حدیث دربارهويژگى منافق
عنه صلى الله عليه و آله:لِلمُنافِقينَ عَلاماتٌ يُعرَفونَ بِها: تَحِيَّتُهُم لَعنَةٌ، وطَعامُهُم نُهمَةٌ، وغَنيمَتُهُم غُلولٌ، لا يَقرَبونَ المَساجِدَ إلّا هُجرا، ولا يَأتونَ الصَّلاةَ إلّا دُبُرا، مُستَكبِرينَ لا يَألَفونَ ولا يُؤلَفونَ، خُشُبٌ باللَّيلِ سُخُبٌ بالنَّهارِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:منافقان را نشانه هايى است كه با آنها شناخته مى شوند: درودشان لعنت است، پرخور و شكم باره اند، به غنائم دستبرد مى زنند، به مساجد نزديك نمى شوند مگر به قصد دورى، نماز را آخر وقت مى خوانند، خود برتر بينند، به طورى كه با كسى انس و الفت نمى گيرند و كسى هم با آنان الفت نمى گيرد، شب مانند چوب خشك مى افتند (شب زنده دارى نمى كنند) و روز صداى خود را به جرّ و بحث بلند مى كنند.
۱.كنز العمّال: 862.