فیلترها
نتایج جستجو برای «گرما و سرما»: ۱۱ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في صِفَةِ الجَنَّةِ ـ: عَلى بابِ الجَنَّةِ شَجَرَةٌ، إنَّ الوَرَقَةَ مِنها لَيَستَظِلُّ تَحتَها ألفُ رَجُلٍ مِنَ النّاسِ، وَعَن يَمينِ الشَّجَرَةِ عَينٌ مُطَهِّرَةٌ مُزَكِّيَةٌ، قالَ: فَيُسقَونَ مِنها شَربَةً، فَيُطَهِّرُ اللّهُ بِها قُلوبَهُم مِنَ الحَسَدِ، ويُسقِطُ عَن أبشارِهِمُ الشَّعرَ، وَذلِكَ قَولُ اللّهِ عز و جل: «وَ سَقَـاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا» مِن تِلكَ العَينِ المُطَهِّرَةِ.
قالَ: ثُمَّ يَنصَرِفونَ إِلى عَينٍ اُخرى عَن يَسارِ الشَّجَرَةِ، فَيَغتَسِلونَ فيها، وهِيَ عَينُ الحَياةِ، فَلا يَموتُونَ أبَدا.
قالَ: ثُمَّ يوقَفُ بِهِم قُدّامَ العَرشِ، وقَد سَلِموا مِنَ الآفاتِ وَالأَسقامِ وَالحَرِّ وَالبَردِ أبَدا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در توصيف بهشت ـ: بر درِ بهشت، درختى است كه در سايه هر برگ آن، هزار نفر از مردم جا مى گيرند. در سمت راست درخت، چشمه اى پاك و پاك كننده قرار دارد. جرعه اى از آن را مى نوشند و به واسطه آن، خداوند، دل هايشان را از حسد، پاك مى سازد و مو از پوست بدنشان مى ريزد. اين، همان سخن خداوند عز و جل است كه: «و پروردگارشان نوشيدنى اى پاك كننده به آنان نوشانيد» از همان چشمه پاك.
سپس به سوى چشمه اى ديگر در سمت چپِ درخت مى روند و خود را در آن مى شويند. اين چشمه، چشمه زندگانى است. بنا بر اين، ديگر هرگز نمى ميرند.
سپس آنان را در پيش عرشْ نگه مى دارند، در حالى كه براى هميشه از آفت ها و بيمارى ها و گرما و سرما مصون شده اند.
۱.الكافي: ج 8 ص 96 ح 69 عن محمّد بن إسحاق المدني عن الإمام الباقر عليه السلام، تفسير القمّي: ج 2 ص 54 وفيه «مئة ألف» بدل «ألف»، بحار الأنوار: ج 8 ص 157 ح 98.
عنه صلى الله عليه و آله:الجَنَّةُ لَبِنَةٌ مِن ذَهَبٍ ولَبِنَةٌ مِن فِضَّةٍ، حَصباؤُها الياقوتُ وَالزُّمُرُّدُ، مِلاطُهَا ۱ المِسكُ الأَذفَرُ، تُرابُها الزَّعفَرانُ، أنهارُها جارِيَةٌ، ثِمارُها مُتَدَلِّيَةٌ، وأطيارُها مُرِنَّةٌ، لَيسَ فيها شَمسٌ ولا زَمهَريرٌ، لِكُلِّ رَجُلٍ مِن أهلِها ألفُ حورٍ ۲، يَمكُثُ مَعَ الحَوراءِ مِن حورِها ألفَ عامٍ، لا تَمَلُّهُ وَلا يَمَلُّها. ۳
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، يك خشتش از طلاست و يك خشتش از نقره. ريگ هايش ياقوت و زمرّد است. ملاطش مشكِ تند و خاكش زعفران است. جوى هايش روان، ميوه هايش آويزان و مرغانش آوازخوان اند. در آن جا نه آفتابى هست و نه سرماى سوزناكى. براى هر مردى از اهالى بهشت، هزار حورى است كه با هر حورى، هزار سال به سر مى بَرد، بى آن كه از يكديگر خسته و دل زده شوند.
۱.المِلاطُ: الطِّين الذي يُجعَلُ بَينَ سافَي البِناء (النهاية: ج 4 ص 357 «ملط»).
۲.حُوْر: جمع أحْوَر وحَوْراء، والحَوَر: ظهور قليل من البياض في العين من بين السواد، وذلك نهاية الحُسن من العين (مفردات ألفاظ القرآن: ص 262 «حور»).
۳.مسند زيد: ص 417 عن الإمام زين العابدين عن أبيه عن جدّه عليهم السلام، تفسير فرات: ص 594 ح 760 عن سلمان عن الإمام عليّ عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله نحوه؛ بحار الأنوار: ج 21 ص 86 ح 9.
الإمام الجواد عليه السلامـ فِي رِسالَتِهِ لِعَلِيِّ بنِ مَهزِيارَ ـ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحِيمِ، يا عَلِيُّ أَحسَنَ اللّهُ جَزاكَ، وَأَسكَنَكَ جَنَّتَهُ، وَمَنَعَكَ مِنَ الخِزيِ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ، وَحَشَرَكَ اللّهُ مَعَنا.
يا عَلِيُّ، قَد بَلَوتُكَ وَخَبَّرتُكَ فِي النَّصِيحَةِ وَالطّاعَةِ وَالخِدمَةِ، وَالتَّوقِيرِ وَالقِيامِ بِما يَجِبُ عَلَيكَ، فَلَو قُلتُ إِنِّي لَم أَرَ مِثلَكَ لَرَجَوتُ أَن أَكُونَ صادِقا. فَجَزاكَ اللّهُ جَنّاتِ الفِردَوسِ نُزُلاً، فَما خَفِيَ عَلَيَّ مَقامَكَ وَلا خِدمَتَكَ فِي الحَرِّ وَالبَردِ، فِي اللَّيلِ وَالنَّهارِ، فَأَسأَلُ اللّهَ إِذا جَمَعَ الخَلائِقَ لِلقِيامَةِ أَن يَحبُوَكَ ۱
بِرَحمَةٍ تَغتَبِطُ بِها، إِنَّهُ سَمِيعُ الدُّعاءِ. ۲
امام جواد عليه السلام ـ در نامه اش به على بن مهزيار ـ:به نام خداوند بخشاينده مهربان. اى على! خداوند به تو پاداش نيك عطا كند و تو را در بهشتش جاى دهد و در دنيا و آخرت، از خوارى، نگاهت دارد و با ما محشورت فرمايد!
اى على! من تو را در وفادارى و فرمان بردارى و خدمت گزارى و احترام گذاشتن [به ما] و انجام وظيفه امتحان و آزمايش كردم و اگر بگويم مانند تو را نديده ام، اميدوارم كه راست گفته باشم. پس خداوند، پذيرايى از تو را در باغ هاى فردوس قرار دهد! جايگاه تو و خدمت گزارى ات در گرما و سرما و در شب و روز، بر ما پوشيده نيست. از خدا مى خواهم كه چون خلايق را در قيامت گرد آورد، چنان رحمتى به تو بخشد كه بِدان شادمان شوى، كه او شنونده [و اجابت كننده]ى دعاست.
کلیدواژهها بهشتنام های بهشتنوید داده شدگان به بهشتشماری از یاران امام جواد علیه السلام +1 مورد دیگر
الإمام عليّ عليه السلامـ في فَتحِ خَيبَرَ ـ: إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله بَعَثَ أبا بَكرٍ، فَسارَ بِالنّاسِ، فَانهَزَمَ حَتّى رَجَعَ إلَيهِ. وبَعَثَ عُمَرَ، فَانهَزَمَ بِالنّاسِ حَتَّى انتَهى إلَيهِ. فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لَاُعطِيَنَّ الرّايَةَ رَجُلاً يُحِبُّ اللّهَ ورَسولَهُ، ويُحِبُّهُ اللّهُ ورَسولُهُ، يَفتَحُ اللّهُ لَهُ، لَيسَ بِفَرّارٍ. فَأرسَلَ إلَيَّ فَدَعاني، فَأَتَيتُهُ وأنَا أرمَدُ لا اُبصِرُ شَيئا، فَتَفَلَ في عَيني وقالَ: اللّهُمَّ اكفِهِ الحَرَّ وَالبَردَ. قالَ: فَما آذاني بَعدُ حَرٌّ ولا بَردٌ. ۱
امام على عليه السلامـ در فتح خيبر ـ: پيامبر خدا، ابو بكر را فرستاد و او مردم را حركت داد؛ امّا شكست خورد و به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشت. عمر را نيز فرستاد و او هم با افرادى در هم شكست و به سوى پيامبر صلى الله عليه و آله باز آمد.
پس پيامبر خدا فرمود: «فردا پرچم را به دست مردى مى سپارم كه خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش هم او را دوست دارند. خداوند برايش پيروزى مى آورَد و گريزنده نيست». پس به سراغ من فرستاد و مرا فرا خوانْد.
نزدش رفتم، در حالى كه از چشمْ درد، چيزى را نمى ديدم. پس آب دهان خود را بر چشمم نهاد و گفت: «خدايا! او را از گرما و سرما حفظ كن».
پس از آن، [هيچ گاه] گرما و سرما آزارم نداد.
۱.المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 497 ح 17، مسند البزّار: ج 2 ص 136 ح 496، خصائص أمير المؤمنين للنسائي: ص 54 ح 13 كلّها عن أبي ليلى، السيرة النبويّة لابن هشام: ج 3 ص 349، البداية والنهاية: ج 7 ص 337 و ج 4 ص 186، تاريخ دمشق: ج 42 ص 89 والأربعة الأخيرة عن سلمة بن عمرو بن الأكوع، المناقب لابن المغازلي: ص 181 ح 217 عن أبي هريرة والخمسة الأخيرة من دون إسناد إليه عليه السلام؛ الخصال: ص 555 ح 31 عن عامر بن واثلة، الأمالي للطوسي: ص 546 ح 168 عن أبي ذرّ، شرح الأخبار: ج 1 ص 302 ح 283 والثمانية الأخيرة نحوه، إعلام الورى: ج 1 ص 364 عن أبي ليلى وراجع مسند ابن حنبل: ج 9 ص 19 ح 23054.
الإرشاد عن عبد الملك بن هشام ومحمّد بن إسحاق وغيرهم من أصحاب الآثار:حاصَرَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَيبَرَ بِضعا وعِشرينَ لَيلَةً، وكانَتِ الرّايَةُ يَومَئِذٍ لِأَميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام، فَلَحِقَهُ رَمَدٌ أعجَزَهُ عَنِ الحرَبِ، وكانَ المُسلِمونَ يُناوِشونَ اليَهودَ مِن بَينِ أيدي حُصونِهِم وجَنَباتِها. فَلَمّا كانَ ذاتَ يَومٍ فَتَحُوا البابَ وقَد كانوا خَندَقوا عَلى أنفُسِهِم، وخَرَجَ مَرحَبٌ بِرِجلِهِ يَتَعَرَّضُ لِلحَربِ.
فَدَعا رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله أبا بَكرٍ فَقالَ لَهُ: خُذِ الرّايَةَ، فَأَخَذَها ـ في جَمعٍ مِنَ المُهاجِرينَ ـ فَاجتَهَدَ ولَم يُغنِ شَيئا، فَعادَ يُؤَنِّبُ القَومَ الَّذينَ اتَّبَعوهُ ويُؤَنِّبونَهُ!
فَلَمّا كانَ مِن الغَدِ تَعَرَّضَ لَها
الإرشادـ به نقل از عبد الملك بن هشام و محمّد بن اسحاق و ديگر راويان تاريخ ـ: پيامبر خدا، خيبر را بيست و چند شب در محاصره گرفت و در اين روزها پرچم به دست امير مؤمنان بود كه چشمْ دردى بر او عارض شد و از حضور در جنگ ناتوانش كرد.
مسلمانان در جلوى در و كناره هاى دژهاى يهوديان با آنها مى جنگيدند تا اين كه يكى از روزها درِ دژ را باز كردند و مرحب، پياده براى جنگ، پيش آمد و از خندقِ گرداگرد دژ كه خودشان كَنده بودند، گذشت. پس پيامبر خدا، ابو بكر را فرا خواند و به او فرمود: «پرچم را بگير!».
آن را گرفت و با گروهى از مهاجران كوشيد و كارى از پيش نبرد و بازگشت، در حالى كه [او] همراهانش را سرزنش مى كرد و همراهانش او را ملامت مى كردند.
فرداى آن روز، عمر پيش آمد و اندكى پيش نرفته، بازگشت. او يارانش را
۱.الإرشاد: ج 1 ص 125 وراجع تاريخ دمشق: ج 42 ص 107.
الإمام عليّ عليه السلام:دَعا لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله أن يَقِيَنِي اللّهُ عَزَّوجَلَّ الحَرَّ وَالبَردَ. ۱
امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله براى من دعا كرد تا خداى عز و جل مرا از گرما و سرما حفظ كند.
۱.عيون أخبار الرضا: ج 2 ص 63 ح 261 عن الحسن بن عبد اللّه بن العبّاس الرازي عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام.
سنن ابن ماجة عن عبد الرحمن بن أبي ليلى:كانَ أبو لَيلى يَسمُرُ مَعَ عَلِيٍّ، فَكان يَلبَسُ ثِيابَ الصَّيفِ فِي الشِّتاءِ، وثِيابَ الشِّتاءِ فِي الصَّيفِ. فَقُلنا: لَو سَأَلتَهُ! فَقالَ: إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله بَعَثَ إلَيَّ وأنَا أرمَدُ العَينِ يَومَ خَيبَرَ، قُلتُ: يا رَسولَ اللّهِ، إنّي أرمَدُ العَينِ! فَتَفَلَ في عَيني، ثُمَّ قالَ: اللّهُمَّ أذهِب عَنهُ الحَرَّ وَالبَردَ. قالَ: فَما وَجَدتُ حَرّا ولا بَردا بَعدَ يَومَئِذٍ. وقالَ: لَأَبعَثَنَّ رَجُلاً يُحِبُّ اللّهَ ورَسولَهُ، ويُحِبُّهُ اللّهُ ورَسولُهُ، لَيسَ بِفَرّارٍ. فَتَشَرَّفَ لَهُ النّاسُ، فَبَعَثَ إلى عَلِيٍّ فَأَعطاها إيّاهُ. ۱
سنن ابن ماجةـ به نقل از عبد الرحمان بن ابى ليلى ـ: ابو ليلى، هميشه با على عليه السلام به سر مى برد و على عليه السلام، لباس تابستان را در زمستان، و لباس زمستان را در تابستان مى پوشيد. به ابو ليلى گفتيم: كاش رازش را از على عليه السلام مى پرسيدى!
على عليه السلام فرمود: پيامبر خدا در جنگ خيبر در پى من فرستاد و من، چشمْ درد داشتم. گفتم: اى پيامبر خدا! چشمْ درد دارم. پس، از آب دهان خود بر چشمم نهاد و سپس گفت: «خدايا! گرما و سرما را از او دور كن».
پس از آن روز، ديگر گرما و سرمايى احساس نكردم.
و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «[فردا] مردى را روانه مى كنم كه خدا و پيامبرش او را دوست دارند و او نيز خدا و پيامبرش را دوست دارد و نمى گريزد».
پس مردم، گردن كشيدند و پيامبر صلى الله عليه و آله
۱.سنن ابن ماجة: ج 1 ص 43 ح 117، مسند ابن حنبل: ج 1 ص 214 ح 778 و ص 281 ح 1117، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 497 ح 17 نحوه؛ الأمالي للمفيد: ص 318 ح 3، الأمالي للطوسي: ص 89 ح 137 كلاهما نحوه من «إنّ رسول اللّه» إلى «يومئذٍ» وراجع المعجم الأوسط: ج 2 ص 381 ح 2286 وخصائص أمير المؤمنين للنسائي: ص 274 ح 150 والخصال: ص 555 ح 31 وعيون أخبار الرضا: ج 2 ص 60 ح 240 والاختصاص: ص 310.
مسند البزّار عن أبي ليلى:قُلتُ لِعَلِيٍّ ـ وكانَ يَسمُرُ مَعَهُ ـ إنَّ النّاسَ قَد أنكَروا مِنكَ أن تَخرُجَ فِي الحَرِّ فِي الثَّوبِ الثَّقيلِ المَحشُوِّ، وفِي الشِّتاءِ فِي المَلاءَتَينِ الخَفيفَتَينِ! فَقالَ عَلِيٌّ: أوَلَم تَكُن مَعَنا؟ قُلتُ: بَلى. قالَ: فَإِنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله دَعى أبا بَكرٍ فَعَقَدَ لَهُ اللِّواءَ، ثُمَّ بَعَثَهُ فَسارَ بِالنّاسِ فَانهَزَمَ، حَتّى إذا بَلَغَ ورَجَعَ دَعى عُمَرَ فَعَقَدَ لَهُ لِواءً، فَسارَ ثُمَّ رَجَعَ مُنهَزِما بِالنّاسِ، فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «لَاُعطِيَنَّ الرّايَةَ رَجُلاً يُحِبُّ اللّهَ ورَسولَهُ ويُحِبُّهُ اللّهُ ورَسولُهُ، يَفتَحُ اللّهُ لَهُ، لَيسَ بِفَرّارٍ»، فَأَرسَلَ إلَيَّ فَدَعاني، فَأَتَيتُهُ وأنَا
مسند البزّارـ به نقل از ابو ليلى كه شبانه روز با على عليه السلام بود ـ: به على عليه السلام گفتم: مردم نمى پسندند كه تو در گرما با لباس سنگين و كلفت بيرون مى آيى و در زمستان با دو تكه پارچه!
على عليه السلام فرمود: «مگر با ما نبوده اى؟».
گفتم: چرا.
فرمود: «پيامبر خدا، ابو بكر را فرا خواند و برايش پرچم [فرماندهى] بست و سپس او را روانه كرد. او مردم را حركت داد و شكست خورد و عقب نشست.
پيامبر صلى الله عليه و آله پس از وى، عمر را فرا خواند و پرچم برايش بست و او نيز حركت كرد و شكست خورد و بازگشت. پس پيامبر خدا فرمود: پرچم را به مردى مى سپارم كه خدا و پيامبرش را دوست دارد و خدا و پيامبرش نيز او را دوست دارند. خدا پيروزش مى كند و گريزنده نيست.
پس به سوى من فرستاد و مرا فرا خواند. به نزد او
۱.مسند البزّار: ج 2 ص 136 ح 496، فضائل الصحابة لابن حنبل: ج 2 ص 638 ح 1084، خصائص أمير المؤمنين للنسائي: ص 54 ح 13، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 497 ح 17، دلائل النبوّة للبيهقي: ج4 ص213، تاريخ دمشق: ج42 ص107 ح 8465؛ المناقب للكوفي: ج 2 ص 88 ح 575 كلّها نحوه.
الغارات عن أبي إسحاق السبيعي:كُنتُ عَلى عُنُقِ أبي يَومَ الجُمُعَةِ وأميرُ المُؤمِنينَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ عليه السلام يَخطُبُ وهُوَ يَتَرَوَّحُ بِكُمِّهِ، فَقُلتُ: يا أبَه، أميرُ المُؤمِنينَ يَجِدُ الحَرَّ؟ فَقالَ لي: لا يَجِدُ حَرّا ولا بَردا، ولكِنَّهُ غَسَلَ قَميصَهُ وهُوَ رَطبٌ ولا لَهُ غَيرُهُ فَهُوَ يَتَرَوَّحُ بِهِ. ۱
الغاراتـ به نقل از ابو اسحاق سبيعى ـ: من روز جمعه اى بر دوش پدرم بودم و امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام خطبه مى خواند و در همان حال آستينش را تكان مى داد. من گفتم: اى پدر! امير مؤمنان احساس گرما مى كند؟
پدرم گفت: [نه،] او احساس گرما و سرما نمى كند؛ امّا پيراهنش را شسته و هنوز نَم دارد و چون پيراهن ديگرى ندارد، آن را تكان مى دهد [تا خشك شود].
۱.الغارات: ج 1 ص 98.
الإمامُ الباقرُ أو الإمامُ الصّادقُ عليهماالسلام:ثلاثٌ لا يُسألُ عَنها العَبدُ: خِرْقَةٌ يُواري بهاعَوْرَتَهُ، أو كِسْرَةٌ يَسُدُّ بها جَوْعَتَهُ، أو بَيتٌ يَكُنُّهُ مِن الحَرِّ والبَرْدِ. ۱
امام باقر يا امام صادق عليهماالسلام:سه چيز است كه بنده درباره آنها باز خواست نمى شود: تكّه پارچه اى كه به وسيله آن خود را مى پوشاند، تكّه نانى كه با آن سدّ جوع مى كند، و خانه اى كه او را از گرما و سرما محفوظ مى دارد.
۱.مجمع البيان: 10/812.
الامام صادق عليه السلام:إعتَبِر بِهذهِ الحَرِّ و البَردِ كَيفَ يَتَعاوَرانِ العالَمَ و يَتَصِّرفانِ، هذا التَّصَرُّفُ فِي الزِّيادَةِ و النُّقصانِ و الإعتِدالِ لإِقامَةِ هذِهِ الأزمِنَةِ الأربعَةِ مِنَ السَّنَةِ و ما فيهِما مِنَ المَصالِحِ؛ ۱
امام صادق عليه السلام:به گرما و سرما بنگر كه چگونه چرخ نظام جهان را به گردش در مى آورند و خود نيز در گردش اند. اين گردش در فزونى و كاستى و اعتدال، براى برقرار ماندن فصل هاى سال و مصالحى است كه در آن دو است.
۱.همان، ج 58، ص 173.