سنن أبى داوودـ به نقل از ابو برزه اَسلَمى ـ: پيامبر خدا، در پايان، ۳ هر گاه مى خواست از مجلس برخيزد، مى گفت: «پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم».

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، از هيچ مجلسى بر نمى خاست، مگر آن كه مى گفت: «پاكا تو ـ اى خداوند و اى پروردگار من ـ و ستايش، تو را! معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى آورم». من به ايشان گفتم: اى پيامبر خدا! چه بسيار اين كلمات را هنگام برخاستن از جا مى گويى! فرمود: «هر كس هنگامى كه از جايش بر مى خيزد، اين كلمات را بگويد، هر خطايى كه از او در آن مجلس سر زده است، آمرزيده مى شود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كفّاره مجلس، اين است كه بنده بگويد: «پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز خدا نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس جملات «پاكا خدا، و ستايش، او را! پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم» را در مجلسى كه در آن ذكر خداست، بگويد، همانند مُهرى است كه بر آن مجلس زده مى شود، و هر كس آن را در مجلسى كه به بيهودگى مى گذرد، بگويد، كفّاره آن مجلس خواهد بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در مجلسى بنشيند كه در آن بيهوده گويى بسيار شود، چنانچه پيش از آن كه از آن مجلس برخيزد، بگويد: «پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم»، آنچه از او در آن مجلس سر زده است، آمرزيده مى شود.

امام باقر عليه السلام:هر كه مى خواهد كه با پيمانه پُر [مزد] بگيرد، هر گاه خواست از جاى خود بلند شود، بگويد: «پاكا پروردگار تو، پروردگار عزّت، از آنچه در وصف او مى گويند! و درود بر فرستادگان [الهى]! و ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است».