مُسنَد أبى يَعلىـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، ياد كردن نهانى را كه [حتّى] فرشتگان نگهبان آن را نمى شنوند، هفتاد بار [بر ياد كردن آشكار از خدا] برترى مى داد و مى فرمود: «چون روز قيامت شود و خداوند، خلايق را براى حسابرسى گرد آورد و فرشتگان نگهبان، آنچه را حفظ كرده اند و نوشته اند، بياورند، خداوند به ايشان مى فرمايد: ببينيد آيا چيزى از [اعمال] او باقى مانده است؟. آنان مى گويند: اى پروردگار ما! هر آنچه از او داشته ايم و حفظ كرده ايم، شمارش كرده و نوشته ايم. پس خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به او مى گويد: تو در نزد من، اندوخته اى دارى كه خودت از آن، بى خبرى و براى آن، پاداشت مى دهم، و آن، ياد كردن نهانى است».

امام على عليه السلام:خوشا به حال كسى كه دلش را به انديشيدن، مشغول داشت و زبانش را به ياد خدا.

امام على عليه السلام:جان هاى خويش را به طاعت، مشغول داريد و زبان هايتان را به ذكر و دل هايتان را به رضايت از آنچه خوش داريد و خوش نمى داريد.

امام على عليه السلام:بايد بيشترين گفتار شما، ياد خداوند عز و جل باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آيا بخيل ترين و تنبل ترين و دزدترينِ مردم را به شما نشناسانم؟. تنبل ترينِ مردم، آن بنده تن درست و بيكارى است كه با لب و زبان، ذكر خدا نگويد.

امام صادق عليه السلام:از جمله اندرزهاى خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به عيسى بن مريم عليه السلام اين بود كه: «. اى عيسى! ياد مرا با زبانت، زنده بدار و محبّتم را در دلت بدار. اى عيسى! در نماز، بر حال خويشتن، گريه كن و به سوى جايگاه هاى نماز، گام بردار و لذّت زبان گشودنت به ياد مرا به من بشنوان؛ چرا كه من با تو نيكى كرده ام».

امام على عليه السلامـ از دعاى ايشان معروف به «دعاى كميل» ـ: زبانم را پيوسته به ياد خودت، گويا كن و دلم را اسير محبّتت گردان.

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: زبانم را به ستايش و سپاس و ياد و ثناگويى شايسته ات، گويا كن.

امام صادق عليه السلام:بار خدايا! بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرست و در دلم يقين، و در ديده ام روشنايى، و در سينه ام خلوص قرار بده و زبانم را شب و روز به ياد خودت گويا ساز.

امام صادق عليه السلام:بار خدايا! در نگاهم روشنايى، و در دينم بينش، و در دلم يقين، و در كردارم اخلاص، و در روزى ام گشايش قرار ده و زبانم را شب و روز به ياد خودت گويا گردان و همواره تا زنده ام، مرا سپاس گزار خودت بدار.