الكافىـ به نقل از حسين بن بشّار، از مردى كه سند حديث را به يكى از اهل بيت عليهم السلام رسانده است، در باره اين سخن خداوند عز و جل: «مردانى كه نه تجارتى و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا باز نمى دارد» ـ: آنان، بازرگانانى هستند كه تجارت و داد و ستد، از ياد خدا بازشان نمى دارد. هر گاه وقت نماز شود، به گزاردن حقّ خدا (نماز) مى پردازند.

مسند زيدـ به نقل از زيد بن على، از پدرش امام زين العابدين، از امام حسين عليهماالسلامـ: خورشيد در آستانه زوال بود كه جبرئيل عليه السلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله فرود آمد و به او فرمان داد تا نماز ظهر بخواند و وقتى سايه به اندازه خود شى ء سايه دار رسيده بود، فرود آمد و به او فرمان داد تا نماز عصر بخواند. سپس، هنگامى كه قرص خورشيد پايين رفت، فرود آمد و به او فرمان داد تا نماز مغرب بخواند. سپس، هنگامى كه شَفَق پايين آمد، فرود آمد و به او فرمان داد كه نماز عشاء بخواند و هنگامى كه سپيده دميد، فرود آمد و به او فرمان داد تا نماز صبح بخواند.

ثواب الأعمالـ به نقل از ابن عمر، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «هر مرد مسلمانى كه پس از نماز صبح در نمازگاهش بنشيند و به ذكر خداى متعال بپردازد تا خورشيد طلوع كند، اجرى مانند حج گزارِ خانه خداى متعال دارد و خدا او را مى آمرزد، و اگر آن قدر بنشيند كه وقت نماز ديگرى در رسد و دو ركعت يا چهار ركعت نماز بخواند، گناهان گذشته اش آمرزيده مى شود و اجرى مانند حج گزارِ خانه خدا دارد».

امام على عليه السلام ـ در نامه خود به محمّد بن ابى بكر ـ:منتظر وقت نماز باش و آن را به هنگام بخوان. نه به دليل بيكارى آن را پيش از موقع بخوان، و نه به سبب كارى آن را از وقتش به تأخير انداز.

بحار الأنوارـ به نقل از فقه الرضا عليه السلام ـ: هرگاه در حال كسب و كار بودى و وقت نماز رسيد، كسبت تو را از نماز باز ندارد؛ زيرا خداوند مردمى را چنين توصيف كرده و ستوده است: «مردانى كه هيچ تجارت و خريد و فروشى از ياد خدا و نماز گزاردن و زكات دادن بازشان نمى دارد. بيمناك روزى هستند كه دلها و ديدگان دگرگون مى شوند» . اين مردم كاسب بودند، اما چون وقت نماز مى رسيد دست از كسب و كار مى شستند و به نماز مى ايستادند، مزد و پاداش اينان بيش از كسانى بود كه كاسبى نمى كردند و نماز مى خواندند.

امام صادق عليه السلام:شيعيان ما را در سه چيز بيازماييد: در وقت نماز، چگونگى مواظبتشان بر آن، در نگهدارى اسرارشان از دشمنان ما، و در همدردى و كمك مالى به برادرانشان.

امام على عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله شام و غير شام را بر نماز مقدّم نمى داشت و چون وقت نماز مى رسيد، گويى نه خانواده اى مى شناسد و نه رفيق شفيقى.

امام على عليه السلامـ در نامه خود به محمّد بن ابى بكر ـنوشت: مراقب وقت نماز باش و آن را به هنگام بخوان، نه به دليل فارغ بودن، آن را پيش از موقع بخوان و نه به سبب كارى آن را از وقتش به تأخير انداز.

امام صادق عليه السلام:فضيلت اوّل وقت [نماز]بر آخر وقت همچون فضيلت آخرت بر دنياست.

بحار الأنوارـ به نقل از قزّاز ـ: حضرت رضا عليه السلام به پيشباز جمعى از طالبيان بيرون رفت. كه وقت نماز رسيد؛ حضرت راه خود را به طرف كوشكى كه در آن نزديكى بود كج كرد و زير صخره اى فرود آمد و فرمود: اذان بگو. عرض كردم: منتظر مى مانيم تا دوستانمان هم به ما ملحق شوند. حضرت فرمود: خدا تو را بيامرزد، هرگز نمازت را، بى دليل از اوّل وقت به تأخير مينداز. هميشه رعايت اوّل وقت را بكن؛ پس، من اذان گفتم و نماز خوانديم.

عوالى اللآلى:در حديث آمده است: هرگاه وقت نماز مى رسيد على عليه السلام بيتابى مى كرد و مى لرزيد و رنگ به رنگ مى شد. عرض مى شد: شما را چه شده است اى امير مؤمنان؟ مى فرمود: وقت نماز رسيده است، وقت امانتى كه خداوند بر آسمانها و زمين عرضه كرد و آنها از پذيرفتن اين امانت سر باز زدند و از آن ترسيدند.

امام صادق عليه السلام:شبى كه پيامبر صلى الله عليه و آله به معراج برده شد، وقت نماز رسيد. جبرئيل اذان و اقامه گفت و سپس عرض كرد: اى محمّد! [براى امامت نماز]پيش برو. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: تو پيش برو، اى جبرئيل! جبرئيل گفت: از آن زمان كه به ما دستور داده شد بر آدم عليه السلام سجده كنيم، خود را بر آدميان مقدّم نمى داريم.