المبارك: ص 512 ح 1459، المعجم الكبير: ج 5 ص 178 ح 5008 نحوه، كنز العمّال: ج 14 ص 484 ح 39359؛ تنبيه الخواطر: ج 1 ص 358 عن جابر، بحار الأنوار: ج 8 ص 149 ح 82.
الإمام عليّ عليه السلام:قالَ رَجُلٌ: يا رَسُولَ اللّهِ، إِنِّي أُحِبُّ الخَيلَ؛ أَفِي الجَنَّةِ خَيلٌ؟ قالَ: نَعَم، وَالَّذِي نَفسِي بِيَدِهِ! إِنَّ فِيها خَيلاً مِن ياقُوتٍ أَحمَرَ، عَلَيها يُركَبُونَ فَتَدِفُّ ۱ بِهِم خِلالَ وَرَقِ الجَنَّةِ.
قالَ رَجُلٌ: يا رَسُولَ اللّهِ، إِنِّي يُعجِبُنِي الصَّوتُ الحَسَنُ؛ أَفِي الجَنَّةِ الصَّوتُ الحَسَنُ؟ قالَ: نَعَم، وَالَّذِي نَفسِي بِيَدِهِ! إِنَّ اللّهَ لَيَأمُرُ لِمَن أَحَبَّ ذَلِكَ مِنهُم بِشَجَرٍ يُسمِعُهُ صَوتا بِالتَّسبِيحِ، ما سَمِعَتِ الآذانُ بِأَحسَنَ مِنهُ قَطُّ.
قالَ رَجُلٌ: يا رَسُولَ اللّهِ، إِنِّي أُحِبُّ الإِبِلَ؛ أَفِي الجَنَّةِ إِبِلٌ؟ قالَ: نَعَم، وَالَّذِي نَفسِي بِيَدِهِ! إِنَّ فِيها نَجائِبَ مِن ياقُوتٍ أَحمَرَ، عَلَيها
امام على عليه السلام:مردى گفت: اى پيامبر خدا! من به اسب علاقه دارم. آيا در بهشت هم اسب هست؟
فرمود: «آرى، سوگند به آن كه جانم در دست اوست. در آن جا اسبانى از ياقوت سرخ هستند كه [بهشتيان] بر آنها نشانده مى شوند و آن اسب ها آنان را در ميان برگ هاى بهشت، به آرامى مى گردانند».
مرد ديگرى گفت: اى پيامبر خدا! من آواز خوش را دوست دارم. آيا در بهشت، آواز خوش هم هست؟
فرمود: «آرى، سوگند به آن كه جانم در دست اوست. خداوند براى هر يك از بهشتيان كه آواز خوش را دوست دارد، به درختى فرمان مى دهد كه آواز تسبيح برايش سر دهد؛ آوازى كه گوش ها هرگز خوش تر از آن را نشنيده اند».
مرد ديگرى گفت: اى پيامبر خدا! من شتر دوست دارم. آيا در بهشت، شتر هم هست؟
فرمود: «آرى، سوگند به آن كه جانم در دست اوست. در آن جا
الإمام زين العابدين عليه السلام:مَن طَلَبَ الغِنى وَالأَموالَ وَالسَّعَةَ فِي الدُّنيا فَإِنَّما يَطلُبُ ذَلِكَ لِلرّاحَةِ، وَالرّاحَةُ لَم تُخلَق فِي الدُّنيا وَلا لِأَهلِ الدُّنيا، إِنَّما خُلِقَتِ الرّاحَةُ فِي الجَنَّةِ وَلِأَهلِ الجَنَّةِ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:كسى كه در دنيا در پى توانگرى و ثروت و رفاه است، در حقيقت، آنها را براى آسايش مى جويد، حال آن كه آسايش، در دنيا و براى اهل دنيا آفريده نشده است؛ بلكه آسايش، در بهشت است و براى بهشتيان، خلق شده است.
۱.الخصال: ص 64 ح 95 عن الزهري، بحار الأنوار: ج 73 ص 92 ح 69.